იგი ჭაბუკნი შუქითა ვნახენ მზისაცა მეტითა;
მათ სამთა შვიდნი მნათობნი ჰფარვენ ნათლისა სვეტითა;
ტარიელ შავსა ზედა ზის ტანითა მით წერწეტითა;
დალივნეს მტერნი ომითა, ვითა მჭვრეტელნი ჭვრეტითა.

ჩემი აწ ესე ნათქვამი მათი სახე და დარია:
რა ზედა წვიმდენ ღრუბელნი და მთათა აღტყდეს ღვარია,
მოვა და ხევთა მოგრაგნის, ისმის ზათქი და ზარია,
მაგრა რა ზღვასა შეერთვის, მაშინ ეგრეცა წყნარია.

თუცა ფრიდონ და ავთანდილ სიკეთე-მიუწვთომნია,
მაგრა ტარიას შებმანი არვისგან მოსანდომნია,
მზე მნათობთაცა დაჰფარავს, არცაღა ნათლად ხომნია.
აწ იყურებდით, მსმენელნო, გესმნენ ფიცხელნი ომნია!

სამთავე სამად გაიყვეს – თვითომან თვითო – კარები;
თანა ჰყვა კაცი სამასი, ყველაი გმირთა დარები.
მას ღამით უქმნეს სადარნო, უცთურო, არ ნაჩქარები,
გათენდა, გაჩნდეს, მიჰმართეს, თავის-თავ ჰქონდა ფარები.

პირველ ამოდ მიდიოდეს მგზავრთა რათმე მაგიერად,
მათ შიგანთა ვერა უგრძნეს, ვერცა დაჰხვდეს გულ-ხმიერად;
გულსა შიში არა ჰქონდა, ამოდ დგეს და ნებიერად,
მიდგეს გარეთ, მუზარადნი დაიხურნეს ჟამიერად.

ანაზდად ცხენი გაქუსლეს, მათრახმან შექმნა წრიალი.
რა ნახნეს, კარნი გაახვნეს, ქალაქით გახდა ზრიალი.
სამთავე სამგნით მიჰმართეს, თავსა მით უყვეს რიალი,
იკრეს ნობსა და დაბდაბსა, შეიქმნა ბუკთა ტკრციალი.

მაშინ ქაჯეთს მოიწია უსაზომო რისხვა ღმრთისა:
კრონოს, წყრომით შეხედულმან, მოიშორვა სიტკბო მზისა,
მათვე რისხვით გარდუბრუნდა ბორბალი და სიმგრგვლე ცისა,
ველნი მკვდართა ვერ იტევდეს, გადიადდა ჯარი მკვდრისა.

Ή όψη τών λεβεντάδωντ’ ήλιου πέρασε τή λάμψη,
τούς φωτίζουν οί πλανήτες οί έφτά ποΰχαν άναψει.
Μέ κορμοστασιά πλατάνου στέκ’ ό Ταριέλ στό Μαύρο,
τούς τρόμαξαν οί εχτροί τους, όπως τά άρνιά τον ταύρο.

Ό,τι λέγω παρακάτω θά ομοιάζει μέτή μορφή τους,
παίρν’ ή βροχή, τά ποτάμια δυναμώνουν τήν όρμή τους.
Μέ βοή καί θολωμένα σχίζουν τίς στενές κλεισούρες,
μά στή θάλασσα χυμένα παύουν τίς τρελλές σκοτούρες.

Τοΰ Πριντόν καί τοΰ Άβταντιλ είν’ άφταστ ή αντρεία,
μά μέ τόν Ταριέλ άγώνα δέ θ’ άρχιζαν καί στ αστεία.
Σκιάζ’ ό ήλιος τούς πλανήτες, χάνοντ’ οί άστερισμοί,
τώρα όλοι σας άκοΰστε γιά τή μάχη τή θερμή.

Ό καθένας πήρε πύλη σιδεροδεμένη,
πού τήν κάθε μιά φυλάγαν τριακόσιοι άντρειωμένοι.
Καί κρυφτήκανε τή νύχτα σ’ ένα σίγουρο κρυψώνα,
τό πρωί μέ τήν αύγούλα όλ’ άρχισαν τόν άγωνα.

Σά διαβάτες οί τρεις φίλοι κουβεντιάζοντας πηγαίνουν
κι οί φρουροί κοντά στίς πύλες άμέριμνοι περιμένουν
καί χωρίς κανένα φόβο άπ’ τίς θέσεις τους κοιτούν.
Μά οί τρεις τά σπαθιά σύρουν καί όρμοΰν κι άχαλαγουν.

Χτύπησαν τά άλογά τους κι έσαρώσαν τή φρουρά,
πανικός στό κάστρο, θρήνος, χάσανε κάθε σειρά.
Άπό τρεις πλευρές όρμήσαν μέ πολέμου ιαχές,
βρόντος άρχισε καί τρόμος καί άπελπισιάς κραυγές.

Τρομερή θεού οργή έγκρεμίστη μέτ’ άστέρι
καί ό Κρόνος οργισμένος τ ’ ήλιου άφσετόλημέρι.
Πάνω στό Κατζέτι πέφτει όλος τ ’ ουρανού ό θόλος
καί κορμιά τών σκοτωμένων γέμισε ό τόπος όλος.

კაცსა უკრავად დაბნედდის ხმა ტარიელის ხაფისა,
აბჯარსა ფრეწდის, გაცუდდა სიმაგრე ჯავშან-ქაფისა.
სამგნითვე კართა შესჯარნეს, ჭირი არ ნახნეს კაფისა,
რა ქალაქს შეხდეს, შეიქმნა სიხარკე ციხეს სწრაფისა.

ავთანდილ და ლომი ფრიდონ შიგნით ერთგან შეიყარნეს,
მტერნი სრულად აეწყვიდნეს, სისხლნი მათნი მოეღვარნეს,
უყივლეს და ერთმანერთი ნახეს, დიდად გაეხარნეს,
თქვეს: ” ტარიელ რა იქმნაო?” მისად ჭვრეტად თვალნი არნეს.

ერთმანცა არა იცოდა ვერა ცნეს ტარიერისა.
ციხისა კარსა მიჰმართეს, რიდი არ ჰქონდა მტერისა;
მუნ ნახეს რიყე აბჯრისა, ნალეწი ხრმალთა წვერისა,
ათი ათასი ნობათი, უსულო, მსგავსი მტვერისა.

ციხისა მცველი ყველაი იდვა მართ ვითა სნეული,
თავით ფერხამდის დაჭრილი, აბჯარი მუნ დახეული,
ციხისა კარნი განხმულნი, კართა ნალეწი – სრეული,
ცნეს ნაქმრად ტარიელისად, თქვეს: “საქმე არს მისეული”.

გზანი დაჰხვდეს შეკაფულნი, შევიდეს და გაძვრეს ხვრელსა,
ნახეს, მზისა შესაყრელად გამოეშვა მთვარე გველსა,
მუზარადი მოეხადა, ჰშვენის აკრვა თმასა ლელსა,
მკერდი მკერდსა შეეწება, გარდაეჭდო ყელი ყელსა.

ეხვეოდეს ერთმანერთსა, აკოცეს და ცრემლნი ღვარნეს;
ამას ჰგვანდეს, ოდეს ერთგან მუშთარ, ზუალ შეიყარნეს.
მზე რა ვარდთა შემოადგეს, დაშვენდეს და შუქნი არნეს,
აქანამდის ჭირ-ნახულთა ამას იქით გაიხარნეს.

მათ ერთმანერთსა აკოცეს, დგანან ყელ-გარდაჭდობილნი.
კვლა შეეწებნეს ხშირ-ხშირად ვარდნი ბაგეთათ პობილნი.
აწ ესენიცა გავიდეს, შეკრბეს სამნივე ძმობილნი,
მას მზესა მისცეს სალამი, წადგეს მართ ვითა ხმობილნი.

Σπέρνει στούς έχτρούς τή φρίκη ή κραυγή τοΰ Ταριέλ,
θώρακες τρυπά, ξεσχίζει, τούς καρφώνει μέ τά βέλη.
Τίς τρεΤς πόρτες ρίχνουν κάτω καί οί τρεις φίλοι θεριεμένοι,
κεραυνοί στό κάστρο όρμάνε τρεις, τριάδα άντρειωμένη.

Ανταμώθηκαν στό κάστρο ό Άβτάν μέ τό Πριντόν,
πτώματα πατάν, τό αίμα πλημμυρίζει τών έχτρών.
Μέ χαρά χαιρετηθήκαν, φλόγα στράφτει ή ματιά,
μά τόν Ταριέλ δέν είδαν καί τούς χτύπησ’ ή καρδιά.

Βροντερή ήχώ μονάχα στις φωνές τους άπαντά,
τρέχουνε στήν τρίτη πόρτα, ψυχή δέν τούς συναντά.
Μύριοι Κάτζοι σκοτωμένοι πλέουνε στά αίματά τους,
σωροί γέμισαν τούς δρόμους τά σπασμένα άρματά τους.

Όλ ’ οί φρουροί σκοτωμένοι, μέ τόν πανικό στά μάτια,
τά κορμιά πληγές γεμάτα κι οί άσπίδες τους κομμάτια.
Κείντ’ οί πύλες πεταγμένες μέ τίς κλειδαριές σπασμένες
κι όλα γύρω μαρτυρούνε τού Ταριέλ δουλειές στρωμένες.

Τό κρυφόστενο περάσαν καί στά δώματ’ άνεβήκαν,
τό φεγγάρι λυτρωμένο μέτόν ήλιο άνταμωθήκαν.
Δίχως κράνος ό Ταριέλης τόν στολίζουν τά μαλλιά του,
στήθος σφίγγεται μέ στήθος καί λαιμός μέτό λαιμό του.

Αγκαλιάζονταν, φιλιόνταν καί τά δάκρυα τούς βρέχουν,
σαν τον Κρόνο μέ τόν Δία ανταμώθηκαν καί στέκουν.
Τού ήλιου τό φώς τό ρόδο δίνει ομορφιά, ζωή,
ώς τώρα βασανίζονταν, τώρα ενώνουν τήν πνοή.

Αγκαλιάσματα καί χάδια ανταλλάζουν μεθυσμένοι,
τα τριανταφυλλένια χείλια ένωσαν ευτυχισμένοι.
Κι οταν ήρθανε οί φίλοι, βγήκαν στή συνάντησή τους
κι εκείνοι τούς χαιρετούσαν καί τούς δώσαν τήν εύχή τους.