ერთი მონა დასტაქარი მყვა და წყლულნი შეუხვივნა,
ისრის პირნი ამოუხვნა, დაკოდილნი არ ატკივნა.
მერმე ვჰკითხე: “ვინ ხარ, ანუ მკლავმან შენმან ვისგან ივნა?”
საამბობლად დამირიგდა, თავი მისი გაამჩივნა.

პირველ მითხრა: “არა ვიცი, რა ხარ, ანუ რას გამსგავხო?
ანუ ეგრე რამ დაგლია, ანუ პირველ რამ გაგავსო?
რამან შეგქმნა მოყვითანოდ, ვარდ-გიშერი რომე ჰრგავსო?
ღმერთმან მისგან ანთებული სანთელიცა რად დაგავსო?

მულღაზანზარის ქალაქი, ახლოს მე მაქვსო რომელი,
ნურადინ-ფრიდონ სახელ მძეს, მეფე ვარ მუნა მჯდომელი;
ესე საზღვარი ჩემია, სადა ხარ გარდამხდომელი,
ცოტა მაქვს, მაგრა ყოველგნით სიკეთე-მიუწდომელი.

მამის ძმა და მამა-ჩემი პაპამ ჩემმან გაყვნა ოდეს,
ზღვასა შიგან კუნძულია, – ჩემად წილად მას იტყოდეს, –
თვით ბიძასა ჩემსა მიჰხვდა, ვისთა შვილთა აწ დამკოდეს;
მათკენ დარჩა სანადირო, არ მივსცემდი, მომერჩოდეს.

დღეს გამოვე ნადირობას, ზღვისა პირსა ვინადირე,
მუნა გასვლა მომნდომოდა, მით მრეკალი არ ვახშირე;
სპათა ვუთხარ: “მომიცადეთ, მოვიდოდე მეცა ვირე!”
ხუთთა ოდენ ბაზიერთა მეტი არა დავიჭირე.

ნავითა გავე, ზღვისაგან შტო რამე გამოვიდოდა.
არა მოვჰკრეფდი გამყოფთა, ვთქვი, ჩემთა რად დავჰრიდო, და-?
დამეძაბუნნეს, სიმრავლე მე მათი არ გამვიდოდა,
ვნადირობდი და ვიზახდი, ხმა ჩემი არ უდიდოდ-ა.

მართლად იჯავრეს, წუნობა მათი თუ ესრე ხმდა ვითა!
გამომეპარნეს ლაშქარნი, გზანი შემიკრეს ნავითა,
თვით ბიძასძენი ჩემნიცა შესხდეს მათითა თავითა,
ჩემთა გაუხდეს ლაშქართა ომად თავისა მკლავითა.

Ένας δούλος μου πιτήδεια δένει τήν πληγή στό χέρι,
τίς αιχμές τών σαϊτιών τις έβγαλε μέ τό μαχαίρι.
Τόν ρωτώ: “Πές μου ποιός είσαι καί ποιοί είναι οι εχθροί σας;”
“Τόν κατατρεγμό τής μοίρας”, είπε, “θά στόν ιστορήσω”.

Λέγει: “Δέν ξέρω ποιός είσαι, μέ τί νά σέ παρομοιάσω;
Γιατί έλιωσες, πού είναι ή παλιά ή λεβεντιά σου;
Τί σέ τρώγει; Πού φυτρώσαν τό ρόδο καί τό πλατάνι;
Πώς σβήν’ ό θεός κερί, πού ό ’ίδιος έχει κάνει;

Μιά πόλη Μουλγαζανζάρ, άπό δώ μιά ώρα θά ‘ναι,
έκεϊ είμαι βασιλιάς, Νουραντίν Πριντόν μέ λένε.
Είναι χώματα δικά μου, αύτά πού πατάτε τώρα,
είναι ή χώρα μου μικρή, μά όμορφη καί καρποφόρα.

Όταν μοίραζε στούς γιούς ό παππούς μου αύ τή τή χώρα,
τό νησί αύτό πού βλέπεις τό ’δωσέ μου μ’ άλλα δώρα.
Μά μοϋ τάρπαξε ό θειός μου, πού οι γιοι του μέ πληγώσαν,
πάνω στά κυνηγοτόπια τά μαλώματα φούντωσαν.

Σήμερα έκυνηγοϋσα στό γαλάζιο άκρογιάλι.
Κυνηγούσαμε γεράκια, δίχως συνοδειά μεγάλη.
Είπα νά μέ περιμένουν, ώσπου νά ξαναγυρίσω,
καί γερακαρέους πέντε πήρα γιά νά κυνηγήσω.

Τό στενό περνώ μέ βάρκα κι ίσια στό νησάκι βγήκα.
Τί νά φοβηθώ μπορούσα Όμως τό μπελά μου βρήκα.
Γιά άδύνατο μέ πήραν, δέν είχα πολλούς μαζί μου.
“Έκραζα, τούς κυνηγούσαι, δέν τούς φόβιζε ή φωνή μου!

Γιά τήν περιφρόνια τάχα, θύμωσαν οι συγγενείς μου,
μέ έκόψανε μέ δόλο καί τό δρόμο τής φυγής μου.
Τά ξαδέλφια μου κι ό θείος κάθησαν στά άλογά τους,
στούς άνθρώπους μου όρμήσαν μέ συρμένα τά σπαθιά τους.

მათი მესმა, დავინახე ზახილი და ხრმალთა ელვა,
ნავი ვსთხოვე მენავეთა, მით ვიყივლე მე ერთხელ ვა,
ზღვასა შევე, მომეგება მეომარი ვითა ღელვა,
სწადდა, მაგრა ვეღარა ქმნეს ჩემი ზედა წამოქელვა.

კვლა სხვანი დიდნი ლაშქარნი უკანა მომეწეოდეს,
იქით და აქათ მომიხდეს, ერთგნით ვერ მომერეოდეს,
არ მომწურვოდეს წინანი, ზურგით მესროდეს მე ოდეს,
ხრმალსა მივენდევ, გამიტყდა, ისარნი დამელეოდეს.

მომეჯარნეს, ვეღარა ვქმენ, ნავით ცხენი გარდვიხლტუნვე,
ზღვა-ზღვა ცურვით წამოვუვე, ჩემნი მჭვრეტნი გავაცბუნვე;
თანა-მყოლნი ყველაკანი დამიხოცნეს, დამრჩეს მუნვე,
ვინცა მდევდის, ვერ შემომხვდის, მივუბრუნდი, მივაბრუნვე.

აწ იგი იქმნას, რაცაღა ენებოს ღმრთისა წადილსა!
ვეჭვ, ჩემი სისხლი არ შეჰრჩეს, ძალი შემწევდეს ქადილსა!
ოხრად გავუხდი ყოფასა მათ საღამოსა და დილსა,
ვუხმობ ყვავთა და ყორანთა, მათ ზედა ვაქმნევ ხადილსა!”

ამა ყმამან შემიკვეთა, გული მისკე მიმიბრუნდა.
მოვახსენე: “აჩქარება შენი ყოლა არა უნდა,
მეცა თანა წამოგყვები, დაიხოცნენ იგი მუნ, და-!
ჩვენ ორთავე მეომარი განაღამცა შეგვიძრწუნდა!.

ესეცა ვუთხარ: “ამბავი ჩემი არ გაგეგონების,
უფრორე წყნარად გიამბობ, თუ ჟამი ჩვენ გვექონების”.
მან მითხრა: “ლხინი საჩემო მაგას არ შეეწონების!
დღედ სიკვდილამდის სიცოცხლე შენ ჩემი დაგემონების”.

მივედით მისსა ქალაქსა ტურფასა, მაგრა ცოტასა;
გამოეგებნეს ლაშქარნი, ისხემდეს მისთვის ოტასა,
პირსა იხოკდეს, გაჰყრიდეს ნახოკსა ვით ნაფოტასა,
ეხვეოდიან, ჰკოცნიდეს ხრმალსა და სალტე-კოტასა.

’Άκουγα γώ τις φωνές τους, εϊδ’ άστράφτουν τά σπαθιά,
έτρεξα, στή βάρκα μπήκα κι έκραζα: -Ντροπή παιδιά!-
Σάν άνοίχτηκα λιγάκι, μέ έρίχτηκ ό στρατός,
νά μέ πνίξουνε θελήσαν, όμως ήμουν δυνατός.

Είδα νά μέ τριγυρνάει πολυάριθμο άσκέρι,
άπό δύο μεριές μέ σφίγγουν, άπό μιά δέν τούς συμφέρει.
Μπρός μου ναβγουν δέν τολμούσαν, άπό πίσω μέ χτυπούνε,
μού τσακώθηκε τό ξίφος κι οί σαΐτες παν νά βγούνε.

Μέ κύκλωσαν, μά στό κύμα βρέθηκα μέ ένα άλμα,
κολυμπώντας βγήκα πέρα, γι’ αύτούς ήμουν ένα θαύμα.
Τούς άνθρώπους μου σκότωσαν, τούς ξαπλώσανε στό χώμα,
τρόμαζαν νά μέ σιμώσουν, τούς κυνήγαγα άκόμα.

Τώρα ας γίνει ο,τι γίνει, ό,τι έγραψε ή μοίρα,
τ αϊμα μου θά τό πληρώσουν, μαύρη θ’ άποκτήσονν πείρα.
Καημό θά χουνε μεγάλο καί θά κλαίνε μέρα – νύχτα,
τά κοράκια τά κορμιά τους θά τά σχίζουν μέ τά νύχια”.

Μ άρεσε τό παλικάρι, τόν συμπάθησ’ ή ψυχή μου,
τοΰπα: “Μήν τό κάνεις ντέρτι, είναι πιά δουλειά δική μου.
Θά ’ρθω κι εγώ μαζί σου καί οίκτρό θά βρούνε τέλος.
Μπρός στούς δυό μας θά τρομάξουν, θά τούς μάθω τ’ είναι βέλος”.

Είπ’: “Ακόμη δέν τά ξέρεις τά δικά μου σύ τά πάθη.
Κάποτε θά στά στορήσω, ήσυχη στιγμή σά θάρθει”.
Μ’ άπαντά: “Χάρη μεγάλη θά μοϋ φέρ’ αύτή ή νίκη,
ώς τήν ύστερη πνοή μου, ή ζωή μου θά σ’ Ανήκει”.

Όταν φτάσαμε στήν πόλη, μικρή μά καλοχτισμένη,
βγήκαν στήν απάντησή μας, άντρες σταχτοραντισμένοι.
Πρόσωπα τσουγγρανισμένα, ξεσκισμένα τά πετσιά τους,
μέ λαχτάρα τόν φιλούσαν, τρέχανε τά δάκρυά τους.