აწ, თავმან ჩემმან, მას მოვჰკლავ, ჩემად დად ვინცა მადესა!
მე ღმრთისა ვუთხარ, დაუბამს მას ეშმაკისა ბადესა!
მათ ბოზ-კუროთა ასეთი რა მისცეს, რა უქადესა?
თუ დავარჩინო, ღმერთი ვგმო! მისად პატიჟად მზად ეს-ა”.

მის მეფისა წესი იყო: თავი მისი ძვირად ფიცის,
და, თუ ფიცის, არ გატეხის, მასვე წამსა დაამტკიცის.
ესე წყრომა მეფისაგან ვისცა ესმა, ვინცა იცის,
მან უამბო დავარ ქაჯსა, ვინ გრძნებითა ცაცა იცის.

დავარს, დასა მეფისასა, უთხრა ვინმე ღმრთისა მტერმან:
თავი ფიცა ძმამან შენმან, არ დაგარჩენს, იცის ერმან.
მან ეგრე თქვა: “უბრალო ვარ, იცის ღმერთმან სახიერმან!
ვისგან მოვკვდე, ვისთვის მოვკვდე, მიიხვედროს იგი ვერ მან”.

პატრონი ჩემი აგრევე იყო, წამოხვე შენ ოდეს;
შენეულნივე რიდენი ებურნეს, ტურფად ჰშვენოდეს.
დავარ მოსთქმიდა სიტყვათა, რომელნი არა მსმენოდეს:
ბოზო, შენ ბოზო, რად მომკალ? ვეჭვ, შენცა არა გლხენოდეს!

როსკიპო, ბოზო დიაცო, საქმრო რად მოაკლვევინე?
ანუ სისხლითა მისითა ჩემი რად მოაზღვევინე?
არ ცუდად მომკლავს ძმა ჩემი. რა გიყავ, რა გაქმნევინე?
აწ, ღმერთსა უნდეს, ვერ მიჰხვდე, ვის ესე დააშლევინე!”

ხელი მიჰყო, წამოზიდნა, თმანი გრძელნი დაუფუშნა,
დაალება, დაალურჯა, მედგრად პირნი მოიქუშნა.
მან პასუხი ვერა გასცა, ოდენ სულთქვნა, ოდენ უშნა,
ქალმან შავმან ვერა არგო, ვერცა წყლულნი დაუშუშნა.

რა დავარ გაძღა ცემითა, მისითა დალურჯებითა,
წამოდგეს ორნი მონანი, პირითა მით ქაჯებითა,
მათ კიდობანი მოჰქონდა, ეუბნეს არ აჯებითა,
მას შიგან ჩასვეს იგი მზე, ჰგავს, იქმნა დარაჯებითა.

“‘Now by my head I will slay her, the one who is known as my sister.
She has lured by spells from the devil my daughter, my only treasure.
What have those cursed lovers given or promised to pay her?
If I should leave her alive, may God turn His countenance from me!”

“‘Seldom the king took an oath, and when he did, he fulfilled it.
But the oath of a monarch has wings and flies from palace to hovel.
Someone had whispered to Davar the wrath of her brother against her.
Or she divined it herself through the subtle spells of her magic.

“’She knew that his faithful vassals would honour the oath of the master.
In the face of the mighty Creator she vowed she had done no evil.
Let but the people know’, she cried, ‘the name of my slayer!
And the name of her for whose sake I am delivered to vengeance!”

“‘Nestan was still as lovely as she was on the day you departed,
Her head was draped in your veil, and well did its folds become her.
But the sorceress Davar reviled her, in words whose meaning she knew not:
Harlot! Why should you slay me? Do not think you will go unscathed

“‘Wanton, harlot, whore, you have caused the death of your bridegroom!
Why should I pay with my blood for that which you made him accomplish!
You shall never again see him who killed a man for your pleasure!
Come, I will show you my power, you shall taste of the woe you inflicted’.

“‘The sorceress fell on my mistress, scratching and beating and kicking,
Tearing her hair from Its roots and Nestan was silent and helpless;
Only weeping and moaning, she bowed her head to the torture;
None could deliver the victim from the evil powers of darkness.

“‘Sated with beating and bruising, the evil one called to her servants,
Two came, of villainous aspect, bearing a clumsy palanquin;
With insolent gestures they seized her, thrusting her in its recesses,
Thus was she taken a captive and carried away from my vision.

ზღვითკე გაარნეს სარკმელნი, მაშინვე გაუჩინარდა.
დავარ თქვა: “მქმნელი ამისი ვინ არ დამქოლოს, ვინ არ, და-!
ვირე მომკლვიდეს, მოვკვდები, სიცოცხლე გასაწყინარდა”.
დანა დაიცა, მო-ცა-კვდა, დაეცა, გასისხლმდინარდა.

რად არ მიკვირვებ ცოცხალსა, მე ლახვარ-დაუსობელსა!
აწ იგი მიყავ, რა მმართებს ამისსა მახარობელსა!
ზენაარ, დამხსენ სიცოცხლე სულთადგმა-დაუთმობელსა!”
საბრალოდ ცრემლსა ადენდა უკლებსა, დაუშრობელსა.

მე ვუთხარ: “დაო, რად მოგკლა, ანუ რა შენი ბრალია?
რამცა ვქმენ ნაცვლად, თვით რომე მისი ჩემზედა ვალია!
აწ თავსა მისად საძებრად მივსცემ, სად კლდე და წყალია”.
სრულად გავქვავდი, შემექმნა გული მართ ვითა სალია.

მეტმან ზარმან გამაშმაგა, მომიკიდა ცხრო და თრთოლა;
გულსა ვუთხარ: “ნუ მოჰკვდები, არას გარგებს ცუდი წოლა,
გიჯობს გაჭრა ძებნად მისად, გავარდნა და ველთა რბოლა.
აჰა ჟამი, ვისცა გინდა ჩემი თანა წამოყოლა!”

შევე, ფიცხლად შევეკაზმე, ცხენსა შევჯე შეკაზმული;
ას სამოცი კარგი მოყმე, ჩემსა თანა ხან-დაზმული,
წამომყვა და წამოვედით კართა გარე დარაზმული,
ზღვის პირს მივე, ნავი დამხვდა, მენავემან მნახა ზმული.

ნავსა შევჯე, ზღვასა შევე, ზღვასა შიგან გავალაგდი,
არსით ნავი მომავალი უნახავად არ დავაგდი;
მოველოდი, არა მესმა, შმაგი უფრო გა-ვე-ვშეაგდი,
რომე სრულად მომიძულვა, ღმერთსა თურე ასრე ვსძაგდი.

რომე დავყავ წელიწადი, თვე თორმეტი გამეოცა,
მაგრა მისი მნახავიცა სიზმრივ კაცი არ მეოცა;
თანა-მყოლი ყველაკაი ამომიწყდა, დამეხოცა,
ვთქვი, თუ: “ღმერთსა ვერას ვჰკადრებ, რაცა სწადდეს, აგრე ვყო-ცა”.

“‘They lifted their helpless burden and made for the road to the ocean.
And Davar said: ‘All is over. For the deed I have done I must perish.
Parsadan will kill me, I know, so why should I wait till he comes?”
Then she struck at her heart with a dagger, and fell like a stone in her life-blood.

“‘Do you not marvel to see me, living and breathing before you.
I, who have witnessed horrors, sufficient to slay the strongest?
Deal with me as the bearer of evil tidings is dealt with!
Deliver me from the anguish of living in ceaseless sorrow!”

“‘You have done nothing, my Sister, to merit chastisement’, I answered.
Why should I take your life’? My task is now, dear Asmat,
To find the way to repay the debt I owe to the sun-maid.
I will seek her the wide world over, wherever are rock and water.’

“Then I was as a madman, seized with fever and trembling.
Wherefore die?’ I exclaimed. ‘Idle repining is useless!
Better to go forth and seek her’. I turned my face upon Asmat:
Now is the moment’, I told her, ‘should you desire to join me’.

“Accoutred and dad for the journey, I sallied forth on my charger.
A hundred-and-sixty warriors, tried in my service and proven,
Followed in battle array, till we came to the shores of the ocean;
There I embarked on a vessel about to set forth on its voyage.

“I cruised over the waste of the waters, watching for sails in the distance,
Hailing each vessel that passed us, questioning closely its sailors,
But none had tidings of Nestan, none could help me to find her.
I cried to God in the Heavens: ‘Have You wholly forsaken me?”

“A year dragged heavily by, twelve months which were like twenty.
Never, not even In dreams, did I come upon one who had seen her.
All those who had come and attended me were dead and had perished.
I thought: ‘I cannot defy the Lord. I will do His will”.