აწ, თავმან ჩემმან, მას მოვჰკლავ, ჩემად დად ვინცა მადესა!
მე ღმრთისა ვუთხარ, დაუბამს მას ეშმაკისა ბადესა!
მათ ბოზ-კუროთა ასეთი რა მისცეს, რა უქადესა?
თუ დავარჩინო, ღმერთი ვგმო! მისად პატიჟად მზად ეს-ა”.

მის მეფისა წესი იყო: თავი მისი ძვირად ფიცის,
და, თუ ფიცის, არ გატეხის, მასვე წამსა დაამტკიცის.
ესე წყრომა მეფისაგან ვისცა ესმა, ვინცა იცის,
მან უამბო დავარ ქაჯსა, ვინ გრძნებითა ცაცა იცის.

დავარს, დასა მეფისასა, უთხრა ვინმე ღმრთისა მტერმან:
თავი ფიცა ძმამან შენმან, არ დაგარჩენს, იცის ერმან.
მან ეგრე თქვა: “უბრალო ვარ, იცის ღმერთმან სახიერმან!
ვისგან მოვკვდე, ვისთვის მოვკვდე, მიიხვედროს იგი ვერ მან”.

პატრონი ჩემი აგრევე იყო, წამოხვე შენ ოდეს;
შენეულნივე რიდენი ებურნეს, ტურფად ჰშვენოდეს.
დავარ მოსთქმიდა სიტყვათა, რომელნი არა მსმენოდეს:
ბოზო, შენ ბოზო, რად მომკალ? ვეჭვ, შენცა არა გლხენოდეს!

როსკიპო, ბოზო დიაცო, საქმრო რად მოაკლვევინე?
ანუ სისხლითა მისითა ჩემი რად მოაზღვევინე?
არ ცუდად მომკლავს ძმა ჩემი. რა გიყავ, რა გაქმნევინე?
აწ, ღმერთსა უნდეს, ვერ მიჰხვდე, ვის ესე დააშლევინე!”

ხელი მიჰყო, წამოზიდნა, თმანი გრძელნი დაუფუშნა,
დაალება, დაალურჯა, მედგრად პირნი მოიქუშნა.
მან პასუხი ვერა გასცა, ოდენ სულთქვნა, ოდენ უშნა,
ქალმან შავმან ვერა არგო, ვერცა წყლულნი დაუშუშნა.

რა დავარ გაძღა ცემითა, მისითა დალურჯებითა,
წამოდგეს ორნი მონანი, პირითა მით ქაჯებითა, .
მათ კიდობანი მოჰქონდა, ეუბნეს არ აჯებითა,
მას შიგან ჩასვეს იგი მზე, ჰგავს, იქმნა დარაჯებითა.

Όρκο δίνω στήν ψυχή μου, ή Νταβάρ δέ θά γλυτώσει.
Άντί γιά καλό νά κάμει, μέ τό σατανά ένώθη.
Μέ τί νά τήν άγοράσαν αύτοί οί έξωπαρμένοι;
Μά ζωντανή δέ θά μείνει ή διαβολοπουλημένη!-

Στή ζωή του ό βασιλιάς σπάνια νά ορκιζόταν,
μά σά μιά φορά όρκίστη, στό λόγο του θά στεκόταν.
Κάποιος π ’ άκουσε τό ρήγα κι ήξερε τό φυσικό του,
είπε στήν Χατζή Νταβάρ μυστικά γιά τό σκοπό του.

Βρέθηκε άπιστος κάποιος στήν Νταβάρ νά τό μηνύσει:
-Πήρ’ ό άδελφός σου όρκο, ζωντανή νά μή σ’ άφήσει-.
Εΐπ’ εκείνη: -Όλα τούτα ό πανάγαθος τά ξέρει.
Άν πεθάνω, μή προφτάσουν ποτέ νά γενοϋνε ταίρι-,

Τής Νεστάν τό χάλι ήταν άσχημο, όπως τήν είδες,
καί τό κάλυμμα φορούσε, ξεπλεγμένες οί πλεξήδες.
Ή Νταβάρ τήν καταριόταν μέ πρωτάκουστες κατάρες:
-Ώ άδιάντροπη τού δρόμου, πάντα νά σέ καΐν’ λαχτάρες!

Άτιμη έσύ κακούργα, πού κακό έκαμες τόσο
καί μέ άναγκάζεις τώρα, τή ζωή γιά σέ νά δώσω!
Μέ σκοτώνει ό άδελφός μου, σάν νά ρώτησες εμένα.
Ώ θεέ μου, στή ζωή της νά μή δεϊ καλό κανένα!-

Τήν άρπάζ’ απ’ τά μαλλιά της καί μέ μιας τή ρίχνει κάτω,
τή χτυπούσε, τήν κλωτσούσε και τσίριζε σάν τό γάτο.
Ή Νεστάν δέν άπαντοϋσε, μόνο στέναζε, βογγοϋσε,
τις πληγές μιά μαύρη δούλα νά γιατρέψει προσπαθούσε.

Σάν άπόκαμε ή γραία νά χτυπά, νά καταριέται,
δύο μαύροι δούλοι μπήκαν κι ή μαύρη Νεστάν χτυπιέται.
Φέραν μι ά μεγάλη κάσα, διόλου δέν τή σεβαστήκαν;
κλείσανε τή Νεστάν μέσα καί αυτοί σκοποί σταθήκαν.

ზღვითკე გაარნეს სარკმელნი, მაშინვე გაუჩინარდა.
დავარ თქვა: “მქმნელი ამისი ვინ არ დამქოლოს, ვინ არ, და-!
ვირე მომკლვიდეს, მოვკვდები, სიცოცხლე გასაწყინარდა”.
დანა დაიცა, მო-ცა-კვდა, დაეცა, გასისხლმდინარდა.

რად არ მიკვირვებ ცოცხალსა, მე ლახვარ-დაუსობელსა!
აწ იგი მიყავ, რა მმართებს ამისსა მახარობელსა!
ზენაარ, დამხსენ სიცოცხლე სულთადგმა-დაუთმობელსა!”
საბრალოდ ცრემლსა ადენდა უკლებსა, დაუშრობელსა.

მე ვუთხარ: “დაო, რად მოგკლა, ანუ რა შენი ბრალია?
რამცა ვქმენ ნაცვლად, თვით რომე მისი ჩემზედა ვალია!
აწ თავსა მისად საძებრად მივსცემ, სად კლდე და წყალია”.
სრულად გავქვავდი, შემექმნა გული მართ ვითა სალია.

მეტმან ზარმან გამაშმაგა, მომიკიდა ცხრო და თრთოლა;
გულსა ვუთხარ: “ნუ მოჰკვდები, არას გარგებს ცუდი წოლა,
გიჯობს გაჭრა ძებნად მისად, გავარდნა და ველთა რბოლა.
– აჰა ჟამი, ვისცა გინდა ჩემი თანა წამოყოლა!”

შევე, ფიცხლად შევეკაზმე, ცხენსა შევჯე შეკაზმული;
ას სამოცი კარგი მოყმე, ჩემსა თანა ხან-დაზმული,
წამომყვა და წამოვედით კართა გარე დარაზმული,
ზღვის პირს მივე, ნავი დამხვდა, მენავემან მნახა ზმული.

ნავსა შევჯე, ზღვასა შევე, ზღვასა შიგან გავალაგდი,
არსით ნავი მომავალი უნახავად არ დავაგდი;
მოველოდი, არა მესმა, შმაგი უფრო გა-ვე-ვშეაგდი,
რომე სრულად მომიძულვა, ღმერთსა თურე ასრე ვსძაგდი.

რომე დავყავ წელიწადი, თვე თორმეტი გამეოცა,
მაგრა მისი მნახავიცა სიზმრივ კაცი არ მეოცა;
თანა-მყოლი ყველაკაი ამომიწყდა, დამეხოცა,
ვთქვი, თუ: “ღმერთსა ვერას ვჰკადრებ, რაცა სწადდეს, აგრე ვყო-ცა”.

Βγήκαν άπ’ τό παραθύρι καί στή σκοτεινιά χαθήκαν.
Εϊπε ή Νταβάρ: -Εμένα πώς δέ μέ πετροβολούσαν,
πούμαι σ’ όλα αυτά αιτία; Πριν ό ρήγας μέ σκοτώσει,
μόνη μ’ άπ’ τόν κόσμο φεύγω. Τό μαχαίρι μ άς μέ σώσει-,

Πώς δέν άπορεϊς πού ώς τώρα ζωντανή είμαι άκόμα;
Παίδεψέ με όπως πρέπει, θάψε με σ’ αυτό τό χώμα.
Σ ’ έξορκίζω, σκότωσε με, ή ζωή αύτή άς λείψει”,
Χύν’ άστείρευτα τά δάκρυα κι είν’ ατέλειωτη ή θλίψη.

Γιατί νά σέ τιμωρήσω, φταίξιμο σέ σέ δέ βρίσκω.
Χρέος έχω άπό τώρα καί όσο δέν άποθνήσκω
καί νά τρέχω, νά ζητάω σ’ όποια χώρα, σ’ όποιο κράτος,
φλόγα άσβηστη μέ καίει κι ή καρδιά έγινε βράχος.

Άπό τό μεγάλο πόνο έτρεμα, μ’ έκαιγ’ ή φλόγα.
Είπα μέσα μου: “Δέν πρέπει ν’ άποθάνω πριν τήν ώρα.
Κάλλιο νά περιπλανιέμαι καί παντού νά περπατήσω,
σήμερα εϊναι ή μέρα, νάβγουν όσοι θά ζητήσω”.

Σέλωσα τό άλογό μου, βιαστικά τά όπλα πήρα,
εκατόν εξήντα καί οκτώ μαζί μου πήγαν.
Καί μαζί μ’ έκείνους, νύχτα άπ’ τό κάστρο μέσα βγήκα,
έφθασα στήν παραλία, μιά δεμένη βάρκα βρήκα.

Κάθησα γοργά στή βάρκα καί στό πέλαγο έβγήκα.
Βάρκες καί καράβια, όλα τά έξέταζ’ όσα ε ’ιδα.
“Ελπιζα:, άλλά τού κάκου δέν εϊχαμ’ επιτυχία.
Ό θεός μ’ έχει μισήσει, μ ’ έπιανε άπελπισία.

“Ετσι πέρασ’ ένας χρόνος, πού μοϋ φάνηκε αιώνας,
τή Νεστάν καί στ’ όνειρό του δέν την είχε δεΐ κανένας.
Πέθαναν εϊτε χαθήκαν όλοι πιά οι πιστικοί μου,
μά δέν έκλαιγα τή μοίρα, τύχη ήτανε δική μου.