ქალმან უთხრა: “რას შეგესწარ, მე ვინ ვარ და ანუ შენო?
მზე არ მახლავს, შეგეტყვების, თრთვილო, ასრე მით მაწყენო!
გრძელი სიტყვა საწყინოა, ასრე მოკლედ მოგახსენო:
ვერასათვის ვერ გიამბობ, რაცა გინდა, იგი ქმენო!”

კვლაცა ჰკითხა ზენარობით მიუყარნა მუხლნი წინა,
მაგრა ვერა ვერ დაჰყარა, მუდარობა მოეწყინა,
პირსა ზედა გაგულისდა, თვალთა სისხლი მოედინა,
ადგა, თმათა წამოზიდნა, ყელსა დანა დააბრჯინა.

ეგრე უთხრა: “მე ეზომი ჯავრი ვითა შეგარჩინო?!
რაგვარა თუ ამატირო, ცრემლი ცუდად დამადინო?!
გიჯობს, მითხრა: ამის მეტი მართ აღარა არ გაწყინო,
თვარა, ღმერთმან მტერი ჩემი მოკლას, ვითა მოგაკვდინო!”

ქალმან უთხრა: “ეგე ღონე მოიგონე მეტად ავი:
თუ არ მომკლავ, არ მოვკვდები, მრთელი ვარ და მოუკლავი.
რად რა გითხრა, სადამდისცა ვიყო ჭირთა უნახავი?
კვლა თუ მომკლავ, სასაუბროდ აღარ მედგას ზედან თავი”.

კვლა ეტყვის: “ყმაო, რად მპოვე, ვინ მეუბნები მე, ვინო?
ეგე ამბავი ცოცხალსა ენითა ვერ მათქმევინო!
მე თავი ჩემი ნებითა ჩემითა მოგაკლვევინო,
ვითა უსტარი ბედითი ადვილად დაგახევინო.

ჩემი სიკვდილი შენ ჩემად პატიჟად ნურად გგონია,
მით რომე დამხსნი ტირილსა, შემშრების ცრემლთა ფონია;
ჩალად მიჩს ყოვლი სოფელი, მისთვისვე შემიწონია.
ვერ გიცნობ, ვინ ხარ, ვის გითხრნე სიტყვანი მისანდონია?”

ყმამან თქვა, თუ: “არ ეგების აწ ამისი ასრე თქმევა,
სხვასა რასმე მოვიგონებ, სჯობს საქმისა გამორჩევა”.
გაუშვა და ცალკე დაჯდა, ტირს, დაიწყო ცრემლთა ფრქვევა,
ქალსა უთხრა: “გაგარისხე, აწ, ესე თქვი, ვით დავრჩე, ვა!”

«Μέ ποιόν έμπλεξα», είπ’ ή κόρη, «ποιος είσαι, ποιός ό σκοπός σου;
Ό ήλιος δέν εΐναι κοντά μου, είδες πέρασ’ άπό μπρός σου.
Τά πολλά τά λόγια φτώχεια, θά σοϋ πώ όρθά κοφτά,
πώς δέ θά σοϋ πώ καί κάμε, όσα σοϋ ναι βολετά».

Τήν παρακαλεΐ καί πάλι, στό χώμα γονατισμένος,
δέν ακούει παρακάλια, τό στόμα της είν’ κλεισμένο.
Άναψε τό πρόσωπό του, τ ’ αιμα χύθηκε στά μάτια,
τήν άρπάζ’ άπ’ τά μαλλιά της, θά τήν κάμει, λές, κομμάτια.

Ειπε: «Πώς νά συγχωρήσω τή μεγάλη προσβολή,
μή μέ κάνεις πιά νά κλαίω, νά δακρύζω πιό πολύ.
Κάλλιο θάταν νά μιλούσες, μή σέ βασανίζω άλλο,
κι άν δέ θές, μά τό θεό μου, θά σέ σφάξω δίχως άλλο».

Τού άπάντησε: «Σύ τρόπο διάλεξες πολύ κακό,
άν θαρρείς θά μ’ άναγκάσεις, κάτι τάχα νά σοϋ πώ.
Ζωντανή δέ θά μιλήσω, δέ θά μ’ άναγκάσ’ ή βία,
μέ σκοτώνεις, τότε βέβαια, δέ θ’ άκούσεις ομιλία».

Καί τοΰ ξαναλέει ή κόρη: «Γιατίβρέθηκα έμπρός σου,
τι ρωτάς μέ τόσο πείσμα; Μή μέ παίρνεις στό λαιμό σου.
Προτιμώ τό θάνατό μου, παρά λέξη νά σοϋ πώ
γιά τήν ιστορία τούτη. Είναι ξένο μυστικό.

Μή νομίσεις πώς ό τάφος είναι βάσανο γιά μένα,
μέ λυτρώνεις άπ’ τούς πόνους κι άπό άδκρυα ματωμένα.
Φτερό σ’ άνεμο γιά μένα είν’ ό κόσμος, κι όχι ποθητόί,
άφοϋ δέν ξέρω ποιός είσαι, τί μέ βιάζεις νά σοϋ πώ;»

Είπ’ ό Άβταντίλ μέσ’ στό νοΰ του: «”Ετσι δέν τής βγάζω λέξη,
πρέπει άλλο τρόπο νά ’βρω, πού νά μή μπορεϊ ν’ άντέξει».
Τήν άφήκε καί παρέκει κάθεται καί δάκρυα χύνει.
«Σέ έπρόσβαλα», τής ειπε, «καί δέ ξέρω τί θά γ ίνει».

ქალი დაუჯდა კუშტ-გვარად, ქუშობს, ჯერთ არ დამტკბარია;
ავთანდილ ქვე ზის ტირილად, აღარას მოუბარია;
ვარდისა ბაღსა მოგუბდა ცრემლისა საგუბარია.
კვლა იქით ქალი ატირდა, მისთვის გულ-ნალმობარია.

ყმა მტირალი შეებრალა, ამად ცრემლნი ცხელნი ღვარნა,
მაგრა უჯდა უცხოს უცხო, არ ბაგენი აუბარნა;
ყმამან ცნა, თუ: “გონებანი ჩქარნი ჩემთვის დააწყნარნა”.
ცრემლ-დენილი შეეხვეწა, ადგა, მუხლნი მიუყარნა.

უთხრა: “ვიცი, აღარ ვარგ ხარ შენ აწ ჩემად დასადობლად,
გაგარისხე, დარჩომილ ვარ ღარიბად და ამად ობლად;
აწ ეგრეცა თავი ჩემი დამიც შენთვის დასანდობლად,
ამად რომე შეცოდება შვიდ-გზის თქმულა შესანდობლად.

თავი ჩემი სამსახურად თუცა ავად მოგაწონე,
მიჯნურისა შებრალება ხამს, ესეცა გაიგონე;
სხვაგნით ყოვლგნით უღონო ვარ, არვინ არის ჩემი ღონე;
სულთა მოგცემ გულისათვის, სხვა მეტიმცა რა გამონე!”

რა ქალსა მიჰხვდა ყმისაგან მიჯნურობისა სმინება,
გულ-ამოხვინჩვით დაიწყო ას-კეცთა ცრემლთა დინება,
კვლა გაამრავლა ზახილით ტირილი, არ გაცინება.
ავთანდილს ღმერთმან წადილი მისცა, გულისა ლხინება.

იტყვის, თუ: “ამა სიტყვითა მას ფერი შეეცვალების,
ვისთვისმე ხელი უცილოდ, მას ცრემლი ემალმალების”.
კვლა უთხრა: “დაო, მიჯნური მტერთაცა შეებრალების;
ესეცა იცი, სიკვდილსა თვით ეძებს, არ ეკრძალების.

ვარ მიჯნური, ხელი ვინმე, გაუძლებლად სულთა დგმისად;
ჩემმან მზემან გამომგზავნა საძებარად იმა ყმისად;
ღრუბელიცა ვერ მიჰხვდების, მე მისრულვარ სადა, მი-, სად!
გული თქვენი მიპოვნია, მისი შენდა, შენი მისად.

Κάθεται κατσουφιασμένη, σκυθρωπή, τά μάτια κάτω,
κι ό Άβτάν μπροστά της κλαίει, πίνει φαρμάκι ώς τόν πάτο.
Τόν τριανταφυλλένιο κήπο πλημμυράει δακρύων λίμνη,
μά μαλάκωσε κι εκείνη καί πικρά δάκρυα χύνει.

Εκλαιγε γιατί τοΰ νέου έσυμπόνεσε τόν πόνο,
όμως κάθεται σάν ξένη καί κοιτάζει δίχως φθόνο.
Ενιωσε ό νιός πώς τώρα σάν νά ήσύχασ’ ό θυμός της,
σηκώθηκε καί δακρυσμένος έγονάτισε μπροστά της.

Ειπ’ εκείνος: «Τώρα ξέρω, άδελφή μου δέ θά γίνεις,
κι έμεινα γιά σένα ξένος, ορφανός καί σύ μέ κρίνεις.
Πάλι σέ παρακαλώ νά έμπιστευτεϊς σέ μένα,
γιατί εφτά φορές σχωράμε φταιξίματα περασμένα.

Τ ’ άσχημο τό φέρσιμό μου, σέ έπείραξε έσένα,
μά νά λυπηθείς οφείλεις τό μιτζνούρη ’δώ στά ξένα.
Άλλη άπό πουθενά βοήθεια δέν περιμένω,
τήν ψυχή άντίς καρδιά σ’ έδωσα, κρίση προσμένω».

Όταν άκουσε ή κόρη άπ’ αύτόν αγάπης λόγια,
αναστέναξε βαθιά κι άρχισε τά μοιρολόγια.
Ξεφωνίζει, δυνατά κλαίει, σύρει τά μαλλιά της,
ό θεός τόν Αβταντίλ έστειλε παρηγοριά της.

Είπε: «Τής άγάπης λόγια, τής άλλάζουν τή θωριά,
βέβαια, γιά κάποιον χύνει, τέτοια 8άκρυα πικρά».
Ξαναλέγεί: «Τόν έρωτεμένο τόν λυπούνται κι οί εχθροί.
Ξέρεις πώς κι αύτός ό ίδιος τό θάνατο καρτερεί».

«Είμαι άφρονας μιτζνούρης, πού ή ζωή μου είναι βάρος,
τ ’ άστρο μου μέ έχει στείλει, νά ζητώ αύτόν μέ θάρρος.
Γύρισα τόν κόσμο όλο, παντού δπου ήλιος βλέπει,
έδώ βρήκα τις καρδιές σας, πού ή μιά στήν άλλη πρέπει.

მისი სახე გულსა ჩემსა ხატად ასრე გამოვხატე,
მისთვის ხელმან, გამოჭრილმან, ლხინი ჩემი ვაალქატე.
ორისაგან ერთი მიყავ: ტყვედ მქმენ, ანუ მააზატე,
ან მაცოცხლე, ანუ მომკალ, ჭირი ჭირსა მომიმატე”.

ქალმან უთხრა ყმასა სიტყვა პირველისა უამესი:
“ეგე სიტყვა მოიგონე დია რამე უკეთესი.
წეღან საქმე მტერობისა გულსა ჩემსა შთამოსთესი,
აწ მოყვარე გიპოვნივარ, დისაგანცა უფრო დ

მაშა რათგან მიჯნურობა შენად ღონედ მოიგონე,
არ ეგების, ამას იქით თუ-მცა თავი არ გამონე,
არ შენ მოგეც თავი ჩემი, დაგაბნიე, დაგაღონე;
შენთვის მოვკვდე, ამისებრი მემცა საქმე რა ვიღონე!

აწ რაცა გითხრა, თუ ამა საქმესა დამმორჩილდები,
რასაცა ეძებ, მიჰხვდები, უცილოდ არ ასცილდები;
თუ არ მომისმენ, ვერ ჰპოვებ, რაზომმცა ცრემლსა ჰმილდები,
მოგხვდების მდურვა სოფლისა, მოჰკვდები, გა-ცა-სწბილდები”.

ყმამან უთხრა: “ეგე საქმე ამას ჰგავსო, არა სხვასა:
ორნი კაცნი მოდიოდეს სადაურნი სადმე გზასა,
უკანამან წინა ნახა ჩავარდნილი შიგან ჭასა,
ზედ მიადგა, ჩაყიოდა, ტირს, იზახიხ ვაგლახ-ვასა.

ეგრე უთხრა: “ამხანაგო, იყავ მანდა, მომიცდიდე,
წავალ თოკთა მოსახმელად, მწადსო, თუ-მცა ამოგზიდე”;
მას ქვეშეთსა გაეცინა, გაუკვირდა მეტად კიდე,
შემოჰყივლა: “არ გელოდე, სად გაგექცე, სად წავიდე?”

აწ, დაო, შენთა ხელთაა ჩემი საბელი ყელისა,
სხვად უღონოა უშენოდ ჩემგან აპყრობა ხელისა;
რასაცა მიზამ, შენ იცი, შენ ხარ წამალი ხელისა,
თვარა ვისმც ექმნა გვარლითა შეკრვა თავისა მრთელისა!”

Τής μορφής του στήν καρδιά μου έτυπώθηκε ή εικόνα,
άφρονας περιπλανιέμαι, βασανίζομαι γ ι’ αύτόνα.
Κάμε μου έσύ τή χάρη: “Σκλάβωσε ή λύτρωσέ με.
Ζωή δός μου στόν πλανήτη ή πάρε καί σκότωσέ με!”»

Πιό γλυκόλογ’ άπό πρώτα άπαντά ή κόρη τώρα:
«Μ έ νικήσαν οί καημοί σου, στό σκοπό σου πιά προχώρα.
Πριν μοϋ πλήγωσες τά στήθια σά μέ κοφτερό μαχαίρι,
τώρα είμαι σύμμαχός σου κι άδελφή σου, δίνω χέρι.

Σά μοϋ μίλησες γι’ άγάπη γιά νά λύσεις τή λαλιά μου,
θά σ’ υπηρετώ, λεβέντη, τώρα μ’ όλη τήν καρδιά μου.
Θά ’μαι πιά δική σου σκλάβα κι άν σέ λύπησα ώς τώρα,
τή ζωή μου τή χαρίζω, διαλύθηκε ή μπόρα.

Τώρα πιά, άν μέ πιστεύεις, άκουσε τή συμβουλή μου,
θά δεις κείνον πού γυρεύεις, μά τήν πίστη, τήν ψυχή μου.
Άν πεις “όχι” δέν τόν βρίσκεις, όσα δάκρυα κι άν χύσεις,
τή ζωή θά καταριέσαι, μά τί θές δέ θ’ άποκτήσεις».

Είπ’ ό Άβτάν: «Μοϋ θυμίζουν τά λόγια σου μιά ιστορία:
δυό διαβάτες περπατούσαν σέ μιά άγνωστη επαρχία.
Εΐδ’ ό πισινός τόν πρώτο πού ’πεσε μές στό πηγάδι,
σίμωσε καί έτσι κράζει κείνον ποϋτανε στόν Άδη:

“Σύντροφε, κοίτα μή φύγεις, κάθησε έκεϊ δίχως άλλο,
ώς πού πάγω σχοινί νά βρώ καί νά ‘ρθω γιά νά σέ βγάλω”.
Καί ό άλλος πού ’ταν κάτω, τοΰ απάντησε μέ γέλια:
“Πώς νά μή σέ περιμένω, είμαι, βλέπεις στήν εντέλεια!”

Τώρα κόρη κρατάς πλέον τό σχοινί άπ’ τό λαιμό μου,
δίχως σέ καί ή προσευχή μου δέ βοηθά στό γλυτωμό μου.
’Εσύ ξέρεις τ ί θά κάμεις, είσ’ ή μόνη μου έλπίδα,
νά ’ναι εΰλογισμέν’ ή ώρα, πού στή γή σέ πρωτοείδα».

ქალმან უთხრა: “მომეწონა, ყმაო, შენი ნაუბარი.
ხარ უცილოდ კარგი ვინმე, მოყმე, ბრძენთა საქებარი;
ხარ ვინათგან აქანამდის მაგა ჭირთა დამთმობარი,
რაცა გითხრა, მომისმინე, გიპოვნია საძებარი.

იმა მოყმისა ამბავი არსადა არ იპოვნების;
თვით თუ არ გითხრობს, არ ითქმის, არვისგან დაიჯერების;
მოილოდინე, მოვიდეს, რაზომმცა დაგეყოვნების,
დადუმდი, ვარდსა ნუ აზრობ, ცრემლითა ნუ ითოვნების.

გითხრა, თუ ცოდნა გწადიან ჩვენისა შენ სახელისა:
ტარიელ არის სახელი იმა მოყმისა ხელისა;
მე ასმათ მქვიან, რომელსა წვა მაქვს ცეცხლისა ცხელისა,
სულთქვმა სულთქვმისა ბევრისა, მაშა თუ არ ერთხელისა.

ამის მეტსა ვერას გითხრობ მე სიტყვასა ამისთანსა.
ისი მინდორს არონინებს ტანსა მტერთა მემაჯანსა,
ვჭამ, გლახ, მარტო ნადირისა მისგან ხორცსა მონატანსა,
აწვე მოვა, არა ვიცი, თუ დაჰყოვნის დიდსა ხანსა.

ამას გვედრებ, მოიცადო, თავი სხვაგან არსად არო;
რა მოვიდეს, შევეხვეწო, ნუთუ ვითა მოვაგვარო;
ერთმანერთსა შეგამეცნნე, თავი შენი შევაყვარო,
თვით გიამბოს საქმე მისი, საყვარელსა გაახარო”.

ქალსა ყმამან მოუსმინა, დაჰმორჩილდა, დაჰრთო ნება.
ამას ზედა მოიხედნეს, ხევით ესმა ჩხაპუნება;
მთვარე წყალსა გამოსრული ნახეს, შუქთა მოფინება,
უკურიდნეს, აღარა ქმნეს მუნ ხანისა დაყოვნება.

ქალმან უთხრა: “ყმაო, ღმერთმან მოგცა ჟამად, რაცა გინა,
მაგრა თავი უჩინო ქმენ, დამალული იყავ შინა;
იმა ყმისა მეუნებლე ხორციელი არავინ- ა;
ნუთუ ვით რა მოვაგვარო, შენი ნახვა არ ეწყინა.”

«Μέ συγκίνησαν τά λόγια», τοΰ απάντησε μέ χάρη,
«πού μοϋ είπες. Δίχως άλλο είσαι άξιο παλικάρι.
Τόσα βάσανα καί πίκρες πού υποφέρεις τόσα χρόνια,
αν άκοϋς τή συμβουλή μου, λυώνουν όλα σάν τά χιόνια.

Δέν μπορεϊ κανείς νά μάθει, τ ’ έχει στή ζωή του πάθει,
άν ό ίδιος δέ μιλήσει γιά τ ’ άμέτρητά του πάθη.
Πρόσμενε τόν έρχομό του, τρόπος δέν ύπάρχει άλλος,
μή μαραίνεσαι σάν ρόδο πούν’ ό πόνος σου μεγάλος.

Θά σοϋ πώ, άν θές νά μάθεις, τά ονόματα τών δυό μας,
Ταριέλ λέν τό λεβέντη, πού πήρε τό λογικό μας.
Καί Άσμάτ εμένα λένε, πού φλόγες άγριες μέ καϊνε,
στεναγμοί σφίγγουν τά στήθια καί τά σωθικά τρυπάνε.

Άλλο λόγο πιά δέ λέω γιά τό νέο αύτόν κανένα,
παίρνει σβάρνα τά λιβάδια, φοβερίζει τόν καθένα.
Μαύρη έγώ ζώ μ’ όσα φέρνει άπ’ τό κυνήγι θεριά,
καί δέν ξέρω πότε θάρθει, γρήγορα ή πιό άργά.

Σέ παρακαλώ νά μείνεις, πάψε τίς περιπλανήσεις.
Σάν έρθει) θά τοϋ μιλήσω. Άπό δώ μήν τό κουνήσεις.
Γνωριστείτε καί πιστεύω θά γροικήσει ή ζωή σου,
θά στά πεϊέκεϊνος όλα, νά τά φέρεις στήν καλή σου».

Καί ενώ αύτός στήν κόρη δέχτηκε νά υπακούσει,
θρός νερού, πετάλων κρότος μέσα στή νυχτιά άκούστη.
Καί έπρόβαλε ό Τάρης σά φεγγάρι λαμπερός,
στή σπηλιά νά τρέξ’ ό Άβταν, μόλις τοϋ ’μεινε καιρός.

Είπ’ ή κόρη: «Παλικάριι, ό θεός σέ βοηθά,
μόνο κρύψου κεϊ στό βάθος καί περίμενε κρυφά.
Δέν υπάρχει εις τόν κόσμο άνυπόταγος σ’ αύτόν,
θέλω νά τόν καταφέρω, νά σέ δεΐ σάν ποθητό».

ავთანდილ ქვაბსა დამალა ქალმან დამალვით მალითა.
იგი ყმა ცხენსა გარდახდა, შვენოდა კაპარჭ-ხრმალითა;
ატირდეს მაღლად ცრემლითა, ზღვათაცა შესამალითა,
ავთანდილ სარკმლით უჭვრეტდა ჭვრეტითა იდუმალითა.

ამარტის ფერად შეცვალა ბროლი ცრემლისა ბანამან.
დიდხან იტირეს ყმამან და მან ქალმან შაოსანამან;
შეხსნა, შეიღო აბჯარი, ცხენიცა შეიყვანა მან;
დადუმდეს, ცრემლნი მოჰკვეთნა შავმან გიშრისა დანამან.

ავთანდილ სარკმლით უჭვრეტდა, ტყვე, საკნით ნააზატები.
მან ქალმან ქვეშე დაუგო ვეფხის ტყავისა ნატები;
მას ზედა დაჯდა იგი ყმა, სულთქვამს ჭირ-მონამატები,
სისხლისა ცრემლსა გაეწნა შუა გიშრისა სატები.

მან ქალმან ხელ-ყო კვესითა გზება ცეცხლისა ნელისა,
ეგონა ჭამა ხორცისა შემწვრისა, შეუქმნელისა;
მიუპყრა, ერთი აჰხლიჩა, ქმნაა საქმისა ძნელისა,
ძალი არ ჰქონდა, დაუწყო გამოყრა უცოხნელისა.

ცოტად მიწვა, მიიძინა, თუცა ყოლა ვერა მეტი;
შეკრთა, დიდნი დაიზახნა, წამოვარდა ვითა რეტი,
იზახდის და წამ-წამ იკრის გულსა ლოდი, თავსა კეტი.
ცალ-კერძ ზის და პირსა იხოკს ქალი მისი შენამჭვრეტი.

“რად დაჰბრუნდი? – მოახსენა, – მითხარ, რაცა წაგეკიდა!”
მან უბრძანა: “მონადირე მეფე ვინმე გარდმეკიდა,
ჰყვეს ლაშქარნი უთვალავნი, ბარგი მძიმედ აეკიდა,
იგი მინდორს ნადირობდა, დაეფანჩა მარეკი, და-.

სევდად მეცა კაცთა ნახვა, ცეცხლი უფრო გავიალე,
– არ მივეო ახლოს შეყრად – თავი ჩემი შევიწყალე,
მათგან მკრთალი შემოვბრუნდი, ტყესა შიგან დავიმალე”.
თქვა: “ნუთუმცა უკუმრიდა, რა გათენდეს, წავალ ხვალე”.

Πάει τόν Άβταντίλ ή κόρη, βαθιά στή σπηλιά τόν σπρώχνει,
νά καί ό θλιμμένος νέος πέζεψε, τ ’ άλογο διώχνει.
Κλαίει καί τά δάκρυά του ώς τή θάλασσα κυλάνε.
Όλα ό Άβταντίλ τά βλέπει, μά κρυμμένος πρέπει νάναι.

Πάλι λούστηκαν στά δάκρυα, ώχριάσαν οί μορφές τους,
κλάψαν κόρη καί λεβέντης, αίματώσαν τίς καρδιές τους.
Αύτή πήρε τ ’ άλογό του μέσα καί τά άρματά του,
στέγνωσαν τά ματοκλάδια, πάψανε τά γογγητά τους

Βλέπ’ ό Άβταν άπό μέσα, λεύτερος φυλακισμένος.
Άπλωσε αύτή τό δέρμα τίγρη κι αύτός κουρασμένος
κάθησε κι οί στεναγμοί του έγιναν πιό πικροί.
Ματωμένα τά δάκρυά τους, τρέχουνε σέ λίμνη νεκρή.

Άναψε φωτιά ή κόρη καί ετοίμασε τό δείπνο,
νόμισε ότι θά φάγει ό νιός, πριν άπό τόν ύπνο.
Τοΰ ’βαλε ψητό μπροστά του, τό έκοψε σέ κομμάτια,
νά μασήσει δέν μποροΰσε, τό ’ριξε μακριά άπ’ τά μάτια.

Πλάγιασε, τόν πήρ’ ό ύπνος, έκοιμήθη σάλαγός,
έτινάχτηκε, φωνάζει καί χτυπιέται σάν τρελλός.
Εχτυποΰσε μέ μανία τό στήθος καί τό κεφάλι,
κείνη άπό μακριά κοιτάζει καί τά δάκρυα τρέχουν πάλι.

Τόν ρωτά: «Γιατί ξανάρθες, τ ’ έπαθες καίτί σέ βρήκε;»
Απαντά: « Ένας βασιλιάς στό δρόμο μου πάνα) βγήκε.
Μ ’ άμέτρητα μπουλούκια καί μέ πλούσια φορτία,
κυνηγούσε σέ λιβάδια μ’ όλοπράσινη φυτεία.

Τού πλήθους αυτού ή θέα, μοϋ προξένησε μανία.
Δέν τούς σίμωσα διόλου, τέτοια έπιασε άνία!
Πήρα άλλο μονοπάτι, πού στό δάσος μ’ είχε φέρει.
Σκέφτηκα, άν δέ μέ δούνε; φεύγω άπ’ αύτά τά μέρη».

ქალსა ცრემლნი გარდმოსცვივდეს ას-ნაკეცნი, ბევრის-ბევრად;
მოახსენა: “მხეცთა თანა იარები მარტო ტევრად,
არას კაცსა არ იახლებ საუბრად და შემაქცევრად;
მას მაგითა ვერას არგებ, დღეთა შენთა ცუდად ჰლევ რად?

ყოვლი პირი ქვეყანისა ერთობ სრულად მოგივლია,
ერთი კაცი შემაქცევრად შენად ვითა დაგელია?
გეახლოს და არ გაჰშმაგდე, თუცა ჭირი არ გაკლია;
შენ მოჰკვდე და იგი წახდეს, ესე შენთვის რა მადლია?”

უბრძანა: “დაო, ეგეა მსგავსი შენისა გულისა,
მაგრა არ არის ქვეყანად წამალი ამა წყლულისა!
ვის ძალ-უც პოვნა კაცისა, თვით სოფლად არ-მოსრულისა?
ჩემი ლხინია სიკვდილი, გაყრა ხორცთა და სულისა.

ღმერთმან სხვამცა ეტლსა ჩემსა რადმცა კაცი რად დაჰბადა,
სიახლე და საუბარი თუმცა მისი მე მეწადა!
ვინმცა გასძლნა ჭირნი ჩემნი, ანუ ვინმცა შეეცადა?
შენგან კიდე ხორციელი, დაო, მივის არასადა”.

ქალმან ჰკადრა: “არ გამიწყრე, ვიშიშვი და ვიაჯ დია;
რათგან ღმერთსა ვაზირობა შენი ჩემზედ მოუგდია,
ვერ დავმალავ, უკეთესი რაცა საქმე გამიცდია.
არა ვარგ-ა უსაზომო, ზომსა თავი გარდგიხდია.

ყმამან უთხრა: “რას მენუკევ, არა ვიცი, გამიცხადე.
კაცი ჩემად სამსახურად უღმრთოდ მემცა ვით დავჰბადე!
ღმერთსა ჩემი უბედობა უნდა, მემცა რას ვეცადე!
განაღამცა გავნადირდი, თავი ასრე გავიხადე”.

ქალმან კვლა ჰკადრა: “გაგსაჯე მეტითა შეგონებითა,
მაგრა თუ კაცი მოგგვარო, მოგყვეს თავისა ნებითა,
იგი გეახლოს, ილხენდე მისითა შემეცნებითა,
ფიცე, არ მოჰკლა, არ იყო, არ-სავნებლისა ვნებითა”.

Δάκρυα πικρά ή κόρη χύνει τώρα πιό περίσσια,
καί τοΰ λέγει: «Τί πλανιέσαι μόνος μέ θεριά βουνήσια;
Μέ κανένα δέ ζυγώνεις γιά κουβέντα, γ ι’ άσχολία,
μ αύτό θά τήν βοηθήσεις; Τών θεριών θά γίνεις λεία.

Γύρισες τις χώρες όλες καί τόν κόσμο πέρα – πέρα,
κι έναν άνθρωπο δέν είδες πουθενά οϋτε μιά μέρα
δίχως νά σέ προκαλέσει άηδία καί όργή,
κι άν ό ένας σας πεθάνει, ποϊο όφελος θά βγει;»

Άπαντά της: «Ό ,τι μοϋ είπες σέ μοιάζουνε, καλή μου,
μά στόν κόσμο δέν υπάρχει γιατρικό γιά τήν πληγή μου.
Ποιός μπορεϊ άνθρωπο νά ’βρει, πού άκόμα δέ γεννήθη,
μοϋ είν’ ό τάφος χαρά μόνη κι ή ζωή μου καίει τά στήθη.

Δέ θά βρεις άνθρωπο άλλο νάχει τή δική μου μοίρα
κι άν άκόμα τόν ποθήσεις, θάν’ έπιθυμία στείρα.
Ποιός μπορεϊ νά υποφέρει τά πάθη, τά βάσανά μου;
Μόνο σένα, άδελφή μου, έχω φίλη στά δεινά μου».

«Μη θυμώνεις», είπ’ ή κόρη, «τολμώ νά σέ ικετεύω,
άφοϋ τό γραψε ή μοίρα βεζύρης σου νά δουλεύω.
Δεν μπορώ πιά νά σου κρύψω, τό τί έγινε έδώ,
άφοϋ βγαίνεις άπ’ τά δρια, τί νά κρύβομαι κι εγώ».

Απαντάει αύτός: «Τι θέλεις; Μίλησέ μου ανοιχτά,
δίχως τό θεό, πού θάβρω πλάσμα νά μέ συμπαθά;
΄Οσο καί νά προσπαθήσω, μ’ άποστρέφετ ό θεός,
μέ τ ’ άγρίμια ζώντας άγριος, έκατάντησα κακός».

Ξακολούθησε ή νέα: «Άκουσε τί θά σοϋ πώ:
“Ένας άγνωστος άν έρθει νά σέ βρει με τό σκοπό
τούς καημούς σου να λαφρώνει μέ ολόκαρδη φιλία,
πώς θά τον δεχθείς όρκίσου, δίχως ’έχτρα κι ύποψια» .