ხვარაზმშას შვილის ინდოეთს მოსლვა საქორწილოდ და ტარიელისაგან მისი მოკლვა

Άφιξη τού γιοΰ τού Χορέζμ-σάχ στήν Ινδία καί φόνος του

მოვიდა კაცი: “სასიძო მოვაო”, მოსლვა გვახარა,
მაგრა თუ ღმერთი რას უზამს, არა იცოდა, გლახ, არა;
მეფესა მიჰხვდა სიამე, არ სიტყვა ივაგლახა რა,
მიბრძანა, ახლოს მიმისვა, “მოდიო”, თავი დახარა.

მიბრძანა: “ჩემთვის ესე დღე ლხინი და სიხარულია.
გარდავიხადოთ ქორწილი, ხამს ვითა დასა, სრულია;
კაცნი გავგზავნნეთ, მოვიღოთ ყოვლგნით საჭურჭლე სრულია,
უხვად გავსცემდეთ, ვავსებდეთ, სიძუნწე უმეცრულია”.

მე გავგზავნენ ყოვლგნით კაცნი საჭურჭლეთა წამომხმელნი;
სასიძოცა მოგვივიდა, იყვნეს ხანსა არ-დამზმელნი;
შიგნით ჩვენნი გაეგებნეს, გარეთ მოდგეს ხვარაზმელნი;
მათ ლაშქართა ერთგან მყოფთა ვერ იტევდეს ვერცა ხმელნი.

მეფემან ბრძანა: “მოკაზმეთ კარვითა მოედანია,
გამოისვენოს სიძემან, დაყოს ცოტაი ხანია;
მუნ მისად ნახვად გავიდენ უშენოდ სპანი სხვანია,
შენ აქა ნახენ, კმარიან იქა ნახვისად ყმანია”.

მოედანს დავდგით კარვები წითლისა ატლასებისა.
მოვიდა სიძე, გარდახდა, დღე, ჰგვანდა, არს აღვსებისა,
შეიქმნა გასლვა შიგანთა, ჯარია მუნ ხასებისა,
დაიწყეს დგომა ლაშქართა თემ-თემად, დას-დასებისა.

მე დავშვერ, ვითა წესია საურავ-გარდახდილისა;
შინა წამოვე, მაშვრალსა ქმნა მომნდომოდა ძილისა;
მონა მოვიდა, მომართვა წიგნი ასმათის ტკბილისა:
ადრე მოდიო, გიბრძანებს მსგავსი ალვისა ზრდილისა.

ცხენისაგან არ გარდავხე, წავე ფიცხლა, დავჰმორჩილდი;
ქალი დამხვდა ნატირები, ვჰკითხე: “ცრემლსა რასა ჰმილდი?”
მითხრა: “შენი შესწრობილი ტირილსამცა ვით ავსცილდი?
გაუწყვედლად ვით გამართლო? რაგვარადმცა გავვაქილდი?!”

«Έφτασ ’ ένας καβαλάρης κι είπε: “Ήρθε ό γαμπρός”.
Πού νά ήξερε ό δόλιος, τί τοϋ έτοίμαζ’ ό θεός!
Χάρηκ’ ό ρήγας, προστάζει γιορτές νά γενοϋν μεγάλες,
μ’ έγνεψε, κι έκει μπροστά του μέ έκάθησε στις σκάλες.

Εϊπε: “Ή σημερινή ή μέρα χαρά φέρνει κι ευτυχία,
θά τελέσουμε τούς γάμους άντάξιονς γιά τήν Ινδία.
Καί άς στείλουμε άνθρώπους, θησαυρούς νά μάς κομίσουν,
άπλόχερα νά σκορπίσω, μή τσιγκούνη μέ νομίσουν”.

Έστειλε παντού άνθρώπους, θησαυρούς γιά νά τοϋ φέρουν,
έφτασε καί ό γαμπρός μας, όλοι οί Ινδοί τό ξέρουν.
Βγήκαμε στήν άπαντή του, σίμωναν οί Χορεσμίτες,
τόσο έμαζεύτηκ’ πλήθος – δέ χωρούσαν οί οπλίτες.

Διάταξε ό βασιλιάς: “Σκηνές στήσε στό μεϊντάνι
κι ό γαμπρός στοϋ ύπνου άς εϋρει άνάπαψη τήν άγκάλη.
’Εσύ κάτσ’ έδώ κοντά μου, δε θά τόν άφησουν μόνο,
σύ θά τόν δεχθείς μαζί μου, μές στήν σάλα μέ τό θρόνο”.

Γέμισε σκηνές τ ’ αλώνι κόκκινες, μεταξωτές,
ό γαμπρός μέ τούς δικούς του ήρθε κι άρχισαν γιορτές.
Βγήκανε καί οί δικοί μας, πάν οίχάσοι έμπροστά
καί κατά φυλές οπλίτες στάθηκαν άραδιαστά.

Όλα τάβαλαν σέ τάξη καί στό σπίτι κουρασμένος;,
πήγα λίγο νά ξαπλώσω, μά δούλος λαχανιασμένος
άπό την Άσμάτμέ γράμμα, μέ σταμάτησε, τό δίνεΐ:
“Ελα γρήγορα, μοϋ γράφει, έλα σέ ζητάει ή σελήνη”.

Δέν έπέζεψα άκόμα καί στό μήνυμά της τρέχω,
την Άσμάτ πάλ’ Εακρυσμένη, νά τήν βλέπω 8έν άντέχω.
Μοϋ ‘πε: “Μέ σένα πού μπλέξει, πώς μπορεΐ νά μή δακρύζει;
Ποιός μπορεΐ, πές μου, μπροστά της πάντα νά σ’ υπερασπίζει; ”