წიგნი ხატაელთა მეფისა ტარიელის წინაშე მიწერილი პასუხად

Απάντηση τοΰ βασιλιά τοΰ Χατάϊ στόν Ταριέλ

ხატაეთს მყოფნი მოვიდეს, – მათგან მოსლვისა დრონია, –
სიტყვანი შემოეთვალნეს ლაღნი და უკადრონია:
“არცა თუ ჩვენ ვართ ჯაბანნი, არც ციხე-უმაგრონია,
ვინ არის თქვენი ხელმწიფე? ჩვენ ზედა რა პატრონია?”

მოეწერა: “რამაზ მეფე წიგნსა გიწერ ტარიერსა.
გამიკვირდა, რა ეწერა წიგნსა შენგან მონაწერსა!
რაგვარა თუ მანდა გეხმე, ვინ ვჰპატრონობ ბევრსა ერსა?
ამის მეტსა ნუმცა ვნახავ კვლაღა წიგნსა შენ მიერსა”.

ვუბრძანე წვევა ლაშქართა, გავგზავნე მარზაპანია.
იგი ვარსკვლავთა ურიცხვი მოკრბეს ინდოთა სპანია,
შორით და ახლოთ ყველაი მართ ჩემკე მონასხრპანია,
ერთობ ლაშქრითა აივსო მინდორი, კლდე, კაპანია.

ფიცხლა მოვიდეს, არ ექმნა მათ შინა ხან-დაზმულობა;
აღლუმი ვნახე, მეკეთა ლაშქართა მოკაზმულობა,
სიჩაუქე და სიკეთე, კეკლუცად დარაზმულობა,
ტაიჭთა მათთა სიმალე, აბჯართა ხვარაზმულობა.

ავმართე დროშა მეფისა, ალმითა წითელ-შავითა,
დილასა ვბრძანე გამართვა ლაშქრითა უთვალავითა,
თავსა ვსტიროდი, ვიტყოდი ბედითა მეტად ავითა:
მზე თუ არ ვნახო, არ ვიცი, ვიარო ვითა და ვითა!

შინა მოვე, დაღრეჯილსა გულსა სევდა მიიეფდა,
თვალთათ, ვითა საგუბარი, ცხელი ცრემლი გარდმომჩქეფდა.
“ბედი ჩემი უბედური, – ვთქვი, თუ, – ჯერთცა ვერ გამეფდა!
ხელმან ვარდი რად იხელთა, რათგან ასრე ვერ მოჰკრეფდა?”

«Ήρθανε στήν προθεσμία άπ’ τό Χατάϊ οί μηνυτάδες,
μέ αύθάδεια καί περηφάνια άπαντοΰν οι Χατάϊτες.
“Μή ρωτάς σ’ έμάς δειλία, εχουμε ισχυρά τείχη,
ποιός εΐναι ό βασιλιάς σας, άς μήν παίζει μέ τήν τύχη”.

Μοΰγραφε ό βασιλιάς τους: “Απαντώ στόν Ταριέλο:
-Τό αυθάδικο σου γράμμα, οΰτε νά τό δώ δέ θέλω.
Πώς τολμάς νά μέ προσβάλλεις, βασιλιά πολλών λαών,
δέν θέλω άλλο νά πάρω γράμματα τρελλά τρελλών”.

Νά μαζέψει τό στρατό μου, εστειλα τόν άμιρμπάρη,
ποϋν’ περίσσιος άπ’ τ ’ άστρα κι είναι πρώτος στό κοντάρι.
Άπό μακριά καί πλήσια τρέχουν στις διαταγές μου,
έγεμίσανε τά δάση, τά βουνά καί οί πλαγιές μου.

Μαζεύτηκαν οί οπλίτες, δέν άργησαν στά χωριά τους,
στήν παράταξη τούς είδα, παίνεσα τόν οπλισμό τους.
Μ ’ άρεσε ή σβελτοσύνη κι ή λεβέντικιά τους στάση,
τών αλόγων ή σβελτάδα καί τών όπλων τους ή λάμψη.

Σήκωσα τό λάβαρό μου, μαυροκόκκινη σημαία,
καί ξεκίνησε ό στρατός, παλικάρια δλοι γενναία.
Μέσα μου εκαιγε ή φλόγα, μ’ επιασε ή άθυμία,
τ ’ άστρο μου αν δέν τό είδα, πώς θά κάνω έκστρατεία;

Τής κονεμένης μου καρδιάς έμεγάλωσε ό πόνος,
τρέχανε τά δάκρυά μου, δέ μέ γιάτρευε ό χρόνος.
Ή μαύρη μου μοίρα καί σύ ένάντια πάντα μοϋ πάει,
τί στόν άφρονα τό ρόδο, άφοϋ δέν τό άποκτάει;»