ქალმან უთხრა: “რას შეგესწარ, მე ვინ ვარ და ანუ შენო?
მზე არ მახლავს, შეგეტყვების, თრთვილო, ასრე მით მაწყენო!
გრძელი სიტყვა საწყინოა, ასრე მოკლედ მოგახსენო:
ვერასათვის ვერ გიამბობ, რაცა გინდა, იგი ქმენო!”

კვლაცა ჰკითხა ზენარობით მიუყარნა მუხლნი წინა,
მაგრა ვერა ვერ დაჰყარა, მუდარობა მოეწყინა,
პირსა ზედა გაგულისდა, თვალთა სისხლი მოედინა,
ადგა, თმათა წამოზიდნა, ყელსა დანა დააბრჯინა.

ეგრე უთხრა: “მე ეზომი ჯავრი ვითა შეგარჩინო?!
რაგვარა თუ ამატირო, ცრემლი ცუდად დამადინო?!
გიჯობს, მითხრა: ამის მეტი მართ აღარა არ გაწყინო,
თვარა, ღმერთმან მტერი ჩემი მოკლას, ვითა მოგაკვდინო!”

ქალმან უთხრა: “ეგე ღონე მოიგონე მეტად ავი:
თუ არ მომკლავ, არ მოვკვდები, მრთელი ვარ და მოუკლავი .
რად რა გითხრა, სადამდისცა ვიყო ჭირთა უნახავი?
კვლა თუ მომკლავ, სასაუბროდ აღარ მედგას ზედან თავი”.

კვლა ეტყვის: “ყმაო, რად მპოვე, ვინ მეუბნები მე, ვინო?
ეგე ამბავი ცოცხალსა ენითა ვერ მათქმევინო!
მე თავი ჩემი ნებითა ჩემითა მოგაკლვევინო,
ვითა უსტარი ბედითი ადვილად დაგახევინო.

ჩემი სიკვდილი შენ ჩემად პატიჟად ნურად გგონია,
მით რომე დამხსნი ტირილსა, შემშრების ცრემლთა ფონია;
ჩალად მიჩს ყოვლი სოფელი, მისთვისვე შემიწონია.
ვერ გიცნობ, ვინ ხარ, ვის გითხრნე სიტყვანი მისანდონია?”

ყმამან თქვა, თუ: “არ ეგების აწ ამისი ასრე თქმევა,
სხვასა რასმე მოვიგონებ , სჯობს საქმისა გამორჩევა”.
გაუშვა და ცალკე დაჯდა, ტირს, დაიწყო ცრემლთა ფრქვევა,
ქალსა უთხრა: “გაგარისხე, აწ, ესე თქვი, ვით დავრჩე, ვა!”

“¿Por qué has aparecido en mi camino?”, dice ella, “¿quién eres, quién soy?
Cuando el sol está lejos de mi, oh escarcha, ¿por qué así me dañas?
Los largos discursos me abruman, pero te lo diré con pocas palabras:
obra como quieras, que por nada del mundo haré lo que deseas”.

De nuevo le suplica, se arroja de rodillas delante de ella,
pero no consigue nada, y al rato se cansa de suplicar.
Sus rasgos se encolerizan, la sangre furiosa inyecta sus ojos;
se levanta, la agarra por los cabellos y le pone el puñal en la garganta.

Avtandil habla entonces: “¿Cómo perdonar tanta crueldad?
¿Por más que llore, mis lágrimas han de ser baldías?
Es mejor que me lo cuentes y así no te molestaré más;
si no, que Dios mate a mis enemigos como te he de matar”.

La mujer dice: “Escoges equivocadamente la senda de la violencia:
si no me matas, yo no moriré, seguiré viva y respirando,
y no temiendo ese mal, ¿por qué diría mi secreto?
Y si me matas, ya no tendré cabeza con que responderte”.

Y todavía añade: “Ay, caballero, ¿por qué me dañas? ¿quién eres?
¿Quién eres tú que me hablas? Mientras viva no te contaré nada.
Puedo, siguiendo mi voluntad, actuar de modo que me mates,
hacerme desgarrar hábilmente como una carta indeseada.

No pienses que la muerte sería un sufrimiento para mí;
con ella solamente secarías el río de mis lágrimas.
El mundo me parece hojarasca y lo estimo en su valor.
No sé quién eres para que yo te abra mi corazón”.

Avtandil se dice: “No sirve hablarle de esta guisa.
Hay que buscar otra vereda, pensar mejor este asunto”.
Suelta a la mujer y se deja caer llorando lágrimas veloces,
y luego dice: “Te he enfurecido, y ahora no sé cómo sobreviviré”.

ქალი დაუჯდა კუშტ-გვარად, ქუშობს, ჯერთ არ დამტკბარია;
ავთანდილ ქვე ზის ტირილად, აღარას მოუბარია;
ვარდისა ბაღსა მოგუბდა ცრემლისა საგუბარია.
კვლა იქით ქალი ატირდა, მისთვის გულ-ნალმობარია.

ყმა მტირალი შეებრალა, ამად ცრემლნი ცხელნი ღვარნა,
მაგრა უჯდა უცხოს უცხო, არ ბაგენი აუბარნა;
ყმამან ცნა, თუ: “გონებანი ჩქარნი ჩემთვის დააწყნარნა”.
ცრემლ-დენილი შეეხვეწა, ადგა, მუხლნი მიუყარნა.

უთხრა: “ვიცი, აღარ ვარგ ხარ შენ აწ ჩემად დასადობლად,
გაგარისხე, დარჩომილ ვარ ღარიბად და ამად ობლად;
აწ ეგრეცა თავი ჩემი დამიც შენთვის დასანდობლად,
ამად რომე შეცოდება შვიდ-გზის თქმულა შესანდობლად.

თავი ჩემი სამსახურად თუცა ავად მოგაწონე,
მიჯნურისა შებრალება ხამს, ესეცა გაიგონე;
სხვაგნით ყოვლგნით უღონო ვარ, არვინ არის ჩემი ღონე;
სულთა მოგცემ გულისათვის, სხვა მეტიმცა რა გამონე!”

რა ქალსა მიჰხვდა ყმისაგან მიჯნურობისა სმინება,
გულ-ამოხვინჩვით დაიწყო ას-კეცთა ცრემლთა დინება,
კვლა გაამრავლა ზახილით ტირილი, არ გაცინება.
ავთანდილს ღმერთმან წადილი მისცა, გულისა ლხინება.

იტყვის, თუ: “ამა სიტყვითა მას ფერი შეეცვალების,
ვისთვისმე ხელი უცილოდ, მას ცრემლი ემალმალების”.
კვლა უთხრა: “დაო, მიჯნური მტერთაცა შეებრალების;
ესეცა იცი, სიკვდილსა თვით ეძებს, არ ეკრძალების.

ვარ მიჯნური, ხელი ვინმე, გაუძლებლად სულთა დგმისად;
ჩემმან მზემან გამომგზავნა საძებარად იმა ყმისად;
ღრუბელიცა ვერ მიჰხვდების, მე მისრულვარ სადა, მი-, სად!
გული თქვენი მიპოვნია, მისი შენდა, შენი მისად.

La mujer se sienta encolerizada; no está de buen humor.
Avtandil, de rodillas y entre lágrimas, no se atreve a hablar.
En el jardín de rosas de sus mejillas un estanque de llanto se desborda.
Si la mujer comienza a llorar de nuevo, es que su corazón se ha ablandado.

Ha sentido piedad del afligido caballero y de sus cálidas lágrimas,
pero extranjera ante el extranjero, no muestra su pensamiento.
El caballero percibe que su actitud hacia él ha cambiado,
y entre llantos le suplica, doblando las rodillas ante ella.

Dice: “Lo sé, ahora ya no soy digno de que confíes en mí.
Al enfadarte, me he convertido en un desconocido sin esperanza,
pero incluso ahora espero que seas benevolente conmigo,
pues se dice que el pecado debe ser perdonado siete veces.

Me atrevo a pedirte un servicio, aunque te haya importunado,
pero tú debes comprender también, un midjnur es digno de compasión.
Yo estoy ya sin fuerzas, y de nadie más que de ti puedo esperar ayuda.
Si salvas mi corazón, te doy mi vida. ¿Qué más te puedo entregar?”.

Cuando la mujer escuchó que el caballero invocaba el amor,
se puso a suspirar y arreciaron cien veces sus lloros.
Los gemidos crecen más y más; la doncella no sonríe.
Pero Dios atenderá el ruego de Avtandil, y le dará la paz del corazón.

Piensa: “Al escuchar estas palabras, se le ha mudado el color;
presa de amor por alguien, corren sin duda desbordadas sus lágrimas”.
Avtandil dice: “Oh, hermana, un midjnur siente piedad hasta del enemigo;
tú sabes también que busca la muerte o se guarda de evitarla.

Soy un amante, un loco de amor que no puede soportar la vida.
Mi sol me encargó seguir las huellas de los pasos de ese Caballero.
Los lugares a los que he llegado en mi búsqueda ni las nubes los alcanzan,
hasta que encontré vuestros corazones unidos, el suyo al tuyo, el tuyo al suyo.

მისი სახე გულსა ჩემსა ხატად ასრე გამოვხატე,
მისთვის ხელმან, გამოჭრილმან, ლხინი ჩემი ვაალქატე.
ორისაგან ერთი მიყავ: ტყვედ მქმენ, ანუ მააზატე,
ან მაცოცხლე, ანუ მომკალ, ჭირი ჭირსა მომიმატე”.

ქალმან უთხრა ყმასა სიტყვა პირველისა უამესი:
“ეგე სიტყვა მოიგონე დია რამე უკეთესი.
წეღან საქმე მტერობისა გულსა ჩემსა შთამოსთესი,
აწ მოყვარე გიპოვნივარ, დისაგანცა უფრო დ

მაშა რათგან მიჯნურობა შენად ღონედ მოიგონე,
არ ეგების, ამას იქით თუ-მცა თავი არ გამონე,
არ შენ მოგეც თავი ჩემი, დაგაბნიე, დაგაღონე;
შენთვის მოვკვდე, ამისებრი მემცა საქმე რა ვიღონე!

აწ რაცა გითხრა, თუ ამა საქმესა დამმორჩილდები,
რასაცა ეძებ, მიჰხვდები, უცილოდ არ ასცილდები;
თუ არ მომისმენ, ვერ ჰპოვებ, რაზომმცა ცრემლსა ჰმილდები,
მოგხვდების მდურვა სოფლისა, მოჰკვდები, გა-ცა-სწბილდები”.

ყმამან უთხრა: “ეგე საქმე ამას ჰგავსო, არა სხვასა:
ორნი კაცნი მოდიოდეს სადაურნი სადმე გზასა,
უკანამან წინა ნახა ჩავარდნილი შიგან ჭასა,
ზედ მიადგა, ჩაყიოდა, ტირს, იზახიხ ვაგლახ-ვასა.

ეგრე უთხრა: “ამხანაგო, იყავ მანდა, მომიცდიდე,
წავალ თოკთა მოსახმელად, მწადსო, თუ-მცა ამოგზიდე”;
მას ქვეშეთსა გაეცინა , გაუკვირდა მეტად კიდე,
შემოჰყივლა: “არ გელოდე, სად გაგექცე, სად წავიდე?”

აწ, დაო, შენთა ხელთაა ჩემი საბელი ყელისა,
სხვად უღონოა უშენოდ ჩემგან აპყრობა ხელისა;
რასაცა მიზამ, შენ იცი, შენ ხარ წამალი ხელისა,
თვარა ვისმც ექმნა გვარლითა შეკრვა თავისა მრთელისა!”

He grabado en mi corazón los rasgos de ella como una imagen sagrada;
he llegado al desvarío por su amor, y al alejarme abandoné todo mi gozo.
De estas dos cosas, elije una: o hazme prisionero o libérame.
Mátame o déjame vivir, aumentando mi mal por más tiempo”.

La mujer se dirige entonces al caballero con palabras más dulces:
“En verdad es mejor alegato para ti el hablarme así.
Antes sembraste mi corazón de sentimientos hostiles;
ahora encuentras una amiga más leal que una hermana.

Pues evocas la pasión como argumento en tu defensa,
no me atreveré a negar ayuda a tus querellas de amor,
y me volcaré en tu servicio para evitar así tu locura.
Moriré, si es necesario, para encontrar el modo de ayudarte.

Ahora escucha lo que voy a decirte, y obedéceme.
Obtendrás lo que buscas y lo obtendrás sin pesar;
si no, a despecho de tus lágrimas, nunca lo alcanzarás,
y morirás, culpando al universo, de una muerte indigna”.

Avtandil dice: “Lo ocurrido me recuerda una fábula:
había una vez dos hombres que seguían un camino desconocido.
El que iba detrás vio al primero caer en un pozo;
se asomó a él gritando y llorando entre gemidos,

y dijo: “Amigo mío, espera, resiste y no te muevas.
Voy a buscar una cuerda, con ella podré sacarte”.
El de abajo se puso a reír, y como el otro se sorprendiera,
le gritó: “Y si no te espero, ¿adónde podría irme?”.

Ahora, hermana mía, tú sostienes la cuerda que llevo al cuello.
En vano elevaría sin tu socorro mis plegarias al cielo,
pues eres el remedio a mi desvarío; tú sabrás lo que debo hacer.
¿Quién vio jamás cubrir de vendajes una cabeza sana?”.

ქალმან უთხრა: “მომეწონა, ყმაო, შენი ნაუბარი.
ხარ უცილოდ კარგი ვინმე, მოყმე, ბრძენთა საქებარი;
ხარ ვინათგან აქანამდის მაგა ჭირთა დამთმობარი,
რაცა გითხრა, მომისმინე, გიპოვნია საძებარი.

იმა მოყმისა ამბავი არსადა არ იპოვნების;
თვით თუ არ გითხრობს, არ ითქმის, არვისგან დაიჯერების ;
მოილოდინე, მოვიდეს, რაზომმცა დაგეყოვნების,
დადუმდი, ვარდსა ნუ აზრობ, ცრემლითა ნუ ითოვნების.

გითხრა, თუ ცოდნა გწადიან ჩვენისა შენ სახელისა:
ტარიელ არის სახელი იმა მოყმისა ხელისა;
მე ასმათ მქვიან, რომელსა წვა მაქვს ცეცხლისა ცხელისა,
სულთქვმა სულთქვმისა ბევრისა, მაშა თუ არ ერთხელისა.

ამის მეტსა ვერას გითხრობ მე სიტყვასა ამისთანსა.
ისი მინდორს არონინებს ტანსა მტერთა მემაჯანსა,
ვჭამ, გლახ, მარტო ნადირისა მისგან ხორცსა მონატანსა,
აწვე მოვა, არა ვიცი, თუ დაჰყოვნის დიდსა ხანსა.

ამას გვედრებ, მოიცადო, თავი სხვაგან არსად არო;
რა მოვიდეს, შევეხვეწო, ნუთუ ვითა მოვაგვარო;
ერთმანერთსა შეგამეცნნე, თავი შენი შევაყვარო,
თვით გიამბოს საქმე მისი, საყვარელსა გაახარო”.

ქალსა ყმამან მოუსმინა, დაჰმორჩილდა, დაჰრთო ნება.
ამას ზედა მოიხედნეს, ხევით ესმა ჩხაპუნება;
მთვარე წყალსა გამოსრული ნახეს, შუქთა მოფინება,
უკურიდნეს, აღარა ქმნეს მუნ ხანისა დაყოვნება.

ქალმან უთხრა: “ყმაო, ღმერთმან მოგცა ჟამად, რაცა გინა,
მაგრა თავი უჩინო ქმენ, დამალული იყავ შინა;
იმა ყმისა მეუნებლე ხორციელი არავინ- ა;
ნუთუ ვით რა მოვაგვარო, შენი ნახვა არ ეწყინა.”

La mujer le responde: “Oh, caballero, tus palabras me han conmovido.
Eres sin duda un noble caballero digno de las alabanzas de un sabio.
Ya que has soportado hasta ahora tantos sufrimientos,
escucha bien lo que te digo y encontrarás al fin lo que anhelas.

La historia de este Caballero no puede oírse en ningún lugar;
si no te la cuenta él mismo, no hallarías quien lo hiciera,
y tú a ningún otro creerías, así que espera su regreso, aunque tarde.
Hasta entonces, cálmate y no hieles la rosa con la nieve de tus lágrimas.

Ahora te diré nuestros nombres, por si deseas conocerlos.
Ese Caballero preso del amor lleva el nombre de Tariel.
Yo me llamo Asmath y el fuego me quema con viva llama.
Suspiro y me lamento incesantemente, no una, sino mil veces.

Ya no debo decirte más de lo que te he dicho.
El hombre de cuerpo grácil y poderoso viaja por la llanura.
¡Ay!, no tengo otro alimento que lo que él caza para mí,
de manera que regresará, aunque no sé si tardará mucho o poco.

Te suplico que lo aguardes aquí, no te marches a otro lugar.
Cuando venga le suplicaré, y quizás me sea posible hacer algo por ti.
Si hago que os conozcáis, también haré que os estiméis.
Si él te cuenta su aventura, podrás reunirte con tu amada”.

Avtandil la escucha y se somete al punto a sus deseos.
Al oír un inesperado chapoteo, vuelven la vista hacia el arroyo,
y ven a la luna atravesando el agua con sus rayos luminosos.
Regresan entonces sobre sus pasos, sin demorarse un instante.

La mujer dice: “Oh, caballero, Dios te concederá tu deseo,
pero ahora ocúltate en el interior de la gruta y permanece invisible.
No es de carne mortal el que desobedece a este Caballero.
Quizás yo pueda lograr que tu presencia no lo encolerice”.

ავთანდილ ქვაბსა დამალა ქალმან დამალვით მალითა.
იგი ყმა ცხენსა გარდახდა, შვენოდა კაპარჭ-ხრმალითა;
ატირდეს მაღლად ცრემლითა, ზღვათაცა შესამალითა,
ავთანდილ სარკმლით უჭვრეტდა ჭვრეტითა იდუმალითა.

ამარტის ფერად შეცვალა ბროლი ცრემლისა ბანამან.
დიდხან იტირეს ყმამან და მან ქალმან შაოსანამან;
შეხსნა, შეიღო აბჯარი, ცხენიცა შეიყვანა მან;
დადუმდეს, ცრემლნი მოჰკვეთნა შავმან გიშრისა დანამან.

ავთანდილ სარკმლით უჭვრეტდა, ტყვე, საკნით ნააზატები.
მან ქალმან ქვეშე დაუგო ვეფხის ტყავისა ნატები;
მას ზედა დაჯდა იგი ყმა, სულთქვამს ჭირ-მონამატები,
სისხლისა ცრემლსა გაეწნა შუა გიშრისა სატები.

მან ქალმან ხელ-ყო კვესითა გზება ცეცხლისა ნელისა,
ეგონა ჭამა ხორცისა შემწვრისა, შეუქმნელისა;
მიუპყრა, ერთი აჰხლიჩა, ქმნაა საქმისა ძნელისა,
ძალი არ ჰქონდა, დაუწყო გამოყრა უცოხნელისა.

ცოტად მიწვა, მიიძინა, თუცა ყოლა ვერა მეტი;
შეკრთა, დიდნი დაიზახნა, წამოვარდა ვითა რეტი,
იზახდის და წამ-წამ იკრის გულსა ლოდი, თავსა კეტი.
ცალ-კერძ ზის და პირსა იხოკს ქალი მისი შენამჭვრეტი.

“რად დაჰბრუნდი? – მოახსენა, – მითხარ, რაცა წაგეკიდა!”
მან უბრძანა: “მონადირე მეფე ვინმე გარდმეკიდა,
ჰყვეს ლაშქარნი უთვალავნი, ბარგი მძიმედ აეკიდა,
იგი მინდორს ნადირობდა, დაეფანჩა მარეკი, და-.

სევდად მეცა კაცთა ნახვა, ცეცხლი უფრო გავიალე,
– არ მივეო ახლოს შეყრად – თავი ჩემი შევიწყალე,
მათგან მკრთალი შემოვბრუნდი, ტყესა შიგან დავიმალე”.
თქვა: “ნუთუმცა უკუმრიდა, რა გათენდეს, წავალ ხვალე”.

La mujer oculta a Avtandil en las profundidades de la gruta.
El Caballero salta de la silla; la espada y la aljaba le sirven de adorno.
Ambos se lamentan en voz alta y sus lágrimas corren hasta el mar.
Por una grieta Avtandil observa, oculto a las miradas.

El baño de lágrimas da al cristal los colores del ámbar.
El orgulloso Caballero y la mujer de negro lloran largo rato.
Ella coge la armadura y la pone en el suelo, y en seguida se lleva el caballo;
después se quedan en silencio y puñales de jade cortan sus lágrimas.

Prisionero y cautivo en su mazmorra Avtandil ve desde su escondite
a la mujer extender en el suelo la piel de un tigre,
y al Caballero sentarse y suspirar con gran dolor.
Lágrimas mezcladas con sangre brillan al borde de sus pestañas de jade.

La doncella con ayuda de un sílex enciende pronto un dulce fuego,
y prepara para alimentarlo carne asada sin condimentos,
pero cuando se la acerca, él apenas toma una pequeña porción.
Le resulta difícil comer, no tiene hambre y escupe el asado sin masticar.

Se echa a dormir, pero no tiene sueño y descansa muy poco tiempo.
Se sobresalta, habla a gritos y se agita como un demente;
entre gemidos, se golpea la cabeza con una piedra y el pecho con un leño.
La mujer se mantiene sentada arañándose el rostro.

“Dime lo que te ha ocurrido”, dice ella, “y por qué has regresado”.
Él responde: “Encontré un rey que iba de cacería.
Numerosos guerreros lo escoltaban cargados con pesados bagajes,
mientras él marchaba por la llanura donde tenía colocado sus batidores.

La visión de los hombres me entristece, aviva mi fuego.
No me acerqué porque tuve piedad de mí mismo;
pálido, me alejé de ellos y me oculté en el bosque,
mientras pensaba: “Si no me persiguen, mañana al alba, me iré”.

ქალსა ცრემლნი გარდმოსცვივდეს ას-ნაკეცნი, ბევრის-ბევრად;
მოახსენა: “მხეცთა თანა იარები მარტო ტევრად,
არას კაცსა არ იახლებ საუბრად და შემაქცევრად;
მას მაგითა ვერას არგებ, დღეთა შენთა ცუდად ჰლევ რად?

ყოვლი პირი ქვეყანისა ერთობ სრულად მოგივლია,
ერთი კაცი შემაქცევრად შენად ვითა დაგელია?
გეახლოს და არ გაჰშმაგდე, თუცა ჭირი არ გაკლია;
შენ მოჰკვდე და იგი წახდეს, ესე შენთვის რა მადლია?”

უბრძანა: “დაო, ეგეა მსგავსი შენისა გულისა,
მაგრა არ არის ქვეყანად წამალი ამა წყლულისა!
ვის ძალ-უც პოვნა კაცისა, თვით სოფლად არ-მოსრულისა?
ჩემი ლხინია სიკვდილი, გაყრა ხორცთა და სულისა.

ღმერთმან სხვამცა ეტლსა ჩემსა რადმცა კაცი რად დაჰბადა,
სიახლე და საუბარი თუმცა მისი მე მეწადა!
ვინმცა გასძლნა ჭირნი ჩემნი, ანუ ვინმცა შეეცადა?
შენგან კიდე ხორციელი, დაო, მივის არასადა”.

ქალმან ჰკადრა: “არ გამიწყრე, ვიშიშვი და ვიაჯ დია;
რათგან ღმერთსა ვაზირობა შენი ჩემზედ მოუგდია,
ვერ დავმალავ, უკეთესი რაცა საქმე გამიცდია.
არა ვარგ-ა უსაზომო, ზომსა თავი გარდგიხდია.

ყმამან უთხრა: “რას მენუკევ, არა ვიცი, გამიცხადე.
კაცი ჩემად სამსახურად უღმრთოდ მემცა ვით დავჰბადე!
ღმერთსა ჩემი უბედობა უნდა, მემცა რას ვეცადე!
განაღამცა გავნადირდი, თავი ასრე გავიხადე”.

ქალმან კვლა ჰკადრა: “გაგსაჯე მეტითა შეგონებითა,
მაგრა თუ კაცი მოგგვარო, მოგყვეს თავისა ნებითა,
იგი გეახლოს, ილხენდე მისითა შემეცნებითა,
ფიცე, არ მოჰკლა, არ იყო, არ-სავნებლისა ვნებითა”.

Las lágrimas de la mujer corren cien, mil veces más intensas:
“Vagas solo entre las fieras en lo más profundo de los bosques.
No dejas que nadie se te acerque para hablarte y distraerte,
y pasas así tus días en vano, y a ella no la beneficias en nada.

Has recorrido todos los lugares de la faz de la tierra,
sin encontrar un solo amigo que te aliviara de tus tormentos,
que, estando a tu lado, te guardara de la locura, aunque no extinguiera tu dolor.
¿Qué provecho obtendrás si mueres y ella también perece?”.

Él dice: “Reconozco, hermana mía, la ternura de tu corazón,
pero no hay en la tierra bálsamo que cure mi mal.
¿Quién podría encontrar ese hombre si no ha nacido?
Mi felicidad está en la muerte, que separa el cuerpo del alma.

¿Dónde, por qué, habría Dios hecho nacer en el mismo planeta a un hombre como yo,
suponiendo incluso que pudiera yo albergar deseos de verle y hablar con él?
¿Quién soportaría mis infortunios o querría siquiera intentarlo?
No tengo amigos, excepto tú, entre los seres hechos de carne”.

Humildemente Asmath le dice: “No te enfades conmigo, te lo ruego, estoy asustada.
Ya que Dios me ha designado a mí para estar a tu servicio,
no puedo ocultarte lo bueno que he conocido sobre este particular.
Ahora debes preferir la mesura porque ya has sobrepasado los límites”.

“No entiendo lo que me dices, habla claro”, responde el Caballero,
“¿cómo podría yo crear un hombre para que me sirviera, sin ser Dios?
¿Qué puedo intentar si el propio Dios quiso mi desesperación?
En verdad yo mismo me he convertido también en una bestia salvaje”.

“Te he fatigado con demasiados consejos”, dice aún la mujer,
“pero, ¿si yo encontrara un hombre que viniese a ti de grado,
que permaneciera junto a ti y te alegrara con su compañía,
me jurarías que no le matarías ni le causarías ningún mal?”.