ნესტანისაგან ტარიელის ხმობა

NESTÁN LLAMA A TARIEL A SU PRESENCIA

დღესა ერთსა საწოლს მოვე მეფისა სრით წამოსრული,
ვჯე და მასვე ვიგონებდი, არ მიეცა თვალთა რული;
წიგნი მქონდა საიმედო, ამად ვიყავ მხიარული;
კარსა მცველმან მონა უხმო, უთხრა საქმე დაფარული.

“მონააო ასმათისი, საწოლს ვუთხარ შემოყვანა.
მოეწერა: “გიბრძანებსო”, ვისი მესვა გულსა დანა.
ლხინმან ბნელი გამინათლა, ამიფოლხვა ჯაჭვთა მანა,
წავე, მონა წავიტანე, რამცა ვუთხარ ამისთანა!

ბაღჩა შევვლე, არა დამხვდა კაცი ჩემი მოუბნარი;
ქალი წინა მომეგება მხიარული, მოცინარი,
მითხრა: “ვაშად ამოგიღე, არ გასვია გულსა ნარი,
მოდი, ნახე ვარდი შენი უფრჭვნელი და დაუმჭნარი”.

ამიგდო ქალმან ფარდაგი მძიმე თავისა ძალითა,
სადა დგა კუბო შემკული ბადახშითა და ლალითა;
შიგან ჯდა იგი პირითა მზისაებრ ელვა-მკრთალითა,
მე შემომხედნის ლამაზად მის მელნის ტბისა თვალითა.

დიდხან ვდეგ და არა მითხრა სიტყვა მისსა მონასურსა,
ოდენ ტკბილად შემომხედნის ვითამცა რა შინაურსა;
ასმათ უხმო, მოიუბნეს; ქალი მოდგა, მითხრა ყურსა:
აწ წადიო, ვერას გითხრობს, მე კვლა მიმცა ალმან მურსა.

ასმათ გამომყვა, წამოვე, ფარდაგი გამოვიარე,
ვთქვი: “საწუთროო, ვის წეღან გული დარმანთა მიარე,
მაშინ მოგეცა იმედი, ლხინი რად გამიზიარე?”
გულმან გაყრისა სიძნელე კვლა უფრო დამიტია-რე!”

ასმათ ლხინსა მიქადებდა, ჩავიარეთ შიგან ბაღი;
მითხრა: “ეგრე წასლვისათვის ნუ გაჩნია გულსა დაღი,
სიმძიმილთა ერდო დაჰხაშ, სიხარულის კარი აღი;
სირცხვილი აქვს საუბრისა, მერმე თავსა ჰკრძალავს ლაღი”.

Un día, de regreso del palacio real, me encontraba en mi alcoba;
estaba sentado pensando en ella, y el sueño huía de mis ojos.
Tenía una carta de esperanza y por ella me sentía dichoso.
Entonces el guardián vino a llamar a mi esclavo, y le habló secretamente.

Anunció que era el esclavo de Asmath, y le hice pasar dentro.
Me escribía que aquella cuyo puñal había atravesado mi corazón me llamaba.
La alegría iluminó mi oscuridad, se aflojaron las cadenas que me apretaban,
y partí conducido por el esclavo y sin cambiar una sola palabra con él.

Penetré en el jardín sin encontrar alma viviente con quien hablar.
Con una sonrisa de alegría en el rostro, Asmath vino a mi encuentro,
y me dijo: “He sacado valientemente la espina que se clavaba en tu corazón.
No está lejos, ven y verás a tu rosa de belleza imperecedera”.

Delante de mí, la doncella apartó trabajosamente la pesada cortina.
Vi entonces un hermoso baldaquín adornado de rubíes escogidos de Badastán,
y allí estaba aquella cuyo rostro era como un sol resplandeciente.
Sus ojos, semejantes a dos lagos de tinta, me miraban llenos de belleza.

Permanecí largo rato de pie, y ella, que me había mandado llamar, en silencio.
Sólo me miraba con dulzura, como si me conociera desde hacía tiempo.
Por fin, se dirigió a Asmath, conversaron y al instante la doncella me susurró al oído:
“Márchate ahora, ella no encuentra las palabras para hablarte”, y las llamas me incendiaron.

Regresé conducido por Asmath y atravesé otra vez la cortina.
En mi angustia me decía: “Oh, Destino, ¿si vas a retirar el bálsamo,
por qué me das esperanzas primero y luego disipas mi felicidad?
Ahora la pena de partir ahoga de nuevo mi corazón de amante”.

Mientras atravesábamos juntos el jardín, Asmath me consolaba:
“Que esta separación no arroje tu corazón a la tristeza,
cierra tus puertas a la desesperación y ábrelas al gozo.
Ella siente vergüenza de hablarte, el pudor se lo impide todavía”.