ტარიელს ლომი მოეკლა, მით ხრმალსა სისხლი სცხებოდა;
შამბისა პირსა ქვეითი დგა, ცხენი არა ჰხლებოდა;
ყივილი ავთანდილისი ესმოდა, ეოცებოდა,
შეხედნა, იცნა, გაიქცა, მისკე მირბოდა, ხლტებოდა.

ხრმალი გასტყორცა ტარიელ, მიჰმართა მისსა ძმობილსა.
ყმა ცხენისაგან გარდიჭრა, ჰგვანდა ეტლისა სწრობილსა.
მათ ერთმანერთსა აკოცეს, ჰგვანან ყელ-გარდაჭდობილსა,
ხმა შაქრის-ფერად გაუხდა ვარდსა, ხშირ-ხშირად პობილსა.

ტარიელ მოთქვა ტირილით სიტყვა ნატიფი, მჭევრები:
– სისხლისა ღვარმან შეღება წითლად გიშრისა ტევრები,
ალვასა წყარო ცრემლისა მორწყავს, ნაკადი ბევრები, –
რათგან შენ გნახე, რა მგამა, პატიჟი მჭირდეს მევ რები!

ტარიელ ტირს და ავთანდილ სიცილით ეუბნებოდა;
გაღიმდის, ძოწნი გააპნის, კბილთაგან ელვა ჰკრთებოდა;
ეტყოდა: “ვცანო ამბავი, შენ რომე გეამებოდა,
აწ გაახლდების ყვავილი, ვარდი აქამდის ჭნებოდა”.

ტარიელ უთხრა: “ჰე ძმაო, კმა არს, დღეს რაცა მლხენია,
ყოველი ჩემი სალხინო მინახავს, – ნახვა შენია;
სხვად ნუ ყოს ღმერთმან წამალი, არცა რა მოგისმენია:
კაცმან-მცა სოფელს ვით პოვა, რაცა რა საქმე ზენია!”

რა ტარიელ არ შესჯერდა, ავთანდილცა არ დაწყნარდა,
მის ამბვისა დაყოვნება ვეღარ გასძლო, აუჩქარდა,
გამოიღო რიდე მისი, ვინ ბაგეთათ ვარდი ვარდა.
რა ტარიელ ნახა, იცნა, გამოუღო, შემოვარდა.

წიგნი და კიდე რიდისა იცნა და გა-ცა-შალა მან,
პირსა დაიდვა, დაეცა, ვარდმან ფერითა მკრთალამან,
სულნი გაექცეს, მოდრიკა თავი გიშრისა ტალამან.
მისნი ვერ გასძლნეს პატიჟნი ვერ ყაენ, ვერცა სალამან.

Einen Leun hat er getötet, Blut bedeckt sein blankes Schwert;
hier am Rand des Buschwerks steht er, abseits weidend harrt sein Pferd.
Tariel hat den Ruf vernommen, staunt und glaubt nicht, was er hört;
nun den Freund erkennend, läuft er auf ihn zu, vom Glück verstört.

Tariel wirft das Schwert beiseite, hat alsbald den Freund erreicht,
der in seinem Sprung vom Rosse einem Stern im Fluge gleicht.
Wang an Wange, sich umarmend, ist das rauhe Paar erweicht,
süß der Stimmen Klang, wie Lenzwind durch die Rosenhecken streicht.

Tränenfeucht sind Tariels Worte, sind ein lauter-zartes Prangen;
doch der Tränenspuren Purpur rötet Wimpern ihm und Wangen.
Zahllos ziehn die warmen Bäche, die den Pappelbaum umfangen.
„Freund, bei deinem Anblick“, spricht er, „scheint mir alles Leid vergangen.“

Awthandil begegnet Tariels Schluchzen mit vergnügtem Lachen,
mit dem heitern Blick der Zähne zwischen Lippen tief-scharlachen.
Spricht: „Die Botschaft, die ich bringe, soll dir, mein ich, Freude machen,
und die Rose, die schon welkte, wird erneut zum Lenz erwachen.“

Tariel drauf: „Nichts Schönres wünsch ich, als was heut mir widerfuhr;
trösten, freun, verklären kann mich unsre Glücksbegegnung nur.
Gott schuf keinen bessren Balsam; denn es wär ja Unnatur,
auf der Erde mehr zu suchen, als vom Himmel niederfuhr!“

Tariel, ahnungslos, errät nicht seines Freundes frohen Fund.
Awthandil, voll Eifer, tut ihm wortlos seine Botschaft kund:
zeigt den Saum des Schleiers jener Schönen mit dem Rosenmund.
Tariel sieht, erkennt, erfaßt ihn, aufgewühlt im Herzensgrund.

Er ergreift den Brief, das Tüchlein, ahnt nun, was ihm kundgetan,
drückt die Gaben an die Lippen, sinkt zu Boden, wie im Wahn,
neigt den Kopf und senkt die Wimpern über Augen, die nicht sahn.
Tariels Pein und Qual ertrüge Kain nicht noch Saloman.

ავთანდილ უჭვრეტს ტარიელს, უსულოდ ქვე-მდებარესა,
შეფრინდა, შველად მიჰმართა მას, ტკბილად მოუბარესა,
ვერა ვერ არგო დამწვარსა, სრულად ცეცხლ-ნადებარესა;
მისთა ნიშანთა სიცოცხლე მართ მისი მიიბარესა.

ავთანდილ დაჯდა ტირილად, ტირს ხმითა შვენიერითა,
ყორანსა გაჰგლეჯს ხშირ-ხშირად, აფრთხობს ბროლისა ჭერითა;
გახეთქა ლალი, გათლილი ანდამატისა კვერითა,
მუნით წყარონი გამოხდეს, ძოწსა ვამსგავსენ ფერითა.

პირსა იხოკს, ღაწვთა სისხლი ჩასდიოდა მისსა მჭვრეტსა:
“რაცა ვქმენო, არ უქმნია არცა შმაგსა, არცა რეტსა;
წყალი სწრაფით რად დავასხი ცეცხლსა, ძნელად დასაშრეტსა!
ჩქარად ეცეს, ვერ გაუძლებს გული ლხინსა მეტის-მეტსა.

მე მოვკალ ჩემი მოყვარე; რა მმართებს გაწბილებულსა?
თავსა ვაბრალობ საქმესა, არ დასმით გაგონებულსა!
ცრუ კაცი კარგად ვერას იქმს საქმესა გაძნელებულსა,
თქმულა: “სიწყნარე გმობილი სჯობს სიჩქარესა ქებულსა!”

უცნობო-ქმნილი ტარიელ ძეს მსგავსად ნატუსალისად.
ავთანდილ ადგა, გამოვლნა შამბნი საძებრად წყალისად,
მან პოვა სისხლი ლომისა, მოაქვს სავსებლად ალისად,
მკერდსა დაასხა, გა-ვე-ხდა ლაჟვარდი ფერად ლალისად.

ავთანდილ მკერდსა დაასხა მას ლომსა სისხლი ლომისა;
ტარიელ შეკრთა, შეიძრა რაზმი ინდოთა ტომისა,
თვალნი აახვნა, მიეცა ძალი ზე წამოჯდომისა.
ლურჯად ჩანს შუქი მთვარისა, მზისაგან შუქ-ნაკრთომისა.

ზამთარი ვარდთა გაახმობს, ფურცელნი შთამოსცვივიან,
ზაფხულის მზისა სიახლე დასწვავს, გვალვასა ჩივიან,
მაგრა მას ზედა ბულბულნი ტურფასა ხმასა ყივიან, –
სიცხე სწვავს, ყინვა დააზრობს, წყლულნი ორჯერვე სტკივიან.

Awthandil erblickt den Treuen: der liegt bleich, dem Sinn entrückt;
will dem jäh Verstummten helfen, sorgend über ihn gebückt,
doch wer kann dem Ärmsten nützen, den der Flammen Wucht erdrückt?
Siehe, Nestans Lebenszeichen haben ihn zu Tod verzückt!

Awthandil sitzt tieferschüttert, klagt, als sänge ein Rhapsode,
rauft sein Haar, wie wenn ein Nachtsturm wild den schwarzen Bergwald rode,
den Rubin der Wange trümmernd, unterm Stöhnen seiner Ode,
und korallenrote Fluten rollen ihren Schwall zu Tode.

Awthandil zerkratzt sein Antlitz, wie er nun vor Tariel saß:
„Selbst für einen Narren wär dies schändlich und ein schlechter Spaß,
einen Guß ins Feuer schütten, den es doch im Fluge fraß!
Denn kein Herz erträgt der allzu jähen Freude Übermaß.

Meinen Freund hab ich getötet – gräßliche Gewissenslast!
Für die unbedachte Torheit bin ich mir nun selbst verhaßt,
weil ein Zappelquast auf Erden alles Nützliche verpaßt.
Heißt’s doch: ‚Besser fährt geschmähte Ruhe als gepriesne Hast.‘“

Fast im Sterben liegt der Recke, wie versengt von Höllenhitze.
Awthandil steht auf, läuft waldwärts: ob dort nicht ein Bächlein blitze.
Fand als Löschflut nur des Löwen Blut, noch frisch, in jener Pfütze;
Tariels Blässe damit rötend, sieht der Ritter, daß es nütze.

Awthandil besprengt des Leuen Brust mit frischem Leuenblut;
Tariel regt sich, hebt der Wimpern indisch speerbewehrte Hut,
öffnet jetzt gestärkt die Augen, stützt sich auf mit gutem Mut.
Taubengrau scheint nun der Mondstrahl, schwindend in der Sonnenglut.

Winter macht die Rose welken, pflückt das letzte Blütenblatt;
Sommer läßt die Rose dorren, bald hat sie die Sonne satt.
Mag die Nachtigall auch alle Flöten proben, die sie hat –
beide Male findet Marter, so bei Frost wie Hitze, statt.

აგრევე გული კაცისა მოსაგვარებლად ძნელია,
ჭირსა და ლხინსა ორსავე ზედა მართ ვითა ხელია,
მიწყივ წყლულდების, საწუთრო მისი აროდეს მრთელია.
იგი მიენდოს სოფელსა, ვინცა თავისა მტერია!

ტარიელ ნახა ნაწერი კვლაცა მკლველისა მისისა,
იკითხავს, თუცა აშეთებს კითხვა წიგნისა მისისა;
დაუყვის ცრემლმან სინათლე, ბნელად ჩანს შუქი დღისისა.
ავთანდილ ადგა, დაუწყო თხრობა სიტყვისა მქისისა.

იტყვის, თუ: “ნაქმრად არ ვარგა კაცისა გასწავლილისად,
აწ რადღა გვმართებს ტირილი? ხამს, დავსხდეთ ქმნად ღიმილისად;
ადეგ, წავიდეთ საძებრად მის მზისა წარხდომილისად!
ადრე მიგიყვან, მიყვანა არს შენგან მონდომილი სად.

ვითა გვმართებს გახარება, პირველ აგრე გავიხარნეთ,
მერმე შევსხდეთ, გავემართნეთ, ქაჯეთისკე თავნი ვარნეთ,
ხრმალნი ჩვენნი ვიწინამძღვრნეთ, მათნი ზურგით დავიყარნეთ,
უჭირველნი შემოვიქცეთ, იგი მძორთა დავადარნეთ”.

მერმე ტარიელ ამბავსა ჰკითხავს, აღარა ბნდებოდა.
შეჰხედნის, თვალნი აჰმართნის, შავ-თეთრი ელვა ჰკრთებოდა,
მართ ვითა ლალსა მზისაგან, მას ფერი ეზარდებოდა;
ვინ ღირს-ა, თუ-მცა წყალობით ცა მიწყივ მობრუნდებოდა!

ავთანდილს მადლი უბრძანა, ქმნა უყო საუბარისა:
“მე შენი ქება ვითა ვთქვა, ბრძენთაგან საქებარისა!
ვითა ზე-მთისა წყარომან, მომრწყე ყვავილი ბარისა,
დამწყვიდე დენა ცრემლისა, ნარგისთათ ნაგუბარისა.

მე ვერა გიყო, ნაცვალსა ღმერთი გარდიხდის ციერი,
ზეგარდმოთ მისით შემოგზღოს მუქაფა ჩემ-მაგიერი!”
შესხდეს და შინა წავიდეს, მათ ლხინი ჰქონდა ძლიერი;
აწ გა-ვე-აძღო სოფელმან ასმათ, ადრითგან მშიერი.

Gleiche Unrast quält des Menschen Herz in seinem Wechselgang.
Ob es jammert, ob es jubelt – rasend bleibt sein wilder Drang.
Scheint sein Pfad auch glatt und eben, fühlt es doch sich wund und krank.
Wer sich selbst zum Feind hat, der nur traut der Welt und sagt ihr Dank.

Tariel las den Brief noch einmal, der ihn tödlich übermannte;
Wahnsinn heckt ihm dieser Wortlaut und die Schrift, die wohlbekannte.
Doch ein Tränenschleier trübte alle Sicht; der Schleier brannte.
Awthandil stand auf und sagte herbe Worte, scharf gespannte.

„Solch verstörter Kleinmut“, sprach er, „ziemt dem weisen Manne schlecht.
Sieh, die Wehklag ist veraltet, das Frohlocken zeitgerecht.
Laß uns deine Sonne suchen; nur wer tätig ist, hat recht.
Wie, wenn ich zu der Ersehnten dich in aller Bälde brächt?

Tilg die letzte Spur des Kummers, laß uns seligen Jubels pflegen!
Dann aufs Pferd und losgeritten, frisch der Kadshen-Burg entgegen!
Unsre guten Schwerter mögen Weiser sein an Scheidewegen!
Frohe Heimkehr winkt, sobald wir jenen Horst in Trümmer legen.“

Tariel, wachen Sinns, ermuntert, fragte mancherlei mit Fleiß.
Seiner Augen offner Himmel zückte Blitze schwarz und weiß,
und das Antlitz ward rubingleich zum Gestirn im Sonnenkreis.
Nur dem Würdigen winkt des Himmels Gunst als wohlverdienter Preis.

Tariel dankte heiß dem Freunde, schlang den Arm um seinen Hals:
„Wer hat Worte, dich zu preisen? Nur die Weisen allenfalls.
Wie ein Quell vom Berge labst du mich, die Lilie dieses Tals.
Den Narzissenkelch der Tränen trocknest du mir abermals.

Könnt ich’s jemals dir vergelten! Gut, wenn Gott es dir vergilt.
Mög doch er’s an meiner Stelle, nachsichtsvoll, gerecht und mild!“
Rasch aufs Roß! und heim zur Grotte sprengen beide durchs Gefild.
Für Asmath ein Festtag wahrlich, der die Not der Seele stillt!

ქვაბისა კარსა ასმათი მარტო ზის, არ-ბარგოსანი.
შეჰხედნა, იცნა ტარიელ, თანა ყმა ჭარმაგოსანი, –
ორნივე ტურფად იმღერდეს, ვით იადონი მგოსანი, –
მაშინვე იცნა, ავარდა მოშლილი, პერანგოსანი.

აქამდის მიწყივ ენახა ქვაბს მისლვა მოტირალისა,
აწ გაუკვირდა დანახვა სიცილით მომღერალისა.
ზარ-აღებული ავარდა, ცნობა უც ვითა მთრვალისა,
არ იცის სმენა ამბვისა ჯერთ მისგან სასურვალისა.

მათ რა ნახეს, შემოჰყივლეს სიცილით და კბილთა ჩენით:
“ჰე ასმათო, მოგვივიდა მოწყალება ღმრთისა ზენით:
ვპოვეთ მთვარე დაკარგული, რაცა გვწადდა, იგი ვქმენით,
აწ გავხედით ბედისაგან ცეცხლთა შრეტით, ჭირთა ლხენით”.

ავთანდილ ცხენსა გარდახდა ასმათის მოსახვეველად;
მან მიჰყო ხელი ალვასა, შტო მოჰყვა მოსარხეველად,
ყელსა და პირსა აკოცებს, არის ცრემლისა მფრქვეველად:
რა სცანო, რა ჰქმენ, მიამბე, ვტირ შენი მოაჯე ველად.

ავთანდილ ასმათს უსტარი მისცა მისისა ზრდილისა,
ალვისა შტო-დამჭნარისა, მთვარისა ფერ-მიხდილისა;
უთხრა, თუ: “ნახე ნაწერი მის პატიჟ-გარდახდილისა;
მზე მოგვეახლა, მოგვეცა ჩვენ მოშორვება ჩრდილისა”.

ასმათ რა ნახა უსტარი, ცნა მისი დანაწერობა,
გაკვირდა, ზარმან აიღო, ათრთოლებს, ვითა ხელობა,
ტერფით თხემამდის გაუხდა მას მეტი საკვირველობა;
იტყვის: “რა ვნახე, რა მესმის? არს-მცა ამისი მრთელობა?!”

ავთანდილ უთხრა: “ნუ გეშის, ეგე ამბავი მრთელია;
ლხინი მოგვეცა, მოგვშორდა ყოველი ჭირი ძნელია,
მზე მოგვეახლა, უკუნი ჩვენთვის აღარა ბნელია,
ბოროტსა სძლია კეთილმან, არსება მისი გრძელია!”

Hingelehnt, in feinem Kleide, wie sie dort am Felstor stand,
hat sie Tariel und den Ritter auf dem Schimmel gleich erkannt.
Nachtigallensüße Sänge sangen beide unverwandt.
Sie sprang vor; am Leibe trug sie nur ihr leichtes Taftgewand.

Hatte sie den Recken stets nur schwer bekümmert kommen sehen –
jetzt gewahrte sie ihn lachend, und sie blieb verwundert stehen;
fast erschreckte sie die Wandlung, nein, sie konnte nichts verstehen,
ahnte nicht das Neuste, Nächste: die Erfüllung ihrem Flehen.

Ausgelassen schrien die Ritter, zeigten jauchzend ihr Gebiß:
„Lach mit uns, Asmath! Der Gnade Gottes sind wir nun gewiß!
Unsre Mondin ist gefunden, aufgehellt die Finsternis.
Grüß des Lebens frohe Wendung und das alte Leid vergiß!“

Awthandil sprang aus dem Sattel und umarmte gleich Asmath;
sie umfing den Pappelschlanken, schwanken ließ sie Zweig und Blatt,
küßte seinen Hals, sein Antlitz, weinte, strich das Haar ihm glatt:
„Sprich nun“, bat sie, „was die Schönste, Ärmste uns zu melden hat.“

Wie nun Awthandil der Freundin ihres Lieblings Schreiben reicht,
jenen Brief der Bergzypresse, die im kühlen Monde bleicht,
sagt er: „Lies die trübe Sendschrift derer, deren Gram nicht weicht.
Sieh, die Himmelsleuchte naht uns, nun die Nacht von dannen schleicht.“

Als Asmath den Brief gewahrte, da erkannte sie die Züge,
staunte so, als ob ein Wahnbild den verstörten Sinn betrüge,
ob vom Scheitel bis zur Sohle Schauder sie in Bande schlüge,
und sie frug: „Was seh, was hör ich? Ist’s denn Wahrheit und nicht Lüge?“

Awthandil drauf: „Laß die Ängste! Diese Kunde, Herz, ist wahr:
Glück ist uns zuteil geworden, fort der Harm, der gestern war!
Sonne kommt uns hold entgegen; was da dunkelte, wird klar.
Nun das Böse abgetan ist, herrscht das Gute immerdar.“

ინდოთ მეფე მხიარული ასმათს რასმე უბრძანებდა;
ერთმანერთსა ეხვეოდეს, სიხარული ატირებდა;
ვარდსა ზედა ყორნის ბოლო ნამსა თხელსა აპკურებდა.
კაცსა ღმერთი არ გასწირავს, თუ-მცა კაცი შეიგებდა.

ღმერთსა მისცეს დიდი მადლი, თქვეს: “გვიყოო, რაცა სჯობდა;
აწღა ვცანით, უარესსა პირი თქვენი არ გაჰბრჭობდა”,
ინდოთ მეფე მხიარული ხელ-განპყრობით ამას ხმობდა.
ქვაბს შევიდეს მხიარულნი, ასმათ რასმე მასპინძლობდა.

ტარიელ ეტყვის ავთანდილს: “ისმინე სიტყვა ასები,
გიამბობ რასმე ამბავსა, მოამბედ ნუ გენასები:
მე ოდეს ქვაბნი წავუხვენ, დავხოცე დევთა დასები,
მას აქათ მათი აქა ძეს საჭურჭლე ძვირ-ნაფასები.

მე აგრე არა მინახავს, მართ ვითა არა მნდომია;
მოდი და გავხსნათ, შევიგნეთ, საჭურჭლე თუ რა ზომია”.
ეამა, ადგეს ორნივე, არცა ქვე ასმათ მჯდომია,
დალეწეს კარი ორმოცი, მათგან არ ზედა ომია.

პოვეს საჭურჭლე უსახო, კვლა უნახავი თვალისა,
მუნ იდვა რიყე თვალისა, ხელ-წმიდად განათალისა,
ჩნდის მარგალიტი, ოდენი ბურთისა საბურთალისა;
ვინმცა ქმნა რიცხვი ოქროსა, ვერვისგან დანათვალისა!

იგი სახლი ორმოცივე შიგან იყო გატენილი.
პოვეს ერთი ზარადხანა, აბჯრისათვის სახლად ქმნილი;
მუნ აბჯარი ყოვლიფერი ასრე იდვა, ვითა მწნილი,
შიგან ერთი კიდობანი დაბეჭდული, არ-გახსნილი.

ზედა ეწერა: “აქა ძეს აბჯარი საკვირველიო,
ჯაჭვ-მუზარადი ალმასი ხრმალი ბასრისა, მჭრელიო;
თუ ქაჯნი დევთა შეებნენ, იყოს დღე იგი ძნელიო!
უმისჟამისოდ ვინც გაჰხსნის, არის მეფეთა მკლველიო”.

Auch der Inderfürst sprach fröhlich zu Asmath sein Freundeswort,
schlang um sie den Arm und strich ihr manche Freudenträne fort.
So erfrischt der Tau die Rose, daß sie leuchte, leicht umflort.
Gott verläßt den Menschen nimmer, wahrt der Mensch des Wissens Hort.

Und im Dankgebet vereinten sie die Stimmen: „Sei gepriesen,
Gott, der Schlimmes abgewendet und uns hohe Huld erwiesen!“
Indiens Fürst, die Arme breitend, segnete die Himmelswiesen.
Und Asmath, im Berg, bewirtet frohgemut die beiden Riesen.

„Awthandil“, sprach Tariel, „hör nun, was ich redlich dir enthülle.
Halt mich nicht für einen Schwätzer noch mein Wort für eitle Grille.
Seit ich einst die Höllensöhne schlug und austrieb, liegt die Fülle
ihrer Schätze hier verborgen, unberührt, in tiefer Stille.

Nie gelüstet’s mich nach jenem Reichtum, und ich sah ihn nie.
Laß uns nun die Schätze sichten! hast du Lust? Wir heben sie.“
Awthandil war’s recht, auch Asmath: „Mög der Kien uns leuchten, sieh!“
Sie erbrachen vierzig Türen durch des Gangs Gewind und Knie.

Und sie fanden unermeßner Kostbarkeiten goldnen Schwall!
Der Kleinodien war kein Ende: Steinschliff blitzte und Kristall,
sanfter Glanz von Riesenperlen, jede faustgroß, wie ein Ball;
und wer zählt die Prachtgeschmeide aus erlesenstem Metall!

Vierzig Höhlen, vierzig Hallen prunkten voll der Zier und Pracht;
eine Rüstzeugkammer strotzte von gehäufter Waffenmacht:
Schwerter, Speere, Schild und Harnisch, wie Gemüse eingemacht;
eine Truhe stand inmitten, von versperrtem Schloß bewacht.

Drauf die Aufschrift: „Hier liegt Rüstung, herrlich und von hohem Wert,
Helme, Panzer und aus Basra ein zweischneidig scharfes Schwert;
wenn die Kadshen gen uns losziehn, wird der Tag vom Tod beschwert;
doch es wird zum Königsmörder, wer den Schrein zur Unzeit leert.“