ქალმან უთხრა: “რას შეგესწარ, მე ვინ ვარ და ანუ შენო?
მზე არ მახლავს, შეგეტყვების, თრთვილო, ასრე მით მაწყენო!
გრძელი სიტყვა საწყინოა, ასრე მოკლედ მოგახსენო:
ვერასათვის ვერ გიამბობ, რაცა გინდა, იგი ქმენო!”

კვლაცა ჰკითხა ზენარობით მიუყარნა მუხლნი წინა,
მაგრა ვერა ვერ დაჰყარა, მუდარობა მოეწყინა,
პირსა ზედა გაგულისდა, თვალთა სისხლი მოედინა,
ადგა, თმათა წამოზიდნა, ყელსა დანა დააბრჯინა.

ეგრე უთხრა: “მე ეზომი ჯავრი ვითა შეგარჩინო?!
რაგვარა თუ ამატირო, ცრემლი ცუდად დამადინო?!
გიჯობს, მითხრა: ამის მეტი მართ აღარა არ გაწყინო,
თვარა, ღმერთმან მტერი ჩემი მოკლას, ვითა მოგაკვდინო!”

ქალმან უთხრა: “ეგე ღონე მოიგონე მეტად ავი:
თუ არ მომკლავ, არ მოვკვდები, მრთელი ვარ და მოუკლავი.
რად რა გითხრა, სადამდისცა ვიყო ჭირთა უნახავი?
კვლა თუ მომკლავ, სასაუბროდ აღარ მედგას ზედან თავი”.

კვლა ეტყვის: “ყმაო, რად მპოვე, ვინ მეუბნები მე, ვინო?
ეგე ამბავი ცოცხალსა ენითა ვერ მათქმევინო!
მე თავი ჩემი ნებითა ჩემითა მოგაკლვევინო,
ვითა უსტარი ბედითი ადვილად დაგახევინო.

ჩემი სიკვდილი შენ ჩემად პატიჟად ნურად გგონია,
მით რომე დამხსნი ტირილსა, შემშრების ცრემლთა ფონია;
ჩალად მიჩს ყოვლი სოფელი, მისთვისვე შემიწონია.
ვერ გიცნობ, ვინ ხარ, ვის გითხრნე სიტყვანი მისანდონია?”

ყმამან თქვა, თუ: “არ ეგების აწ ამისი ასრე თქმევა,
სხვასა რასმე მოვიგონებ, სჯობს საქმისა გამორჩევა”.
გაუშვა და ცალკე დაჯდა, ტირს, დაიწყო ცრემლთა ფრქვევა,
ქალსა უთხრა: “გაგარისხე, აწ, ესე თქვი, ვით დავრჩე, ვა!”

La femme répond: «Qui je vois? Qui m’es-tu, qui suis-je pour toi?
Sachant mon soleil loin d’ici, tu m’humilies, car il ne t’oit!
Au propos long et ennuyeux préférons le bref et courtois:
Tu n’entendras pas mon récit, que tu sois cruel ou matois!»

Avtandil supplia encore à genoux, tel sous le licou,
Mais le silence l’accueillit, et sa fierté reçut un coup.
Il se relève furibond, par les cheveux il la secoue,
Les yeux en sang, à la victime il porte le poignard au cou.

II dit: «De cette affliction comment pourrais-je faire grâce?
Verserais-je à nouveau des pleurs, humilié par ta disgrâce?
Parle, je te ménagerai si ma volonté tu embrasses,
Sinon que Dieu tue mon rival comme j’effacerai ta trace!»

La femme dit: «Tu fais erreur, choisissant un tel procédé:
Si tu ne m’occis, je survis, vigoureuse et non décédée.
Sans la menace d’un danger pourquoi devrais-je te céder?
Si tu choisis de me tuer, sans tête à quoi me décider?»

La femme poursuit: «À quoi bon me questionner? Je ne me vante:
Ma langue taira le secret pendant que je serai vivante!
Par toi je mourrai volontiers, sache: la mort ne m’épouvante,
Tu pourras me mettre en lambeaux comme une lettre décevante.

«Ne crois pas que par mon refus j’exaspère ta patience,
La mort me délivre des pleurs, à l’oubli elle me fiance;
Le monde a le poids et le prix de paille dans ma conscience.
Comment, inconnu, prétends-tu mettre à tribut ma confiance?»

Le chevalier se dit: «Je fais piètre figure de parleur,
Mieux vaut autre chose trouver qui ait un sens et de l’ampleur.»
Relâchant la femme, il s’assit, versant d’abondants flots de pleurs,
Puis dit: «Je te mis en fureur, je suis perdu, à moi malheur!»

ქალი დაუჯდა კუშტ-გვარად, ქუშობს, ჯერთ არ დამტკბარია;
ავთანდილ ქვე ზის ტირილად, აღარას მოუბარია;
ვარდისა ბაღსა მოგუბდა ცრემლისა საგუბარია.
კვლა იქით ქალი ატირდა, მისთვის გულ-ნალმობარია.

ყმა მტირალი შეებრალა, ამად ცრემლნი ცხელნი ღვარნა,
მაგრა უჯდა უცხოს უცხო, არ ბაგენი აუბარნა;
ყმამან ცნა, თუ: “გონებანი ჩქარნი ჩემთვის დააწყნარნა”.
ცრემლ-დენილი შეეხვეწა, ადგა, მუხლნი მიუყარნა.

უთხრა: “ვიცი, აღარ ვარგ ხარ შენ აწ ჩემად დასადობლად,
გაგარისხე, დარჩომილ ვარ ღარიბად და ამად ობლად;
აწ ეგრეცა თავი ჩემი დამიც შენთვის დასანდობლად,
ამად რომე შეცოდება შვიდ-გზის თქმულა შესანდობლად.

თავი ჩემი სამსახურად თუცა ავად მოგაწონე,
მიჯნურისა შებრალება ხამს, ესეცა გაიგონე;
სხვაგნით ყოვლგნით უღონო ვარ, არვინ არის ჩემი ღონე;
სულთა მოგცემ გულისათვის, სხვა მეტიმცა რა გამონე!”

რა ქალსა მიჰხვდა ყმისაგან მიჯნურობისა სმინება,
გულ-ამოხვინჩვით დაიწყო ას-კეცთა ცრემლთა დინება,
კვლა გაამრავლა ზახილით ტირილი, არ გაცინება.
ავთანდილს ღმერთმან წადილი მისცა, გულისა ლხინება.

იტყვის, თუ: “ამა სიტყვითა მას ფერი შეეცვალების,
ვისთვისმე ხელი უცილოდ, მას ცრემლი ემალმალების”.
კვლა უთხრა: “დაო, მიჯნური მტერთაცა შეებრალების;
ესეცა იცი, სიკვდილსა თვით ეძებს, არ ეკრძალების.

ვარ მიჯნური, ხელი ვინმე, გაუძლებლად სულთა დგმისად;
ჩემმან მზემან გამომგზავნა საძებარად იმა ყმისად;
ღრუბელიცა ვერ მიჰხვდების, მე მისრულვარ სადა, მი-, სად!
გული თქვენი მიპოვნია, მისი შენდა, შენი მისად.

La femme, renfrognée, s’assied, elle fronce encor le sourcil,
Avtandil pleure, résigné, sans dire mot il est assis ;
Amassé dans la roseraie, un étang de larmes grossit.
Soudain la femme fond en pleurs, son cœur touché se radoucit.

Elle eut pitié du preux en pleurs, de ses chaudes larmes versées,
Mais, étrangère à l’étranger, elle ne livra sa pensée.
Le preux se dit: «Elle apaisa de sa colère la poussée.»
Il la supplia à genoux, en pleurs et la tête affaissée.

II lui dit: «Je sais, désormais tu ne peux devenir ma sœur,
T’ayant courroucée, à tes yeux je suis orphelin et rôdeur,
Je te demande néanmoins la confiance et la douceur,
Car il est dit de pardonner sept fois le péché au pécheur.

«Quoique je t’aie importunée par mon comportement peu tendre,
Il sied de plaindre le midjnour, et c’est à toi de le comprendre,
Je n’ai d’autre aide à espérer ni d’autre secours à attendre,
Pour ton cœur je donne mon âme, elle est à laisser ou à prendre.»

La femme entendant un midjnour de l’amour évoquer l’empire,
Centuple le flot de ses pleurs et du fond de son cœur soupire,
Elle rehausse la clameur, bannissant loin d’elle le rire,
Dieu comble le vœu d’Avtandil, et son être la joie respire.

II se dit: «À ces quelques mots, son visage change et pâlit,
Sans doute, éprise de quelqu’un, ses larmes elle multiplie.»
Il dit: «Un midjnour fait pitié même à l’ennemi avili,
Sœur, tu sais qu’il cherche la mort, ne s’y soustrait et n’y pallie.

«Je suis un midjnour, un dément que la vie lasse et exténue,
Mon soleil m’envoya quérir le preux à l’étrange tenue,
Dans les lieux où je l’ai cherché n’aurait pénétré une nue!
Je trouve vos cœurs débordant de compassion contenue.

მისი სახე გულსა ჩემსა ხატად ასრე გამოვხატე,
მისთვის ხელმან, გამოჭრილმან, ლხინი ჩემი ვაალქატე.
ორისაგან ერთი მიყავ: ტყვედ მქმენ, ანუ მააზატე,
ან მაცოცხლე, ანუ მომკალ, ჭირი ჭირსა მომიმატე”.

ქალმან უთხრა ყმასა სიტყვა პირველისა უამესი:
“ეგე სიტყვა მოიგონე დია რამე უკეთესი.
წეღან საქმე მტერობისა გულსა ჩემსა შთამოსთესი,
აწ მოყვარე გიპოვნივარ, დისაგანცა უფრო დ

მაშა რათგან მიჯნურობა შენად ღონედ მოიგონე,
არ ეგების, ამას იქით თუ-მცა თავი არ გამონე,
არ შენ მოგეც თავი ჩემი, დაგაბნიე, დაგაღონე;
შენთვის მოვკვდე, ამისებრი მემცა საქმე რა ვიღონე!

აწ რაცა გითხრა, თუ ამა საქმესა დამმორჩილდები,
რასაცა ეძებ, მიჰხვდები, უცილოდ არ ასცილდები;
თუ არ მომისმენ, ვერ ჰპოვებ, რაზომმცა ცრემლსა ჰმილდები,
მოგხვდების მდურვა სოფლისა, მოჰკვდები, გა-ცა-სწბილდები”.

ყმამან უთხრა: “ეგე საქმე ამას ჰგავსო, არა სხვასა:
ორნი კაცნი მოდიოდეს სადაურნი სადმე გზასა,
უკანამან წინა ნახა ჩავარდნილი შიგან ჭასა,
ზედ მიადგა, ჩაყიოდა, ტირს, იზახიხ ვაგლახ-ვასა.

ეგრე უთხრა: “ამხანაგო, იყავ მანდა, მომიცდიდე,
წავალ თოკთა მოსახმელად, მწადსო, თუ-მცა ამოგზიდე”;
მას ქვეშეთსა გაეცინა, გაუკვირდა მეტად კიდე,
შემოჰყივლა: “არ გელოდე, სად გაგექცე, სად წავიდე?”

აწ, დაო, შენთა ხელთაა ჩემი საბელი ყელისა,
სხვად უღონოა უშენოდ ჩემგან აპყრობა ხელისა;
რასაცა მიზამ, შენ იცი, შენ ხარ წამალი ხელისა,
თვარა ვისმც ექმნა გვარლითა შეკრვა თავისა მრთელისა!”

«J’ai gravé dans mon cœur ses traits comme ceux d’une sainte image,
Je suis un fou errant pour lui, renonçant aux joies de mon âge.
L’un des deux: fais-moi prisonnier ou bien libère ton otage,
Rends-moi à la vie ou tue-moi, accroissant mes maux davantage.»

La femme adresse au chevalier un propos empreint de douceur:
«Voilà un meilleur procédé que celui d’un triste farceur,
Naguère tu semas la haine et tu te moquas de mon cœur,
Maintenant tu as une amie et la plus fidèle des sœurs.

«Puisque pour me faire parler à l’amour tu as eu recours,
À ton esclave il ne sied pas de te refuser le secours,
Je m’emploierai à t’éviter dépit, chagrin sur ton parcours.
Je mourrai pour toi! Dit-on mieux? À ton premier appel j’accours!

«À présent, si tu m’obéis, si tu veux suivre ma consigne,
Tu atteindras certainement ce que pour terme tu t’assignes,
Sinon, tu auras beau pleurer, tu n’en trouveras aucun signe,
Boudant le monde, tu mourras désespéré, de mort indigne.»

Le preux répond: «Ça fait penser à ce qu’une histoire traduit:
Deux hommes suivent un chemin sans savoir où il les conduit,
Celui de derrière aperçoit le premier tombé dans un puits,
Il s’approche et pousse des cris, à se morfondre il est réduit.

«Ami, dit-il, ne bouge pas, attends-moi là, je t’y exhorte,
Je voudrais bien te retirer, je m’en vais chercher une corde!»
L’autre sourit au fond du puits et, interloqué, lui accorde:
«Mon ami, si je ne t’attends, où chercher la miséricorde?»

«Sœur, tu tiens la corde en tes mains, son nœud sur le cou m’est passé,
Sans ton concours lever les bras en prière suis-je censé?
C’est à toi de me secourir et de guérir un insensé,
Car tête saine soigne-t-on, l’a-t-on vu bander ou panser?»

ქალმან უთხრა: “მომეწონა, ყმაო, შენი ნაუბარი.
ხარ უცილოდ კარგი ვინმე, მოყმე, ბრძენთა საქებარი;
ხარ ვინათგან აქანამდის მაგა ჭირთა დამთმობარი,
რაცა გითხრა, მომისმინე, გიპოვნია საძებარი.

იმა მოყმისა ამბავი არსადა არ იპოვნების;
თვით თუ არ გითხრობს, არ ითქმის, არვისგან დაიჯერების;
მოილოდინე, მოვიდეს, რაზომმცა დაგეყოვნების,
დადუმდი, ვარდსა ნუ აზრობ, ცრემლითა ნუ ითოვნების.

გითხრა, თუ ცოდნა გწადიან ჩვენისა შენ სახელისა:
ტარიელ არის სახელი იმა მოყმისა ხელისა;
მე ასმათ მქვიან, რომელსა წვა მაქვს ცეცხლისა ცხელისა,
სულთქვმა სულთქვმისა ბევრისა, მაშა თუ არ ერთხელისა.

ამის მეტსა ვერას გითხრობ მე სიტყვასა ამისთანსა.
ისი მინდორს არონინებს ტანსა მტერთა მემაჯანსა,
ვჭამ, გლახ, მარტო ნადირისა მისგან ხორცსა მონატანსა,
აწვე მოვა, არა ვიცი, თუ დაჰყოვნის დიდსა ხანსა.

ამას გვედრებ, მოიცადო, თავი სხვაგან არსად არო;
რა მოვიდეს, შევეხვეწო, ნუთუ ვითა მოვაგვარო;
ერთმანერთსა შეგამეცნნე, თავი შენი შევაყვარო,
თვით გიამბოს საქმე მისი, საყვარელსა გაახარო”.

ქალსა ყმამან მოუსმინა, დაჰმორჩილდა, დაჰრთო ნება.
ამას ზედა მოიხედნეს, ხევით ესმა ჩხაპუნება;
მთვარე წყალსა გამოსრული ნახეს, შუქთა მოფინება,
უკურიდნეს, აღარა ქმნეს მუნ ხანისა დაყოვნება.

ქალმან უთხრა: “ყმაო, ღმერთმან მოგცა ჟამად, რაცა გინა,
მაგრა თავი უჩინო ქმენ, დამალული იყავ შინა;
იმა ყმისა მეუნებლე ხორციელი არავინ- ა;
ნუთუ ვით რა მოვაგვარო, შენი ნახვა არ ეწყინა.”

La femme dit: «Ô chevalier, ton langage a su me toucher,
Les sages devraient te louer, n’ayant rien à te reprocher.
Puisque tu as, jusqu’à ce jour, supporté les maux sans broncher,
Sache que tu viens de trouver celui que tu as tant cherché

«Nulle part l’histoire du preux n’est connue et ne se retrouve,
Si lui-même ne vous la dit, on en doute, rien ne la prouve.
Aussi longtemps qu’il le faudra attends qu’il revienne et qu’il s’ouvre,
Épargne à la rose tes pleurs, la neige des larmes l’éprouve.

«Je puis te livrer sans tarder, si tu veux les savoir, nos noms:
Tariel est le nom du preux dont la folie fait le renom,
Je m’appelle Asmath, et les feux brûlants de répit pour moi n’ont.
Des milliers de fois je soupire et non pas une fois, ô non!

«Je ne saurais te dire plus et je me tais le cœur battant:
Le preux promène par les champs son corps élancé, éclatant,
Je ne mange que du gibier par lui rapporté en tout temps.
Il va revenir tôt ou tard, moi, patiente, je l’attends.

«Je te prie de rester ici, de te consacrer à l’attente,
J’implorerai, quand il viendra, qu’à te recevoir il consente,
L’un à l’autre vous présentant, s’il t’agrée, je serai contente,
Tu tiendras de lui le récit qui réjouira ton amante.»

Le preux entendit le conseil et ne se le fit répéter.
Du côté du proche ravin leur parvint un bruit éventé,
Ils virent la lune inonder l’eau et les prés de sa clarté
Et regagnèrent, alertés, l’abri d’un pas précipité.

La femme lui dit: «Chevalier, Dieu t’envoie à temps ton salaire,
Sois invisible et inaudible un instant ou deux pour me plaire,
Le preux ne connaît d’être en chair dont l’inconvenance il tolère ;
Permets-moi de le préparer et de détourner sa colère.»

ავთანდილ ქვაბსა დამალა ქალმან დამალვით მალითა.
იგი ყმა ცხენსა გარდახდა, შვენოდა კაპარჭ-ხრმალითა;
ატირდეს მაღლად ცრემლითა, ზღვათაცა შესამალითა,
ავთანდილ სარკმლით უჭვრეტდა ჭვრეტითა იდუმალითა.

ამარტის ფერად შეცვალა ბროლი ცრემლისა ბანამან.
დიდხან იტირეს ყმამან და მან ქალმან შაოსანამან;
შეხსნა, შეიღო აბჯარი, ცხენიცა შეიყვანა მან;
დადუმდეს, ცრემლნი მოჰკვეთნა შავმან გიშრისა დანამან.

ავთანდილ სარკმლით უჭვრეტდა, ტყვე, საკნით ნააზატები.
მან ქალმან ქვეშე დაუგო ვეფხის ტყავისა ნატები;
მას ზედა დაჯდა იგი ყმა, სულთქვამს ჭირ-მონამატები,
სისხლისა ცრემლსა გაეწნა შუა გიშრისა სატები.

მან ქალმან ხელ-ყო კვესითა გზება ცეცხლისა ნელისა,
ეგონა ჭამა ხორცისა შემწვრისა, შეუქმნელისა;
მიუპყრა, ერთი აჰხლიჩა, ქმნაა საქმისა ძნელისა,
ძალი არ ჰქონდა, დაუწყო გამოყრა უცოხნელისა.

ცოტად მიწვა, მიიძინა, თუცა ყოლა ვერა მეტი;
შეკრთა, დიდნი დაიზახნა, წამოვარდა ვითა რეტი,
იზახდის და წამ-წამ იკრის გულსა ლოდი, თავსა კეტი.
ცალ-კერძ ზის და პირსა იხოკს ქალი მისი შენამჭვრეტი.

“რად დაჰბრუნდი? – მოახსენა, – მითხარ, რაცა წაგეკიდა!”
მან უბრძანა: “მონადირე მეფე ვინმე გარდმეკიდა,
ჰყვეს ლაშქარნი უთვალავნი, ბარგი მძიმედ აეკიდა,
იგი მინდორს ნადირობდა, დაეფანჩა მარეკი, და-.

სევდად მეცა კაცთა ნახვა, ცეცხლი უფრო გავიალე,
– არ მივეო ახლოს შეყრად – თავი ჩემი შევიწყალე,
მათგან მკრთალი შემოვბრუნდი, ტყესა შიგან დავიმალე”.
თქვა: “ნუთუმცა უკუმრიდა, რა გათენდეს, წავალ ხვალე”.

La femme cacha Avtandil, se montrant prudent, non narquois,
L’autre preux sauta du cheval, serti du glaive et du carquois,
Ses larmes rejoignaient la mer, il pleurait sans dire pourquoi,
Par une fenêtre Avtandil l’observait en se tenant coi.

Le cristal transformé en ambre, en un bain de pleurs il plongeait.
Le chevalier, la femme en noir longtemps ensemble s’affligeaient,
Puis son armure elle emporta, mena le cheval vers l’auget.
Ils se turent, les pleurs tranchés par le fil des poignards de jais.

De sa fenêtre prisonnier, Avtandil, contraint à se taire,
Voit la femme étendant aux pieds de l’hôte la peau de panthère.
Le chevalier s’assied dessus, sanglots amers il réitère,
Suspendues à ses cils de jais, les larmes par le sang s’altèrent.

La femme frotte le silex, et l’étincelle s’en évade,
Dans l’espoir qu’il y goûtera elle prépare une grillade,
En offre un morceau à son hôte indifférent la trouvant fade,
N’ayant de force pour manger, il n’y touche comme un malade.

II s’assoupit un court instant, mais dans un tel état dort-on?
Il sursauta comme un dément, se leva, marcha à tâtons,
Avec des cris il s’assénait pierre au cœur, au chef un bâton.
La femme se griffe la face: ô, quels maux nous ne supportons!

La femme demande: «Dis-moi à revenir ce qui t’engage.»
Le preux répond: «J’ai rencontré un roi chassant dans le bocage,
De nombreux guerriers le suivaient transportant de pesants bagages.
Il chassait dans un champ cerné le gibier dû au rabattage.

«Mon feu redoubla, je fus triste à la vue des êtres humains,
Je voulus éviter ces gens, les laisser suivre leur chemin,
Je me suis caché dans le bois, pâle comme le parchemin.
Je me dis: «S’ils ne me voient pas, je repars à l’aube demain.»

ქალსა ცრემლნი გარდმოსცვივდეს ას-ნაკეცნი, ბევრის-ბევრად;
მოახსენა: “მხეცთა თანა იარები მარტო ტევრად,
არას კაცსა არ იახლებ საუბრად და შემაქცევრად;
მას მაგითა ვერას არგებ, დღეთა შენთა ცუდად ჰლევ რად?

ყოვლი პირი ქვეყანისა ერთობ სრულად მოგივლია,
ერთი კაცი შემაქცევრად შენად ვითა დაგელია?
გეახლოს და არ გაჰშმაგდე, თუცა ჭირი არ გაკლია;
შენ მოჰკვდე და იგი წახდეს, ესე შენთვის რა მადლია?”

უბრძანა: “დაო, ეგეა მსგავსი შენისა გულისა,
მაგრა არ არის ქვეყანად წამალი ამა წყლულისა!
ვის ძალ-უც პოვნა კაცისა, თვით სოფლად არ-მოსრულისა?
ჩემი ლხინია სიკვდილი, გაყრა ხორცთა და სულისა.

ღმერთმან სხვამცა ეტლსა ჩემსა რადმცა კაცი რად დაჰბადა,
სიახლე და საუბარი თუმცა მისი მე მეწადა!
ვინმცა გასძლნა ჭირნი ჩემნი, ანუ ვინმცა შეეცადა?
შენგან კიდე ხორციელი, დაო, მივის არასადა”.

ქალმან ჰკადრა: “არ გამიწყრე, ვიშიშვი და ვიაჯ დია;
რათგან ღმერთსა ვაზირობა შენი ჩემზედ მოუგდია,
ვერ დავმალავ, უკეთესი რაცა საქმე გამიცდია.
არა ვარგ-ა უსაზომო, ზომსა თავი გარდგიხდია.

ყმამან უთხრა: “რას მენუკევ, არა ვიცი, გამიცხადე.
კაცი ჩემად სამსახურად უღმრთოდ მემცა ვით დავჰბადე!
ღმერთსა ჩემი უბედობა უნდა, მემცა რას ვეცადე!
განაღამცა გავნადირდი, თავი ასრე გავიხადე”.

ქალმან კვლა ჰკადრა: “გაგსაჯე მეტითა შეგონებითა,
მაგრა თუ კაცი მოგგვარო, მოგყვეს თავისა ნებითა,
იგი გეახლოს, ილხენდე მისითა შემეცნებითა,
ფიცე, არ მოჰკლა, არ იყო, არ-სავნებლისა ვნებითა”.

La femme centuple les pleurs, son mal cuisant elle n’innove,
Elle dit: «Seul dans la forêt tu fraies avec les bêtes fauves,
Voyant au loin un être humain, las, sans sourciller tu te sauves.
Crois-tu la servir ce faisant ou lui garder ton âme sauve?

«De la terre tu fis le tour, ton regard les pays survole,
Comment ne pas avoir trouvé âme vive qui te console,
Quelqu’un qui soit auprès de toi sans que sa présence t’affole?
Si tu meurs et qu’elle périt, sers-tu celle dont tu raffoles?»

II dit: «Tes paroles, ma sœur, viennent du cœur, inconsolées,
Mais il n’y a pas de remède en ce monde traitant ma plaie!
Où trouver un homme pas né, par qui l’herbe ne fut foulée?
Joie m’est le trépas séparant de la chair mon âme exilée.

«Dieu n’a donné sous mon étoile à personne d’autre mon sort,
Quoique je veuille m’épancher, je ne trouve point de consorts!
Qui supportera sans broncher de mes malheurs le triste essor?
Je n’ai point d’attache à part toi, point d’être en chair ni de ressort.»

La femme dit: «Sois patient, j’appréhende ton déplaisir:
Puisque le Seigneur a voulu désigner en moi ton vizir,
Te cacher ce que je connais de meilleur, il ne m’est loisir,
La démesure ne te sied, tu dois la mesure choisir!»

Le preux dit: «Je ne te comprends, tes mots me tuent et me ravissent.
Comment sans Dieu puis-je créer un compagnon à mon service?
Malgré mes efforts, Dieu voulut que sur moi les malheurs sévissent.
Fauve, ces rocs me sont ce qu’est le coquillage à la clovisse.»

La femme reprit: «Te priant, peut-être parfois je maugrée!
Mais si je t’amène quelqu’un qui veut te suivre de son gré,
Veut demeurer auprès de toi, recevras-tu son don sacré?
Jure de ne pas le tuer, dis-moi si ton âme l’agrée.»