ესე თქვა და კაცმან წვერთა მოიზიდნა, გავლნა კარნი;
ფატმან შექმნა თავსა ცემა, ღაწვნი ესხნეს ნახოკარნი;
ცრემლთა მისთა შეეყარნეს, წყაროსაებრ ისმნეს წკარნი;
თქვა: “დამქოლეთ, მოდით, ქვითა, მომადეგით მომაკარნი.

მოთსქვამს: “მოვკალ, თავი, ქმარი, ამოვწყვიდენ წვრილნი შვილნი,
იავარ-ვყავ საქონელი, უსახონი თვალნი თლილნი,
გავეყარე საყვარელთა, ვა გამზრდელნი, ვა გაზრდილნი.
ბოლოდ ვექმენ თავსა ჩემსა, სიტყვანია ჩემნი წბილნი”.

ამას ყველასა ავთანდილ ისმენდა გაცბუნვებული;
უბრძანა: “რა გჭირს, რას იტყვი, რასთვის ხარ აგრე ვებული?
რას დაგექადა იგი ყმა, რა ნახა შენგან კლებული?
დადუმდი, მითხარ, ვინ იყო, ანუ რად საქმედ რებული?”

დიაცმან უთხრა: “ჰე ლომო, ხელი ვარ ცრემლთა დენითა,
ნურას ნუ მკითხავ ამბავსა, ვერცა რას გითხრობ ენითა;
დავხოცენ შვილნი ხელითა, მით ვარ აღარას ლხენითა.
თავი მოვიკალ უთმინოდ სიყვარულითა შენითა.

ესეგვარი დია მიჰხვდეს სიტყვა-მცთარსა, ენა-მეტსა,
ხვაშიადთა ვერ-მმალავსა, უჭკუოსა, შმაგსა, რეტსა;
ვაგლახითა მეწიენით, გეტყვი ყოვლსა ჩემსა მჭვრეტსა,
მკურნალმანცა ვერა ჰკურნოს თავისისა სისხლთა მხვრეტსა.

ორისაგან ერთი ქმენით, ამის მეტსა ნურას ჰლამით:
მო- ვითა -ჰკლავ იმა კაცსა, წადი, მოკალ მალვით ღამით,
მე და სრულად სახლი ჩემი დახოცასა დაგვხსენ ამით!
მოხვალ, გითხრობ ყველაკასა, მო- ვით-გითხრა ცრემლთა ლამით.

თვარა ღამითვე ტვირთები შენი წაიღე ვირითა,
დააგდე ჩემი მიდამო, სრულად მიკრიფე, მი-, რითა.
ვეჭვ, რომე ჩემთა ცოდვათა შენცა აგავსონ ჭირითა,
თუ დარბაზს მივა იგი ყმა, შვილთა დამაჭმევს პირითა”.

Είπε, τίναξε τά γένια, μέ θυμό γυρνά τήν πλάτη
καί χτυπιέται ή Φατμά σά στό σίφωνα τ ’ ελάτι.
Χύνει δάκρυα ποτάμι, πού κυλάει στή ρεματιά.
«Είμαι άξια θανάτου, τί θά γίνω ή φτώχιά!

“Εχασα τή φαμηλιά μου, μάνα, άντρα καί παιδιά,
πάν στόν άνεμο τά πλούτη, θά μέ κάψει ή φωτιά.
Έχασα καί νιούς καί γέρους καί προγόνους κι απογόνους,
κάηκε τό σπιτικό μου, όλους έριξα στους πόνους».

Τήν άκούει ό Άβταντίλ, άποράει καί θαυμάζει,
τή ρωτά: «Ποιός είν’ αύτός, όπου τόσο σέ ταράζει;
Τί φοβέρες είν’ αύτές καί σέ τί τοϋ έχεις φταίξει
Πές μου τί σοϋ είν’ αύτός καί τό τί μπορεϊ νά τρέξει».

« Ώ λιοντάρι, τό μυαλό μου νιώθω φεύγει άπό τόν πόνο,
τό τ ’ είναι μή ρωτάς, ποιό τό βάρος πού σηκώνω.
Αφανίζω τά παιδιά μου καί χαρά πιά δέ θά νιώθω,
έφαγα τά σωθικά μου, γιατί σέ ποθούσα τόσο.

Τέτοιο μπορεϊ νά συμβεϊ σ’ ένα φλύαρο, κουτό,
βλάκα, πού δέν ήμπορεϊ νά κρατήσει μυστικό.
Κλάψετε θά λέγω σ’ όλους, όποιος μπρός μου θά βρεθεί,
δέ βοηθά γιατρός έκεϊνον πού τό αιμα τον νά πιει ποθεϊ.

Κάμε ένα άπ’ τά δύο, δίχως νά πολυσκεφτεϊς:
αν μπορεΐς νά τόν σκοτώσεις κρυφά καί τό παρευθύς.
Μένα κι όλο μου τό σπίτι λυτρώνεις άπ’ τό χαμό,
όταν έρθεις, σοϋ Ιστορίζω τής καρδιάς μου τόν καημό.

Άν όχι, αυτή τή νύχτα μάζεψε τά πράματά σου,
άφησε αυτά τά μέρη κι όπου θέλεις άμε χάσου.
Θά σοϋ φέρουνε κακό βλέπω τα άμαρτήματά σου,
άν θά πάει στό παλάτι, χάνεις εμάς καί τά παιδιά μου».

რა ესე ესმა ავთანდილს ლაღსა, ბუნება-ზიარსა,
ადგა და ლახტი აიღო, რა ტურფა რამე მხნე არსა!
“ამა საქმისა ვერ-ცნობა, – თქვა, -ჩემი სიძუნწე არსა.
ნუ ეჭვ სულ-დგმულსა ქვეყანად, თუ ვითმე მისებრი არსა!

ფატმანს უთხრა: “კაცი მომეც მასწავლელად, წინამძღვარად,
გზასა მართლად წამიყვანოს, თვარა მეშვლად მინდა არად;
იმა კაცსა ვერა ვხედავ მეომარად ჩემად დარად,
რაცა ვუყო, მოგახსენებ, მომიცადე, იყავ წყნარად”.

მას მისცა მონა დიაცმან წინამძღვრად, წა-ცა-მყვანელად,
კვლავე შეჰყივლა: “ვინათგან ცეცხლი ცხელია აწ ნელად,
თუ მო- ვითა -ჰკლა იგი ყმა ჩემად გულისა მფხანელად,
ბეჭედი ჩემი აცვია, მას გვედრებ მოსატანელად”.

ავთანდილ გავლო ქალაქი მით უებროთა ტანითა;
ზღვის პირსა სახლნი ნაგებნი დგეს ქვითა წითელ-მწვანითა,
ქვეშეთკე სრითა ტურფითა, კვლა ზედათ ბანის-ბანითა,
დიდროვანითა ტურფითა, მრავლითა თანის-თანითა.

მუნ მიჰყავს პირ-მზე ავთანდილ მას, მისსა წინამძღომელსა;
ხმა-მდაბლად ჰკადრებს: “ისია სრა მისი, ეძებ რომელსა”.
უჩვენებს, ეტყვის: “ჰხედაო ბანსა ზე და ქვე მდგომელსა?
იქი წევს ძილად, იცოდი, ანუ ქვე ჰპოვებ მჯდომელსა”.

კარსა წინა დარაჯანი ორნი უწვეს მას, გლახ, ყმასა.
ყმა გავიდა, გაეპარა, დააგდებდეს ვირე ხმასა,
თვითო ხელი ყელსა მიჰყო, მუნვე მისცა სულთა ხდასა,
თავი თავსა შეუტაკა, გაურია ტვინი თმასა.

იგი ყმა საწოლს მარტო წვა გულითა ჯავრიანითა;
ხელ-სისხლიანი ავთანდილ შედგა ტანითა ჯანითა;
ვერღა აესწრა, იდუმალ მოკლა, ვერცა თუ ვცანითა,
ხელი მოჰკიდა, მიწასა დაასკვნა, დაკლა დანითა.

Ό λιοντόκαρδος λεβέντης, όταν τ΄άκουσε αύτό,
σκώνεται, παίρνει κοντάρι, βλέμμα ρίχνει φλογερό.
Σκέφτηκε: «Νά μή βοηθήσει μπορεϊ χαμερπής ψυχή,
τέτοιος άνθρωπος στόν κόσμο δέν μπορεϊ νά εύτυχεϊ».

Είπε στή Φατμά: «Δώσ’ μου άνθρωπ’ οδηγό,
πού τό δρόμο νά μοΰ δείξει, δέ χρειάζομαι βοηθό.
’Άξιον άντίπαλό μου δέν είδα εγώ σ’ αύτόν,
τι θά κάμω, θά τό μάθεις, όταν γρήγορα θάρθώ».

Τοΰ ’δωσ’ έναν υπηρέτη οδηγό μέσ’ στή νυχτιά
καί τοΰ φώναξ’ άπό πίσω: «Μοΰ λαφρώνεις τή φωτιά.
Άν τόν πλήξεις, τόν ξαπλώσεις, φέρε σέ παρακαλώ
τό χρυσό μου δαχτυλίδι, πού τοΰ φόρεσα εγώ».

Πέρασε τήν πόλη όλη όλος δύναμη καί μένος,
στοΰ γιαλού τήν άκρη ήταν πύργος όμορφα κτισμένος.
Πλούσια δωμάτια κάτω, μιά σειρά μπαλκόνια πάνω,
ομορφιά κι άνοιχτοσύνη, όλα μέ ώραΐο πλάνο.

Τό λιοπρόσωπο λεβέντη φέρν’ στό σπίτι ό οδηγός
καί τοΰ λέγει: «Αυτού μέσα ζεϊ έκειός ό νεαρός.
Θά τόν έβρεις νά κοιμάται γιά άπάνω στό μπαλκόνι,
είτε κάτω θά τόν έβρεις καθησμένο στό σαλόνι».

Στ’ άμοιρου κρινού τήν πόρτα δύο φύλακες πλαγιάζουν,
δίχως θόρυβο ό Άβταν πέρασε, κι αύτοί φωνάζουν.
Τούς άρπάζ’ άπ’ τό λαιμό καί τούς πνίγει σά γατάκια,
τά κεφάλια τους χτυπά, τά μυαλά σκορπούν πετάκια.

Πλάγιαζε ό νιός εκείνος στό ντιβάνι χωλιασμένος,
μπήκε ό Άβταν τρομερός καί στις μάχες μαθημένος.
Τόν άρπάζει καί κρυφά σκότωσε τό παλικάρι,
δίχως είδηση κανείς άπ’ τούς δούλους νά τό πάρει.