შენ მინდორს გნახეთ გაჭრილი, ჩვენ ზედა გარდგეკიდენით,
პატრონი ჩემი გაგიწყრა, ჩვენ ხაფად წაგეკიდენით,
გიხმეთ, არ მოხვე, ლაშქარნი უკანა გამოგკიდენით,
შენ ველნი წითლად შეჰღებენ სრულად სისხლისა კი დენით.

ყველაკასა მათრახითა თავი უხრმლოდ გარდაჰკვეთეთ.
მეფე შეჯდა, დაგვეკარგე, კვალი შენი ვერ მოვკვეთეთ,
ვითა ქაჯი დაგვემალე, მონებიცა დავაფეთეთ,
ამან უფრო დაგვაშმაგნა, თავი სრულად გავაშეთეთ.

ჭმუნვა შეექმნა, თქვენც იცით, ხელმწიფე ნებიერია.
მოგნახეს, გძებნეს ყოველგან, მათ რუკა დაუწერია,
ვერ ნახეს შენი მნახავი ვერცა ყმა, ვერცა ბერია;
აწ გამომგზავნა, რომელსა ვერ მზე ჰგავს, ვერ ეთერია.

მიბრძანა: “მიცან ამბავი მის ყმისა წარხდომილისა,
მაშინ ვარ მქმნელი საქმისა, მის შენგან მონდომილისა”.
სამ წლამდის მითხრა დადენა უმისოდ ცრემლთა მილისა.
არ გიკვირს, გავძელ ვერ-ჭვრეტა მისისა მე ღიმილისა?!

აქანამდის მნახავიცა კაცი შენი არ მენახა;
ქურდნი ვნახენ, რომე თქვენთვის სიტყვა რამე გაემკვახა;
მათრახითა ჩამოგეგდო ერთი, მკვდართა დაგესახა;
მათ მასწავლეს, ძმა რომელთა სულ-მობრძავი სამე, გლახ, ა”.

ტარიელსცა აეხსენა ომი მათი მაშინდელი,
იტყვის: “მახსოვს ეგე საქმე, თუცა არის ადრინდელი;
ერთგან გნახენ ნადირობას შენ და შენი მე გამზრდელი;
მით ვტიროდი, მომეგონა მე, გლახ, ჩემი წარმწყმედელი.

რას მაქმნევდით, რად გინდოდი, ერთმანერთსა რითა ვჰგვანდით?
თქვენ მორჭმულნი სთამაშობდით, ჩვენ მტირალნი ღაწვთა ვჰბანდით.
რა მონანი შესაპყრობლად მომწიენით, გაჰგულვანდით,
აწ ვეჭვ, რომე ჩემად ნაცვლად თანა მკვდართა მიიტანდით.

«Nous t’aperçûmes dans le champ, nous chevauchâmes à ta suite,
Tu exaspéras notre maître et tu eus sur le dos sa suite,
Nous t’appelâmes sans succès, nous entreprîmes ta poursuite,
Du sang que ton bras répandit tu rougis la vallée ensuite.

«Ton sabre chôme, mais ton fouet décapite et de sang se lave.
Le roi enfourche son coursier, tu pars sans trace ni entrave,
Tu disparais comme un Kadji en terrifiant nos esclaves,
En allumant notre fureur, nous échauffant comme la lave.

«Tu sais, un roi est sourcilleux, on lui doit constamment égard,
Sur son ordre on alla chercher l’irrévérencieux fuyard,
Mais personne ne t’avait vu, homme ou femme, jeune ou vieillard.
Celle qui passe le soleil et l’éther voulut mon départ.

«Elle m’ordonna: «Apprends-moi où le chevalier se retire,
Alors je réaliserai ce qu’au fond du cœur tu désires.»
Elle me dit d’errer trois ans, mon chagrin en larmes traduire.
Ne te demandes-tu comment puis-je exister sans son sourire?

«Je ne rencontrai à ce jour d’homme qui t’aurait aperçu,
Mis à part des Turcs arrogants que par ton accueil tu déçus.
L’un d’eux s’effondra comme un mort sous un coup de fouet qu’il reçut;
C’est par les frères du mourant qu’à la fin ton chemin je sus.»

Tariel s’étant souvenu de leur escarmouche d’antan,
Lui dit: «Ma mémoire retient cette affaire, malgré le temps.
Je vous vis, toi, ton précepteur, vous chassiez en vous ébattant,
Et je pleurai, imaginant celle pour qui je meurs, distant.

«Qu’avions-nous de commun, pourquoi aller me chercher dans mon havre?
Vous vous en donnez à cœur joie et de larmes mes joues se lavent.
Enhardis et aiguillonnés, vous me déléguez vos esclaves,
Faute de me saisir, ma foi, vous n’emporterez que cadavres.

მოვიხედენ, მომეწია რა პატრონი შენი, ვნახე,
ხელმწიფობით შემებრალნეს, ამად ხელი არ შევახე,
თვალთა წინა გამოგექეც, მეტი არა შევუზრახე.
ჩემი ცხენი უჩინოსა ჰგავს და სხვასმცა რას ვასახე!

კაცმან ვერ ასწრას თვალისა დაფახვა, დაწამწამება,
მას გავექცევი, ვისგანცა ჩემი არა ვცნა ამება;
მათ თურქთა მიღმა გამეგო მე არას არ შეწამება,
ავად ჰშვენოდა მორევნა და ჩემი დათამამება.

აწ ვაშად მოხვე, მეამა ნახვა შენისა პირისა!
ტანად სარო და პირად მზე, მამაცად მსგავსი გმირისა,
გარჯილ ხარ, მაგრა არა ხარ გარდაუხდელი ჭირისა:
ძნელია პოვნა კაცისა ღმრთივ ზეცით განაწირისა!”

ავთანდილ უთხრა: “ვით მაქებ საქები ბრძენთა ენისა?
მაგისად ნაცვლად რამც ვიყავ ღირსი ქებისა თქვენისა!
სახე ხარ მზისა ერთისა, ზეცით მნათისა ზენისა,
რათგან ვერ შეგცვლის პატიჟი ეგზომთა ცრემლთა დენისა.

ამა დღემან დამავიწყა, გული ჩემი ვინ დაბინდა;
დამიგდია სამსახური მისი, იქმნას, რაცა გინდა;
იაგუნდი ეგრეცა სჯობს, ათასჯერმცა მინა მინდა,
შენ გეახლო სიკვდილამდის, ამის მეტი არა მინდა!”

ტარიელ უთხრა: “მე შენი გული აწ მემხურვალების;
მიკვირს, თუ ნაცვლად მაგისად შენ ჩემი რა გევალების!
მაგრა წესია, მიჯნური მიჯნურსა შეებრალების,
შე საყვარელსა გაგყარო, ესე რათ გენაცვალების!

წამოსრულ ხარ ჩემად ძებნად, პატრონისა სამსახურად;
ღმერთმან ქმნა და გიპოვნივარ, შენცა ცდილ ხარ მამაცურად.
მაგრა ჩემსა რა გიამბობს, გამოჭრილ ვარ ასრე თუ რად!
მე თუ ვიტყვი, დამწვავს ცეცხლი ცხელი, შემიქმს ალად, მურად”.

«Je me retournai et je vis près de moi surgir ton patron
Par égard à sa royauté j’évitai de lui faire affront.
Sous ses yeux sans un mot je pars d’un coup rapide d’éperon,
Mon coursier me rend invisible en son envol soyeux et prompt.

«En un clin d’œil et même avant que le cil n’effleure le cil
Je déjoue les tours qu’on ourdit, fuir un ennemi m’est facile.
Et quant à ces Turcs, je n’avais point de grief contre eux, et s’ils
Tentèrent de me subjuguer, ils briguaient le sort des fossiles.

Tu viens en messager du bien, et j’aime voir ce doux présage,
Brave héros, svelte cyprès, du soleil tu as le visage.
Tu connus, certes, des méfaits, tel est du genre humain l’usage,
Mais il est rare que le ciel vous délaisse et rien n’envisage.»

Avtandil dit: «Tu es, ô preux, digne des louanges des sages.
Par quoi ai-je pu mériter ton inappréciable hommage?
Tu descends du ciel éclairé, du soleil unique l’image,
Les pleurs ne purent t’altérer ni aux traits causer de dommage!

«Ce jour me fera oublier celle qui provoque mes maux,
Désormais je ne la sers plus, et tu auras le dernier mot.
Un rubis éclipse l’émail le plus beau parmi les émaux,
Je n’ai qu’un souhait: de pouvoir t’accompagner jusqu’à la mort!»

Tariel répond: «La chaleur de ton cœur emplit ce discours,
Je m’étonne: que me dois-tu pour le rendre ainsi de retour?
Il est de règle qu’un midjnour compatit à l’autre midjnour,
Mais de l’aimée te séparant, puis-je récompenser tes jours?

«Tu es parti me rechercher pour le service de ta dame,
Dieu aidant, tu m’as retrouvé, ayant agi en brave, dame!
Mais comment faire le récit de mes propres épreuves d’âme?
J’en serais en cendres réduit par la plus cuisante des flammes!»

ასმათ უთხრა: “ლომო, ცრემლით მაგა ცეცხლსა რა ერგების!
მე ვითა ვთქვა წვევა თქმისა, რათგან ეგრე არ ეგების!
ვხედავ, ესე ხელი ვინმე მოყმე შენთვის წაეგების,
ცნას მიზეზი შენთა წყლულთა, ქმნას რა, ღონეა ეგების.

მეხვეწებოდა, ლამოდა ჩემგან რასამე სმენასა;
ნუ უყოს ღმერთმან, გაძლება მემცა ვით მივეც ენასა!
თუ რას სცნობს, ვეჭობ ამისგან თქვენსა რასამე ლხენასა.
არს უკეთესი, რაცაღა სწადს განგებასა ზენასა”.

ამას დაყმუნდა ტარიელ დამწვარი, დაალებული;
ასმათს უბრძანა: “მას აქათ შენ ხარ ჩემ თანა ხლებული;
რად არა იცი, უწამლო არს ლები ესე ლებული!
კვლა ესე ყმა მწვავს მტირალი, ცრემლითა დავალებული.

ყმასა უთხრა: “ვინცა კაცმან ძმა იძმოს, თუ დაცა იდოს,
ხამსო მისთვის სიკვდილსა და ჭირსა თავი არ დაჰრიდოს;
ღმერთმან ერთი რად აცხოვნოს, თუ მეორე არ წაწყმიდოს!
შენ ისმენდი, მე გიამბობ, რაცღა გინდა წამეკიდოს”.

ასმათს უთხრა: “მოდი, მოჯე, თანა წყალი მომიტანე,
დაბნედილსა მაპკურებდი, გული მითა გარდამბანე;
მკვდარი მნახო, დამიტირე, სულთქვმა გაათანისთანე,
მე სამარე გამითხარე, აქა მიწა მიაკვანე”.

ღილ-ჩახსნილი საამბობლად დაჯდა, მხარნი ამოყარნა;
ვითა მზე ჯდა მოღრუბლებით, დიდხან შუქნი არ ადარნა;
ვერ გაახვნა სასაუბროდ, მან ბაგენი გაამყარნა,
მერმე სულთქვნა, დაიზახნა, ცრემლნი ცხელნი გარდმოყარნა.

Asmath lui dit: «Lion, tes pleurs sont sans effet sur ce brasier,
Comment t’obliger de parler quand de t’en prier il messied?
Je vois, ce chevalier dément braverait pour toi feu, acier,
S’il connaît tes plaies, tu pourras de son aide bénéficier.

«Tantôt il me sollicita, espérant quelque confidence.
Que Dieu t’inspire, quant à moi, je me tais, craignant l’imprudence,
Mais s’il t’entendait, il se peut que s’ensuive joie, concordance
Le meilleur est de se plier à la Céleste Providence.»

Tariel ne broncha, livré au feu cuisant et rabougri,
Puis il dit à Asmath: «Depuis que tu me sers et ne t’aigris,
Ne sais-tu pas que cette plaie, ouverte à jamais, ne guérit?
Et voici que vient me brûler de ses pleurs ce preux aguerri.»

II dit au preux: «Si l’on choisit pour soi un frère ou une sœur,
On affronte pour l’être élu épreuve ou mort en sa noirceur.
Dieu qui donne la vie à l’un, retire à l’autre sa douceur,
Quoi qu’il m’advienne, je me fie à toi comme à un confesseur!»

II dit à Asmath: «Assieds-toi à mes côtés avec de l’eau,
Si je défaille, asperge-moi, chasse du cœur le sombre sceau,
Mais si je viens à trépasser, verse des larmes à vau-l’eau,
Creuse une tombe près d’ici, que la terre soit mon berceau.»

Dégageant son cœur, il s’assied, et ses épaules se soulèvent,
Longtemps il n’émet de rayon: de la nue le soleil se lève.
Point disposé à converser, il ne put desserrer ses lèvres,
Puis soupira, poussa un cri, versa des larmes dans la fièvre.