მას მიჰხვდა წვერი სადგურადმაღლისა მთისა დიდისა,
გამოჩნდა მუნით მინდორი,სავალი დღისა შვიდისა.
მის მთისა ძირსა წყალი დის,არად სანდომი ხიდისა,
ორგნითვე ტყესა შეეკრანაპირი წყლისა კიდისა.

ზედ წაადგა, შეექცევის,დროთა, დღეთა ანგარიშობს;
თვენი ესხნეს ორანიღა,ამად სულთქვამს, ამად იშობს;
“ვაჲ თუ საქმე გამიმჟღავნდეს!- კვლა ამისთვის გულ-მოშიშობს, –
ავსა კარგად ვერვინ შესცვლის,თავსა ახლად ვერვინ იშობს”.

საგონებელი შეექმნადადგა საქმისა მრჩეველად,
თქვა: “თუ დავბრუნდე,ეზომი ხანი რად დავყავ მე ველად?
ჩემსა რა ვჰკადრო მნათობსა,ვიყავ რად დღეთა მლეველად,
მისი ვერა ვცნა ჭორადცა,ვარ ვისთა გზათა მკვლეველად?

თუ არ დავბრუნდე, საძებრადდავყვნე სხვანიცა ხანანი,
რომელსა ვეძებ, ვერა ვცნნეამბავნი მე მისთანანი,
დრო გარდაუწყდეს შერმადინს,მიჰხვდენ ღაწვისა ბანანი,
მივიდეს, ჰკადრნეს მეფესასაქმენი დასაგვანანი!

უამბოს ჩემი სიკვდილი,თვით ჩემგან დავედრებული,
მათ შექმნან გლოვა-ტირილი,ქმნან საქმე გამწარებული,
მერმე მივიდე ცოცხალიმე, სხვაგან სადმე რებული!”
ამას იგონებს ტირილითგონება-შეიწრებული.

იტყვის: “ღმერთო, სამართალნიშენნი ჩემთვის რად ამრუდენ?
მე ეზომნი სიარულნიკიდე რად, გლახ, გამიცუდენ,
გულით ჩემით სიხარულნიაღჰფხვრენ, ჭირნი დააბუდენ?
დღეთა ჩემთა ცრემლნი ჩემნივერაოდეს დავიყუდენ”.

კვლაცა იტყვის: “დათმობა სჯობს”,და თავსავე ეუბნების:
“დღეთა მეტად ნუ მოჰკვდები,გული ჩემი ნუ დადნების,
უღმრთოდ ვერას ვერ მოვაწევ,ცრემლი ცუდად მედინების,
განგებასა ვერვინ შესცვლის,არ-საქმნელი არ იქმნების”.

Para hacer un alto escoge la ladera de un monte prominente;
la vista se extiende sobre una llanura que necesitaría siete días para ser recorrida.
Por la falda de la montaña discurre un torrente que ningún puente podría atravesar,
y un bosque espeso sobre las dos riberas guarda sus aguas.

Allí se recuesta y descansa contando los días muertos por el tiempo;
se lamenta, no está dichoso, ya no le quedan más que dos meses:
“Si lograra desvelar el misterio…”. En su corazón brota el miedo,
pero nadie cambia el Mal en Bien, y nadie puede nacer dos veces.

Se pone a soñar, reflexiona pensativo sobre su situación,
y medita: “Si regreso, ¿para qué malgasté tanto tiempo en los caminos?
¿Qué podré decirle a mi estrella, en qué he empleado el tiempo,
si no he oído una sola palabra del que me fui a buscar?

Pero si en vez de regresar continúo aquí en mi búsqueda
y no consigo encontrar el rastro de aquel a quien estoy buscando,
cuando llegue la hora acordada con Chermadín, las lágrimas bañarán sus mejillas,
e irá ante el rey, y le contará lo que convinimos que debía decirle.

Conforme a lo prometido, irá a anunciar mi muerte,
se vestirán de luto llorando, y qué amargo será para ellos,
y entonces yo regresaré después de haber viajado por lejanas regiones”.
Entre lágrimas, con la razón extraviada, se figura estos tristes pensamientos.

“Dios mío, ¿por qué quieres alejar de mí tu justicia?
¡Ay!, ¿por qué, por qué he hecho en balde tan largo viaje?
Has arrancado la alegría de mi corazón y lo has entregado como nido para la tristeza.
Las lágrimas no tendrán fin en el transcurrir de mis días”.

Todavía dice para sí: “La paciencia es la mejor elección.
No debo dejarme morir antes de mi hora, mi corazón no debe naufragar.
Nada puedo sin ayuda de Dios, gasto mis lágrimas inútilmente;
nadie puede cambiar lo que está decretado y lo que no ha de ser, no será”.

თავს უთხრა: “მოკვე, გიჯობსოსიცოცხლეს აუგიანსა;
მიხვალ, დაგხვდების თინათინ,- ანათებს დღესა მზიანსა, –
გკითხოს მის ყმისა ამბავი,რა გმართებს ვაგლახიანსა?”
იგონებს წამ-წამ, მიჰყვებისტყის პირსა შამბნარ-წყლიანსა.

“ყოვლნი არსნი ცათ ქვეშეთნიერთობ სრულად მომივლიან,
მაგრა საქმე მის კაცისავერასადა შემიგნიან;
უღონიოდ მართალ იყვნეს,რომელთაცა ქაჯად თქვიან.
აწ ტირილი არას მარგებს,ცუდად ცრემლნი რასა მდიან?”

მთით ჩამოვიდა ავთანდილ,გავლო წყალი და ტყენია,
მინდორს აცორვებს ტაიჭსა,შეჟრენით მონაწყენია.
გასცუდებოდეს მკლავნი დამისნი სიამაყენია,
ბროლისა ველსა სტურფობდესგიშრისა მუნ საყენია.

მობრუნება დააპირა,სულთქვნა, მერმე ივაგლახა,
მას მინდორსა დაემართა,გზა თვალითა გამოსახა;
თვესა ერთსა სულიერიკაცი არსად არ ენახა,
მხეცნი იყვნეს საშინელნი,მაგრა არა შეუზახა.

თუცა მხეც-ქმნილი ავთანდილგულ-ამოსკვნით და კვნესით- ა,
ეგრეცა ჭამა მოუნდისადამის ტომთა წესითა,
ისრითა მოკლის ნადირი,როსტომის მკლავ-უგრძესითა,
შამბისა პირსა გარდახდა,ცეცხლი დააგზო კვესითა.

ცხენსა მისცა საძოვარი,ვირე წვადი შეიწოდეს;
ექვსნი რამე ცხენოსანნი,ნახა, მისკენ მოვიდოდეს;
თქვა, თუ: “ჰგვანან მეკობრეთა,თვარა კარგი რამც იცოდეს!
აქა კაცი ხორციელიკვლა ყოფილა არაოდეს”.

ხელთა ჰქონდა ისარ-მშვილდი,მათკე მივა მხიარული.
ორთა კაცთა წვეროსანთაყმა მოჰყვანდა უწვერული,
თავსა იყო დაკოდილი,შეებნიდა სისხლსა გული,
ტიროდეს და იჭირვოდეს,ცოტა ედგა მას, გლახ, სული.

Avtandil habla consigo mismo: “Morir para ti es mejor que vivir con vergüenza.
Cuando regreses, Tinatín, que ilumina los días soleados, saldrá a tu encuentro,
y cuando te pida nuevas del Caballero, ¿qué le dirás, desgraciado?”.
Con tales pensamientos, sigue a orillas del bosque el húmedo curso del río, abundante en cañas.

“Seguramente ya he pasado junto a todos los seres que viven bajo el cielo,
pero en ningún lugar supe nada sobre la suerte de ese hombre.
Aquellos que le tomaron por un Kadji sin duda tenían razón.
Y ahora se acabaron las lágrimas, ¿de qué sirve lamentarse tanto?”.

Atravesando arroyos y bosques, Avtandil abandona la montaña;
espolea su corcel y recorre al galope la llanura.
El murmullo del agua y los árboles le incomoda; la fuerza y el orgullo le abandonan,
pero sigue siendo bello el campo de cristal donde ahora crece la barba.

Suspirando y gimiendo, se prepara para regresar;
atraviesa al galope la llanura y recorre con los ojos el entorno.
Durante un mes no ha hallado rastro de seres humanos,
y entre fieras salvajes sigue impasible su senda.

Como un salvaje también Avtandil suspira y gime;
según la ley de los hijos de Adán, tiene hambre.
Con el arco mata un animal; Rostom tiene el brazo menos poderoso.
Entonces desciende junto a un arroyo y arranca la llama de un sílex.

Mientras se asa su presa, lleva a pacer al caballo,
y de pronto distingue seis caballeros que cabalgan hacia él.
Piensa: “Parecen bandidos, ¿quién vendría aquí si no?
Ningún ser de carne y hueso pisó jamás estos parajes”.

Con el arco y la flecha prestos en la mano, se dirige a ellos sonriente.
Dos hombres de luengas barbas llevan a un joven de mejillas imberbes,
que tiene una herida en la cabeza; la sangre le corre por el pecho.
Los demás dan gritos y se lamentan; el espíritu del joven parece haber huido.

უყივლა, თუ: “ძმანო, ვინ ხართ?მეკობრეთა დაგამსგავსენ!”
მათ მიუგეს: “დაგვიწყნარდი,გვიშველე რა, ცეცხლნი ავსენ,
ვერა გვარგო, მოგვიმატენ,ჭირნი ჭირთა მოგვისავსენ,
სატირელნი მოგვიტირენ,ღაწვნი შენცა დაიმხავსენ”.

ავთანდილ მიდგა, ეუბნამათ კაცთა გულ-მდუღარეთა;
მათ უთხრეს მათი ამბავი,ტირილით მოუბარეთა:
“ჩვენ ვართო ძმანი სამნივე,მით ვიდენთ ცრემლთა მწარეთა,
დია გვაქვს ციხე-ქალაქიხატაეთს არე-მარეთა.

კარგი გვესმა სანადირო,ნადირობას წამოვედით,
გვყვეს ლაშქარნი უთვალავნი,წყლისა პირსა გარდავხედით,
სანადირო მოგვეწონა,თვესა ერთსა არ წავედით,
ვჰხოცდით მხეცსა უზომოსამინდორით და მთით და ქედით.

ჩვენ სამთა ძმათა ჩვენთანამესროლნი დავაწბილენით,
მით ერთმანერთსა სამნივეჩვენ კიდე დავეცილენით:
მე უკეთ მოვჰკლავ, მე გჯობო, სიტყვანი ვავაქილენით,
ვერ გავაჩინეთ მართალი, ვისარჩლეთ, ვითაკილენით.

დღეს ავყარენით ლაშქარნი, სავსენი ირმის ტყავითა,
ვთქვით: “გავაჩინოთ მართალი, ვინ ვსჯობთ თავისა მკლავითა,
თავსა ვეახლნეთ მარტონი, დავდგეთ თავისა თავითა,
თვით დანახულსა მოვჰკლვიდეთ, ნუ ვისრით დამნახავითა”.

ჩვენ ვიახლენით სამთავე სამნი მეაბჯარენია,
ლაშქართა წასლვა ვუბრძანეთ,მით არას მოაზრენია,
მოვინადირეთ მინდორი,ისი ტყენი და ღრენია,
დავხოცეთ მხეცი, მფრინველი,რაცა ზე გარდაგვფრენია.

ანაზდად მოყმე გამოჩნდა კუშტი, პირ-გამქუშავია,
ზედა ჯდა შავსა ტაიჭსა,- მერანი რამე შავია, –
თავსა და ტანსა ემოსა გარე-თმა ვეფხის ტყავია,
ჯერთ მისი მსგავსი შვენება კაცთაგან უნახავია.

El caballero grita: “¿Quiénes sois, hermanos? Os tomé por bandidos”.
Ellos responden: “Tranquilízate, apaga el fuego y ven a ayudarnos,
y si no puedes hacerlo, ven a compartir nuestra desdicha,
y laméntate por quien lo merece arañando tus mejillas con nosotros”.

Avtandil se acerca y habla con los hombres de corazón ardiente.
Ellos le cuentan sus aventuras y lloran al recordarlas:
“Nosotros somos tres hermanos, y ésta es la razón por la que derramamos amargas lágrimas.
Tenemos nuestro castillo bien fortificado en el reino de Catay.

Pero escuchamos alabar estos lugares y hemos venido para cazar.
Seguidos de un numeroso séquito, alcanzamos el río,
y como el lugar nos agradó, nos entretuvimos un mes en estos parajes,
abatiendo fieras salvajes por llanuras, montañas y colinas.

Los tres aventajamos a los arqueros que venían en nuestro séquito,
y entonces sentimos deseo de competir entre nosotros.
“Yo soy mejor cazador, yo te supero”; así proclamábamos nuestro derecho con palabras,
y no pudiendo decidir, nuestras disputas pasaron a querellas.

Esta mañana nuestros hombres partieron cargados de pieles de venado,
y entonces dijimos: “Veamos quién es el más diestro de los tres”.
Nos quedaremos solos, sin recurrir a los soldados ni a los criados,
y tiraremos guiados por nuestra propia vista sin auxilio de ojeadores.

Escogimos sólo tres escuderos para que nos acompañaran,
y ordenamos partir a los demás y ellos se alejaron confiados.
Cazamos por la llanura, a través de los bosques, en las cuevas,
diezmando las fieras y hasta los pájaros que vuelan muy arriba.

De pronto apareció un caballero de rostro sombrío y triste,
que montaba un caballo negro, tan negro como Merani,
y tenía la cabeza y el cuerpo cubiertos por una piel de tigre.
Ningún hombre hasta este día ha percibido belleza semejante.

ვუჭვრიტეთ, მისთა ელვათაშუქნი ძლივ გავიცადენით,
ვთქვით, თუ: “მზეაო ქვეყანად,ნუ ვეუბნებით ცად ენით!”
მისი მოგვინდა შეპყრობა,ვჰკადრეთ და შევეცადენით,
ასრე სულთქვმით და ვაებითმით ვართ, ცრემლისაცა დენით.

მე უხუცესმან უმცროსთაკაცი დავსთხოვე ქენებით;
ჩემმან შედეგმან ტაიჭიმისი თვით აქო ხსენებით;
ამან მართ ოდენ მორევნაგვთხოვა, ვუალლეთ ჩვენ ნებით,
მივჰმართეთ, იგი აგრევეწყნარად მივა და შვენებით.

ბროლმან, ლალსა გარეულმან,ვარდნი თხელნი ანატიფნა,
იგი ტკბილნი გონებანიჩვენთვის მეტად გაამყიფნა:
არ აგვიხვნა, არცა დაგვსხნა,ყოლა არად ამოგვკრიფნა,
მისნი მკვახედ მოუბარნიმათრახითა შეგვამწიფნა!

უმცროსსა ძმასა მივეცით,უფროსნი დავეზიდენით;
ხელი მოჰკიდა, “დადეგო!”,ესეცა ჰკადრა კიდ ენით;
მან ხრმალსა ხელი არ მიჰყო,ჩვენ ამად დავერიდენით,
თავსა გარდაჰკრა მათრახი,ვნახეთ სისხლისა კი დენით.

მით ერთითა მათრახითათავი ასრე გარდაჰფრიწა,
ვითა მკვდარი უსულო ქმნა,ვითა მიწა დაამიწა,
მისი რასმე მკადრებელიმოამდაბლა, მოამიწა,
თვალთა წინა წაგვივიდალაღი, კუშტი, ამაყი, წა-!

აღარ დაბრუნდა, წავიდაწყნარად და აუჩქარებლად,
აგერა მივა, ნახეო,იგი მზეებრ და მთვარებლად”.
შორს უჩვენებდეს ავთანდილსმტირალნი გაუხარებლად,
ოდენ ჩნდა შავი ტაიჭიმისი მის მზისა მარებლად.

აჰა მიჰხვდა ავთანდილსაღაწვთა ცრემლით არ-დათოვნა,
რათგან ცუდად არ წაუხდამას ეგზომი გარეთ ყოვნა.
კაცსა მიჰხვდეს საწადელი,რას ეძებდეს, უნდა პოვნა,
მაშინ მისგან აღარა ხამსგარდასრულთა ჭირთა ხსოვნა.

Al contemplarlo apenas soportábamos el brillo de sus ojos,
y dijimos: “Es el sol que ha venido a la tierra tras abandonar los cielos”.
Entonces intentamos atraparlo, tuvimos tan temeraria osadía,
y henos aquí para lamentarlo, vertiendo lágrimas sin fin.

Como primogénito supliqué a mis hermanos abandonar la empresa,
pero el pequeño por su parte no hacía más que elogiar el caballo;
quiso vencerle en solitario, y nosotros le dimos permiso.
Entonces abordamos al Caballero, pero él siguió indiferente su camino.

El cristal mezclado con el rubí embellece a la pálida rosa.
Ante nuestros ojos sus dulces pensamientos se mudaron en cólera terrible;
no dijo nada ni tuvo consideración alguna con nosotros,
pero a latigazos hizo madurar a quien le había hablado torpemente.

Nosotros, los mayores, nos retiramos y abandonamos al menor,
y éste, tocándole el brazo, se atrevió a decirle “detente”.
El Caballero no tocó su espada, y nosotros permanecimos a un lado,
pero le golpeó la cabeza con la maza y la sangre brotó por todas partes.

Con un mandoble de su maza hendió la cabeza de mi hermano
que cayó inánime como un cadáver, como la tierra sobre la tierra.
Humilló al que quiso abordarlo hasta dejarlo como un fardo en el suelo,
y después se alejó de nuestra vista soberbio, altivo y sombrío.

Se fue sin mirar atrás, se alejó tranquilamente y sin prisa.
Míralo, por allí va, semejante al sol y la luna”.
Llorando, el infortunado cazador le señala a lo lejos a Avtandil,
que apenas si distingue un caballo negro que lleva sobre él al astro solar.

Mirad, Avtandil ya no tiene motivos para helar sus mejillas con la nieve de las lágrimas,
pues no han sido en vano tantos largos días de peregrinar por remotos países.
Como el que alcanza lo que desea y encuentra lo que busca,
ya no tiene necesidad de recordar por más tiempo los sufrimientos pasados.

უთხრა, თუ: “ძმანო, ვარ ვინმეღარიბი უადგილოსა,
მე იმა ყმისა საძებრად მოვჰშორდი საგაზრდილოსა,
აწ თქვენგან მივჰხვდი საქმესაყოლა არ-საადვილოსა,
ღმერთიმცა ნურას ნუღარ იქმსთქვენსა დასაღრეჯილოსა!

ვითა მე მივჰხვდი წადილსა, ჩემის გულისა ნებასა,
აგრემცა ღმერთი ნურას იქმსძმისა თქვენისა ვნებასა!”
უჩვენა მისი სადგომი:”მიდითო ნება-ნებასა,
ჩრდილსა გარდასვით მაშვრალი,მიეცით მოსვენებასა”.

ესე უთხრა და წავიდა,ცხენი გაქუსლა დეზითა,
ვითა გავაზი გაფრინდა,არ-გაშვებული ხეზითა,
ან მთვარე, მზისა შემყრელი,მზე სინათლითა ზეზითა.
დაივსო ცეცხლი შემწველიმისითა მან მიზეზითა.

მიეწურა, იგონებდა,ახლოს შეყრა ვითა აგოს:
“საუბარმან უმეცარმანშმაგი უფრო გააშმაგოს!
ხამს, თუ კაცმან გონიერმანძნელი საქმე გამოაგოს,
არ სიწყნარე გონებისამოიძულოს, მოიძაგოს.

რათგან ისი არის რადმეუცნობოდ და ისრე რეტად,
რომე კაცსა არ მიუშვებსსაუბრად და მისად ჭვრეტად,
მივეწევი, შევიყრებითერთმანერთის ცემა-ჟლეტად,
ანუ მომკლავს, ანუ მოვჰკლავ,დაიმალვის მეტის-მეტად”.

ავთანდილ იტყვის: “ეზომნიჭირნიმცა რად ვაცუდენი?
რაცაღა არის, არ არის,თუმცა არ ედგნეს ბუდენი;
სადაცა მივა, მივიდეს,რამცა მოვლიდეს ზღუდენი,
მუნაღა ვძებნნე ღონენიჩემნი არ-დასამრუდენი”.

წინა-უკანა იარნესორნი დღენი და ღამენი,
დღისით და ღამით მაშვრალნი,არ საჭამადთა მჭამენი,
არსადა ხანი არ დაყვეს,ერთნი თვალისა წამენი.
მათ თვალთა ცრემლნი სდიოდეს,მინდორთა მოსალამენი.

Dice: “Hermanos, soy un vagabundo que no tiene hogar ni lugar.
Para buscar a ese Caballero abandoné las tierras que me vieron nacer,
pero ahora gracias a vosotros he sabido lo que no era fácil de descubrir.
Ojalá Dios haga que desde este día, ya no volváis a sufrir más.

Así como yo he alcanzado la meta que mi corazón anhelaba,
permita Dios que ya nunca más sufra daño vuestro hermano”.
Mientras recoge sus pertenencias les desea: “Quedad en paz;
colocad al herido a la sombra, y vosotros, procurad descansar”.

Dicho esto les abandona espoleando impaciente su montura,
volando como el halcón que no se ve estorbado por el viento,
o como la luna al encuentro del sol que ilumina los cielos.
Así se apacigua el fuego ardiente que lo devoraba por completo.

Mientras se aproxima, Avtandil medita sobre cómo comportarse en el encuentro:
“El poco tacto puede enfurecer aún más al hombre enloquecido.
El sabio debe, en los momentos difíciles, obrar con cordura,
sin perder la serenidad ni la presencia de ánimo.

Puesto que este hombre actúa como un demente
que no deja que nadie se le acerque para hablarle o verle,
si voy a él, ocurrirá que lucharemos a muerte y para nada.
Uno de nosotros matará al otro, y él seguirá siendo un misterio”.

Avtandil medita: “¿Para qué estropear tanto esfuerzo inútilmente?
Quien quiera que sea, tendrá un nido en algún lugar;
a donde vaya, yo le seguiré, y así se encierre tras un muro,
allí iré a buscarlo si las fuerzas no me flaquean”.

Avanzan uno tras otro durante dos días con sus dos noches,
y ni de noche ni de día se detienen para tomar alimento;
ni siquiera el tiempo que dura un parpadeo paran en algún lugar.
Las lágrimas arrasan sus ojos y van a humedecer los campos.

დღისით ვლეს და საღამო-ჟამგამოუჩნდეს დიდნი კლდენი,
კლდეთა შიგან ქვაბნი იყვნეს,ძირსა წყალი ჩანადენი,
წყლისა პირსა, არ ითქმოდა,შამბი იყო თუ რასდენი,
ხე დიდრონი, თვალ-უწდომი,მაღლა კლდემდის ანაყრდენი.

მან ყმამან ქვაბსა მიჰმართა,გავლნა წყალნი და კლდენია;
ავთანდილ ცხენსა გარდახდა,მონახნა დიდნი ხენია,
მას ზედა ჭვრეტად გავიდა,ძირსა დააბა ცხენია,
მუნით უჭვრეტდა. იგი ყმამივა ცრემლ-მინადენია.

რა ტყენი გავლნა მან ყმამან,მოსილმან ვეფხის ტყავითა,
ქვაბისა კარსა გამოდგაქალი ჯუბითა შავითა,
ატირდა მაღლად ცრემლითა,ზღვათაცა შესართავითა,
იგი ყმა ცხენსა გარდახდა,ყელსა მოეჭდო მკლავითა.

ყმამან უთხრა: “დაო ასმათ,ხიდნი ზღვასა ჩაგვიცვივდეს:
ვეღარ მივჰხვდით ჟამიერად,ჩვენ ვისიცა ცეცხლი გვწვიდეს”.
ესე თქვა და მკერდსა ხელნიიკრნა, ცრემლნი გარდმოსცვივდეს.
ქალი შებნდა, მოეხვია,ერთმანერთსა სისხლით სწვიმდეს.

იგი ტევრი გაეხშირადანაგლეჯსა მათსა თმასა,
ერთმანერთსა ეხვეოდეს:ყმა ქალსა და ქალი ყმასა;
იზახდიან, მოსთქვმიდიან,მოსცემდიან კლდენი ხმასა.
ავთანდილ სჭვრეტს გაკვირვებითმათსა ეგრე ქცევა-ზმასა.

სული დაიღო მან ქალმან,დათმო გულისა წყლულობა,
ქვაბს შეიყვანა ტაიჭი,მოჰხადა აკაზმულობა,
მას ყმასა შეჰხსნა,შეიღო აბჯრისა წელ-მორტყმულობა;
შინა შევიდეს, მას დღესაგარდახდა გამოსრულობა.

ავთანდილს უკვირს: “ამბავიისი თუ ვცნაო მე რითა?!”
გათენდა, ქალი გამოდგა,მოსილი მითვე ფერითა,
შავსა აუდვა ლაგამი,სწმედდა რიდისა წვერითა,
შეკაზმა, მოაქვს აბჯარი წყნარად, არ რამე ჩხერითა.

Cabalgan todavía un día más, y por la tarde aparecen enormes rocas;
dentro de ellas se abren unas grutas, y en frente discurre un río,
Es imposible decir cuántos juncos se aprietan en las orillas del agua;
árboles inmensos cuyas copas no alcanza la vista, se elevan junto a las rocas.

El Caballero se aproxima a la gruta atravesando el agua y las piedras.
Avtandil salta del caballo y escoge el árbol más elevado;
para mejor observar, se sube a él y ata al tronco su corcel;
desde allí avizora al Caballero que llora pesaroso.

Cuando el Caballero de la piel de tigre hubo atravesado los árboles,
una mujer de ropas negras apareció en el seno de la gruta;
gemía y lloraba, y sus lágrimas corrían hasta unirse al mar.
El Caballero, saltando de su caballo, la estrecha dulcemente entre sus brazos.

Dice: “Asmath, hermana mía, nuestros puentes son arrastrados hacia el mar.
No hemos podido hallar a tiempo a aquella cuyo fuego nos calienta”.
Se golpea el pecho con el puño mientras habla y el llanto se hace tormenta.
La doncella desfallece, él la abraza, y uno a otro se enjugan lágrimas sangrantes.

Los cabellos arrancados hacen el bosque más espeso;
el Caballero y la doncella se abrazan entre sollozos,
y las rocas devuelven el eco de los suspiros y los llantos.
Avtandil observa sorprendido sus movimientos y sus gestos.

Después, dominando la herida de su corazón, la joven se calma.
Lleva el caballo a la gruta, le quita los arneses,
y ayuda al Caballero a despojarse de la armadura.
Los dos se alejan y no salen de la caverna en todo el día.

Avtandil está sorprendido. “¿Cómo conocer su historia?”, piensa.
Al alba la mujer reaparece, siempre vestida de oscuro,
y coloca al caballo negro las bridas, tras limpiarlas con un pico de su vestido;
lo ensilla, y después trae la armadura silenciosamente, sin hacerla rechinar.