ფატმან ხათუნს, მისსა მჭვრეტსა, ედებოდა ცეცხლი ნელი,
მოეხვია, გარდუკოცნა ხელი, ფერხი, პირი, ყელი;
იტყვის: “ღმერთო, რა გმსახურო, გამინათლდა რათგან ბნელი!
ვცან სიმოკლე ბოროტისა, კეთილია მისი გრძელი”.

ქალი ფატმანს ეხვეოდა, ტკბილად იტყვის, არ გამწყრალი:
“ღმერთმან გული გამინათლა გახეთქილი, გა-ცა-მწკრალი,
აწ აგრე ვარ გავსებული, წინას ვიყავ ვითა მცხრალი,
მზემან შუქნი შემომადგნა, ვარდი მით ვჩან არ-დამზრალი”.

ზღვათა მეფე გარდაიხდის მუნ ქორწილსა მეტად დიდსა.
ქაჯეთიცა დაუმადლა, არ გაუშვა დღესა შვიდსა;
უხვად გასცემს საბოძვარსა, საჭურჭლესა ანაკიდსა,
პერპერასა დაფანტულსა ზედა სცვეთენ ვითა ხიდსა.

მუნ იდვის გორი ლარისა, სტავრისა და ატლასისა;
ტარიელს უძღვნა გვირგვინი, ვერ-დანადები ფასისა,
იაგუნდისა მრთელისა, ყვითლისა, მეტად ხასისა,
კვლა ერთი ტახტი ოქროსა, წითლისა მართ ხალასისა.

ნესტან-დარეჯანს ყაბაჩა უძღვნა, შემკული თვალითა,
იაგუნდითა წითლითა, ბადახშითა და ლალითა.
დასხდეს ორნივე ქალ-ყმანი პირითა ელვა-მკრთალითა,
მათნი მჭვრეტელნი დაიწვნეს ცეცხლითა მართ ახალითა.

ავთანდილს და ფრიდონს უძღვნა უსაზომო დიდი ძღვენი:
ძვირფასისა უნაგირი, უკეთესი თვითო ცხენი,
თვითო კაბა თვალიანი, უცხო ფერთა შუქთა მფენი,
მოახსენეს: “მადლი რა ვთქვათ, სვიანმცა-ა დავლა თქვენი!”

ტარიელ მადლსა გარდიხდის ტურფა სიტყვითა ენითა:
“დიდად ვიამე, მეფეო, პირველ, ნახვითა თქვენითა,
მერმე, აგვავსენ მრავლითა ტურფა ფერითა ძღვენითა,
ვიცი, შორი-შორ არ-ჩავლა ჩვენ თქვენი კარგა ვქმენითა”.

Slow fires consumed Patman when she saw the rays of the crystal.
Pressing her close to her breast, she covered her face with kisses.
She said: “O God, you have turned into light the darkness around me.
Now do I see how short-lived and weak is the power of evil!”

Nestan embraced her and said in a gentle and love-laden voice:
“God has enlightened and healed my darkened and grief-stricken heart
Which now no longer is sad but is full and resplendent with lustre.
The rose freezes not when the sun sheds its life-giving rays upon it”.

The King of the Seas celebrated an exceedingly sumptuous wedding.
He was indebted to’Tariel for the gift of the realm of the Kajis.
He loaded the treasure and lavishly dispensed rich treasures to all.
They walked on the scattered gold as if it were a bridge.

There stood a mountain of silk, brocade and the richest of fabrics.
No price could be set on the beautiful crown he bestowed on Tariel;
It was made of one single jacinth which glittered brighter than sunbeams,
There was likewise a throne of red and refined gold.

Then to the maid he gave a mantle adorned with rare jewels,
Badakhshan rubies and jacinths that glowed like smouldering fires.
And as they gazed on the two whose faces dazzled like lightning,
They were entranced and their hearts were rekindled with soul-melting fires.

The king gave to Pridon and Avtandil countless valuable presents.
An excellent horse with a richly bejewelled bridle and saddle,
On each he also bestowed a mantle covered with jewels.
“What thanks can we utter!” they said, “May your days be long and prosperous!”

Tariel also expressed his thanks to the King of the Seas:
I am honoured, O King, and glad in my heart to see you.
You with your bounty have filled us with costly and measureless presents.
We are indebted to you for the honour you have done us”.

ზღვათა მეფე მოახსენებს: “ხელმწიფეო, ლომო, ქველო,
მოახლეთა სიცოცხლეო, ვერა-მჭვრეტთა შორით მკლველო,
მსგავსი თქვენი რა-მცა მეძღვნა, შვენიერო სანახველო!
რა მოგშორდე, რა მერგების, საჭვრეტელად სასურველო?!”

ტარიელ ფატმანს უბრძანა: “მე თავი შენი მიდია;
დავ, ვალი შენი ჩემზედა გარდაუხდელი, დიდია;
აწ რაცა ქაჯთა საჭურჭლე ქაჯეთით ამიკიდია,
მომიცემია, წაიღე, არ კიდე მომიყიდია”.

ფატმან ხათუნ თაყვანის-სცა, ჰკადრებს მადლსა მეტის-მეტსა:
“მე მეფეო ნახვა შენი მიდებს ცეცხლსა დაუშრეტსა;
რა მოგშორდე, რა ვიქმნები? მე დამაგდებ ვითა რეტსა.
ახ, ნეტარძი მოახლეთა! ვაგლახ თქვენსა ვერა-მჭვრეტსა!”

ზღვათა მეფესა ეტყვიან სამნივე შუქთა მაფენი,
კბილნი ბროლნი და ბაგენი სადაფთა მოსადაფენი:
“უთქვენოდ მყოფთა არ გვინდან ნიშატნი, საჩანგდაფენი,
მაგრა გაგვიშვენ, ჟამია, წავიდეთ, ვართ მოსწრაფენი.

შენ იყავ ჩვენი მშობელი, ჩვენგან ღმრთად საესავიო,
მაგრა ამასცა ვიაჯით, გვიბოძო ერთი ნავიო”.
მეფემან ბრძანა: “არა მშურს სამიწოდ თქვენად თავიო,
რათგან ისწრაფი, რა გკადრო? წა, გიწინამძღვრდეს მკლავიო!”

მეფემან ნავი-ხომალდი მოჰკაზმა ზღვისა კიდესა.
გამოემართა ტარიელ, გამყრელნი ცრემლსა ღვრიდესა,
თავსა იცემდეს, იგლეჯდეს, თმა-წვერსა გაიყრიდესა,
ფატმანის ცრემლთა შედენით თვით ზღვაცა გაადიდესა.

გამოვლნეს ზღვანი სამთავე, ერთგან ძმად შენაფიცართა,
კვლა ამტკიცებდეს სიტყვათა, მათ პირველ დანამტკიცართა;
ჰშვენის მღერა და სიცილი მათ, მისთა არ-უვიცართა,
ბაგეთათ შუქი შეადგის ზედა ბროლისა ფიცართა.

The King of the Seas answered: “O mighty and lion-like sovereign,
Absence from you means death, for your presence gives birth to new life.
What can I give you, what treasure is there that is worthy of you?
How can I live, O lion, if my eyes behold you no longer?”

Tariel said to Patman: “I adopt you as sister, my Patman;
I can never repay the inestimable debt l owe you.
Now I have brought from the Kajis, costly and valuable riches.
Take them. I give them to you as a mark of my boundless gratitude”.

Patman bent low before Tariel, thanked him heartily, saying:
“Parting from you, O King, makes me burn with unquenchable fire.
What shall I do when distant from you? Longing will slay me!
Blessed are they who are near you, but worse than death to be parted”.

The three dazzling heroes now spoke to the revered King of the Seas.
Their snow-white teeth glowed like crystals, their lips like pearl-tinted rubies.
“Though separation from you will deprive us of joy”, they told him,
“And silence the sound of merriment, yet it is time to leave you”.

“Be, O great King, our hope, our father and best-beloved parent.
One thing we ask you: Give us a ship to return to our country”.
“For you”, said the king, “I would gladly make the grave my abode.
Since you must go, then go. Let your arms and your heart be your guide”.

The king fitted out a ship. The heroes embarked and set sail.
Those who remained behind bitterly mourned the parting.
They beat their heads with their fists, tore their hair and cast it away.
Patman’s tears in their unceasing flow augmented the ocean.

The brothers, invincible heroes, crossed many a sea together.
They confirmed with words the vow they had formerly plighted;
And as they sailed, the skies resounded with laughter and merriment.
Rays from their smiling lips captured the glow of the crystal.

მუნით კაცი ასმათს თანა მათ გაგზავნეს მახარობლად,
კვლა ფრიდონის თავადთასა – ნაომართა მათთა მთხრობლად:
მანდა მოვა, მოიმაღლებს მზე მნათობთა მამაგრობლად,
ჩვენ, დამზრალნი, აქანამდის, აწ გავხედით დაუზრობლად”.

იგი მზე შესვეს კუბოსა, იარეს გზა ზღვის პირისა,
მიყმაწვილობდეს, უხარის მათ გარდახდომა ჭირისა;
მივიდეს, სადა ქვეყანა იყო ნურადინ გმირისა,
მოეგებნიან, ისმოდის ხმა სიმღერისა ხშირისა.

მუნ მიეგება ყოველი ფრიდონის დიდებულები.
ასმათი, სავსე ლხინითა, ვის აღარ აჩნდა წყლულები,
ნესტან-დარეჯანს მოეჭდო, რომ ვეღარ გაჰხსნის ცულები,
აწ გაუსრულა ყოველი მან მისი ნაერთგულები.

ნესტან-დარეჯან ეხვევის, პირსა აკოცებს პირითა;
უბრძანა: “ჩემო, ვაგლახ მე, შენცა აგავსე ჭირითა,
აწ ღმერთმან მოგვცა წყალობა, ვცან, მისი არ-სიძვირით-ა;
მე გულსა შენსა ეზომსა, არ ვიცი, გარდვიხდი რითა!”

ასმათ ჰკადრა: “მადლი ღმერთსა, ვარდნი ვნახენ არ-დაზრულნი,
ბოლოდ ასრე გააცხადნა გონებამან დაფარულნი,
სიკვდილიცა სიცოცხლედ მიჩს, ოდენ გნახენ მხიარულნი”.
სჯობან ყოვლთა მოყვარულთა პატრონ-ყმანი მოყვარულნი.

დიდებულთა თაყვანის-სცეს, მოახსენეს დიდი ქება:
“რომე ღმერთმან გაგვახარნა, კურთხეულ-ა მისი ღმრთება!
ჩვენ გვიჩვენა პირი თქვენი, აღარა გვწვავს ცეცხლთა დება,
წყლულსა, მისგან დაკოდილსა, მასვე ძალ-უც განკურნება”.

მოვიდეს და პირი ხელსა დასდვეს, აგრე გარდაჰკოცნეს.
მეფე ეტყვის: “ძმათა თქვენთა თავნი ჩვენთვის დაიხოცნეს,
იგი შვება საუკუნოს ცხადად პოვეს, არ იოცნეს,
ერთსა მიჰხვდეს საზიაროდ – დიდებანი იასოცნეს.

But they despatched a messenger to carry the tidings to Asmat,
Also to Nuradin’s realm, to the chiefs of the royal armies:
“The sun who invests the planets with prolific rays is coming.
The frost that shrivelled and froze us to ice wlll freeze us no longer”.

They seated that radiant sun in a palanquin when they landed.
They were as gay as children, glad that their sorrows were over.
After a happy journey they came to Nuradin’s kingdom
Where they were welcomed with songs and a flourish of trumpets and cymbals.

They were received by Nuradin’s nobles with plaudits and homage.
Asmat, with countenance gleaming, with joy ran forward to Nestan.
Locked in each other’s arms it seemed no force could unloose them.
She had fulfilled her service; all trials and suffering were ended.

Nestan-Darejan tenderly kissed and caressed the maiden.
“My dear”, she said, “I have filled you, alas, with grief and affliction.
Now that the Lord has granted us grace I acknowledge His mercies.
But can I ever repay a heart like yours, my Asmat?”

“Thanks be to God”, said Asmat, “that I see the roses unfrozen.
That which was hidden and lost was revealed by courage and wisdom.
Death itself seems to me life when I see you happy.
Better than love of friends is the love of a lord and his vassal!”

The nobles and lords did homage and showered praises upon them.
“Blest is the Lord and His Divinity since He has made us rejoice?
He has shown us your radiant face. No longer do fires consume us.
He who inflicted the wound had the balm to soothe and heal it”.

They made profound salutation, kissed their hands and embraced them.
Tariel said: “For our sake your brothers have died in the battle.
They hold communion with God, have attained everlasting happiness.
Now are their glories increased a hundred times twentyfold more.