ვის ხატად ღმრთისად გიტყვიან ფილასოფოსნი წინანი,
შენ მიშველე რა ტყვე-ქმნილსა, ჯაჭვნი მაბიან, რკინანი!
ბროლ-ბადახშისა მძებნელმან სათნი დავკარგენ, მინანი;
მაშინ ვერ გავსძელ სიახლე, აწ სიშორესა ვინანი

მთვარესა ეტყვის: “იფიცე სახელი ღმრთისა შენისა!
შენ ხარ მომცემი მიჯნურთა მიჯნურობისა სენისა,
შენ გაქვს წამალი მისისა მოთმინებისა თმენისა,
მიაჯე შეყრა პირისა, შენ გამო შენებრ მშვენისა!”

ღამე ალხენდის, დღე სჯიდის, ელის ჩასლვასა მზისასა;
რა წყალი ნახის, გარდახდის, უჭვრეტდის ჭავლსა წყლისასა,
მას თანა-ჰრთვიდის ნაკადსა სისხლისა ცრემლთა ტბისასა,
კვლა გაემართის, ისწრაფდის წავლასა მისვე გზისასა.

მარტო მოსთქმიდის, ტიროდის ტანად ალვისა ხიანი,
მინდორს თხა მოკლის, სადაცა ადგილი დაჰხვდის კლდიანი,
შეწვის, ჭამის და წავიდის პირ-მზე, გულ-მარიხიანი,
იტყვის: “დავყარენ ვარდნი და, აჰა მე, ვაგლახ, იანი!”

აწ ვერ ვიტყვი მაშინდელსა მე მის ყმისა ნაუბარსა,
რას უბნობდის, რას მოსთქმიდის, რას ტურფასა, რაზომ გვარსა!
ზოგან თოვლი გაეწითლის ვარდსა, ბრჭკლითა ნახოკარსა.
ქვაბნი ნახნა, გაეხარნეს, ზე გავიდა ქვაბთა კარსა.

რა ასმათმან დაინახა, მოეგება, ცრემლი სწვთების,
ვით ეამა, სიხარულსა მართ ვეღარას ვერ მიჰხვდების;
ყმა გარდახდა, მოეხვია, აკოცებს და ეუბნების.
კაცი კაცსა მოელოდეს, მოსლვა დია ეამების.

ყმა ქალსა ეტყვის: “პატრონი, ნეტარ, სად არის და ვითა?”
ქალი ატირდა ცრემლითა, ზღვათაცა შესართავითა,
ეტყვის: “რა წახვე, გაიჭრა, ქვაბს ყოფა მისჭირდა ვითა;
აწ მისი არა არ ვიცი, არ ნახვით, არ ამბავითა”.

Πληγωμένος στήν καρδιά, θυμωμένος μέ τήν τύχη,
τάχυνετό βάδισμά του, φόβο είχε μήν άργήσει.
Εύχαρίστηση τοϋ φέρνει ή όμορφη άπ τ ούράνια νύχτα,
ή φεγγοβολή των άστρων μπαίνει στής καρδιάς τά μύχια.

Παρακαλεί τό φεγγάρι: «Άκουσέ με στό θεό σου,
σύ πού βάλσαμο στούς πόνους χύνεις τό ώχρό τό φώς σου,
καί πού έρωτα άνάβεις μέσ’ στά στήθια τών μιτζνούρων,
κάμε νά ξαναπαντήσω τήν κοπέλα τών ονείρων».

Τοϋ μεσημεριού τόν καίει ή κάψη καί ποθεί τή δύση,
μόνο τής νύχτας ή αΰρατόνλαφραίνει καί μιά βρύση.
Δάκρυα χύνει ποτάμια μέσ’ σέλίμνη φλογισμένη
καί ξανά μέ τήν αύγούλα στόν τραχύ τό δρόμο μπαίνει.

Στέναξε στή μοναξιά του, πούχε κορμί κυπαρίσσι,
σ’ ένα βράχο πάνω τότε έναλαγό είχε χτυπήσει.
Τό ’ψησ’, έφαγε καί ϊσια ξανατράβηξε στήν τύχη,
έλεγε: «Άφησα τό ρόδο καί πλανιέμαι όπου τύχει!»

Πώς νά ξαναπώ τά λόγια π’ έλεγ’ ό ξενητεμένος;
Πώς στέναζε καί θρηνοΰσε, πώς ήταν άπελπισμένος;
Πώς τά μάτια κοκκίνιζαν καί τσιγκρίνιζε τό ρόδο;
Ή σπηλιά όταν έφάνη, χάρηκ’, έτρεξε μέπόθο.

Σάν τόν είδε ή Άσμάτ, βγήκε μπρός του δακρυσμένη,
άπό τή χαρά ή κόρη έμοιαζε σά ζαλισμένη.
Πέζεψε μέ χάρη ό νέος καί τή σφίγγει στήν αγκάλη,
όποιος κάποιον περιμένει, τόν βλέπει μέ χαρά μεγάλη.

Εΐπ’ ό ήρωας στήν κόρη: «Ποΰν’ ό Τάρης πού πλανιέται;»
Κλαίει ή κόρη, των δακρύων της τό ρέμα άργοκυλιέται.
Τούπε: «”Εφυγε κι έκεϊνος, έφυγε, κάπου γυρνά,
τώρα τίποτε δέν ξέρω, δέν τόν βρήκα πουθενά».

ყმა დაჭმუნდა, ვითამც რამე ჰკრეს ლახვარი გულსა შუა;
ქალსა ეტყვის: “აჰა, დაო, ეგეთიმცა კაცი ნუა!
იგი ფიცი ვით გატეხა! არ ვეცრუვე, ვით მეცრუა?
ვერ იქმოდა, რად მიქადა? თუ მიქადა, რად მიტყუა?!

მე უმისოდ სოფელს ყოფა რათგან ჩირად არ მიღირდა,
რად დავვიწყდი, რად მივსცილდი? რად ვერ გასძლო, რა მისჭირდა?
მან გატეხა ზენარისა რად შეჰმართა, ვით გაპირდა?
მაგრა ავის ბედისაგან ჩემი რამცა გამიკვირდა!”

კვლა ქალი ეტყვის: “მართალ ხარ მაგისსა დამძიმებასა,
მაგრა, რა გავბრჭო მართალი, ნუ მეჭვ რასაცა თნებასა:
არ გული უნდა ფიცის და პირისა გასრულებასა?
იგი უგულო მოელის მართ დღეთა შემოკლებასა.

გული, ცნობა და გონება ერთმანერთზედა ჰკიდიან.
რა გული წავა, იგიცა წავლენ და მისკე მიდიან;
უგულო კაცი ვერ კაცობს, კაცთაგან განაკიდიან.
შენ არ გინახვან, არ იცი, მას რომე ცეცხლნი სწვიდიან.

შენ უმართლე ხარ, ემდურვი, შენ გაეყარე ძმობილსა,
მაგრა ვით ითქმის, ვით გახდა, ვითა გიამბო ცნობილსა!
ენა დაშვრების, გაცვთების, გულსა შეელმის ლმობილსა,
ამას მით ვაზრობ, მინახავს მე უბედურსა შობილსა.

ჯერთ მისი მსგავსი სასჯელი არცა ვის ამბად ჰსმენია.
არა თუ კაცთა, სასჯელი ქვათაცა შემაძრწენია,
დიჯლადცა კმარის, მას რომე თვალთაგან ცრემლი სდენია;
თვით რაცა ჰბრძანოთ, მართალ ხართ: სხვა სხვისა ომსა ბრძენია.

მას წამავალსა ვჰკითხევდი, დამწვარსა, ცეცხლ-მოდებულსა:
მოვიდეს, რა ქმნას ავთანდილ? მისსა დამვედრე დებულსა.
მიბრძანა: “მო-ღა-მნახვიდეს მე, მისთვის გაცუდებულსა,
ამათ არ დავჰყრი არეთა, არ გავსტეხ მის ქადებულსა.

Οταν τ ’ άκουσε ό Άβταν, λόγχη ένιωσε στά στήθια
κι ειπε στήν Άσμάτ: « Ώ κόρη, πώς μπορεί άντρας, αλήθεια;
Γώ τόν όρκο δέν πατώ. Εγώ ήρθα στόν καιρό,
γιατί τότε μ ύποσχέθη, νά ξηγήσω δέν μπορώ.

Μακριά ‘πό κείνον είναι ή ζωή γιά μένα άδεια,
τι επαθε καίξέχασ’ όλα, όρκους στή φωτιά τά βράδια;
Πως τόλμησε καί μπορούσε τούς δρκους του νά πατήσει,
μά γιατί παραπονιέμαι γιά τήν άστατή μου τύχη;»

Ειπ ή κόρη: «Είναι 8ίκιο τό παράπονό σ ’ γιά κείνον,
μή θαρρείς πώς κολακεύω, έγώ 8ίκαια τόν κρίνω.
Μά γιά νά κρατά τούς δρκους δέ χρειάζεται καρδιά;
Και αύτός καρδιά δέν έχει, μόνο μέρες νά κυλά.

Αίσθημα, καρδιά καί νούς μας είναι άλληλοδεμένα,
δταν ή καρδιά μας φύγει, όλα πάνε μαζεμένα.
Όποιος χάσει τήν καρδιά του παύει άνθρωπος νά μένει,
δεν το ξερεις καί δέν είδες τ ’ είν’ ό πόνος πού τόν δέρνει;

Εχεις δίκιο ν’ άθυμήσεις πού τό σύντροφό σου χάνεις.
Πως νά πώ, νά σοϋ ’ξηγήσω δίκαια κρίση γιά νά κάνεις;
Σου κουράζεται ή γλώσσα καί ή καρδιά σου ύποφέρει,
έτσι σοϋ μιλώ ή μαύρη, γιατί ξέρω τίτόν δέρνει.

Κανείς δέν έχει άκούσει πά στή γή γιά τέτοια πάθη,
οχι άντρας μά καί πέτρα ήμπορεϊ νά κακοπάθει
βλέποντας τά δάκρυά του, πού γιά ένα τίγρη άρκοϋν.
‘Ό,τι πεις θά έχεις δίκιο, ξένο πόνο ξέν’ άκοϋν.

Όταν έφευγ’ άναμμένος, τόν έρώτησα μά θές:
“Τί νά κάμ’ ό Άβταντίλ, όταν έρθει, δέ μοϋ λες; ”
Μ’ άπαντά: “Άς μέ ζητήσει γιά νά δει τήν κατάντιά μου,
εγώ μακριά δέ φεύγω, δέν άφήνω τή φωλιά μου.

მას ზენაარსა არ გავსტეხ, მას ფიცსა არ ვეცრუები,
მად პაემნამდის მოვიცდი, რაზომ-მცა გამდის რუები;
თუ მკვდარი მნახოს, დამმარხოს, თქვას ვაგლახი და უები,
ცოცხალი დავჰხვდე, უკვირდეს, სიცოცხლე არს სათუები”.

ჩემთვის გარდახდა მას აქათ გაყრა მზისა და ქედისა;
ოდენ მოდენა ცრემლისა მჭირს, ველთა მოსალბედისა.
მსჯის გამრავლება ხელ-ქმნილსა სულთქვმისა ზედა-ზედისა,
დავვიწყებივარ სიკვდილსა, ნახეთ ნაქმარი ბედისა!

ესე არაკი მართალი ჩინს ქვასა ზედა სწერია:
ვინ მოყვარესა არ ეძებს, იგი თავისა მტერია”.
აწ ზაფრანია, ვის წინას ვერ ვარდი ჰგვანდის, ვერ ია;
თუღა მოჰნახავ, მონახე, ქმენ, რაცა შენი ფერია”.

ყმამან უთხრა: “უმართლე ხარ, არ მამართლო მდურვად მისად,
მაგრა გაბრჭე, რა მიქმნია სამსახური ტყვესა ტყვისად:
გამოჭრილ ვარ სახლით ჩემით, ვით ირემი ძებნად წყლისად,
მას ვეძებ და მას ვიგონებ, ვიარები ველთა ვლისად.

ბროლ-სადაფნი მარგალიტსა ლალის-ფერსა სცვენ და ჰბურვენ,
მას მოვჰშორდი, ვერ ვეახელ, ვერ მისურვეს, ვერ ვასურვენ,
გამოპარვით წამოსლვითა ღმრთისა სწორნი მოვიმდურვენ,
ნაცვლად მათთა წყალობათა გულნი მათნი შევაურვენ.

პატრონი ჩემი გამზრდელი, ღმრთისაგან დიდად ცხოველი,
მშობლური, ტკბილი, მოწყალე, ცა, წყალობისა მთოველი!
მას ვუორგულე, წამოვე, მართ დავივიწყე ყოველი,
მისი შემცოდე ღმრთისაგან კარგსა აღარას მოველი.

ესე ყველაი ასრე მჭირს, დაო, ბედითა მისითა,
არ ვუტყუვე, და მოსრულ ვარ მგზავრი ღამით და დღისითა;
აწ იგი სადმე წასრულა, ვიწვი ცეცხლითა ვისითა,
ცუდ-მაშვრალი და მტირალი ქვე ვზი პირითა მქისითა.

Έγώ δέν πατώ τόν όρκο, τό τί είπα δέν άρνιέμαι,
θ’ άναμένω όσο πρέπει, όσο κι αν τυραννιέμαι.
Άν θά μέ βρει πεθαμένο, άς μέ κλάψει, δάκρυα άς χύσει,
κι άν ζωντανό μέ εβρει, τό πώς ζώ άς απορήσει .

Λέν ειδ’ ήλιο άπό τότε, τόν έκρυψαν τά βουνά,
μόνο κλαίω καί πονώ, δάκρυα χύνω πυκνά.
Ξέμυαλη, βασανισμένη, μέρα – νύχτα άναοτενάζω,
μέ λησμόνησε ό χάρος, μέ τή μοίρα μου τά βάζω.

Αέν στήν Κίνα σέ μιά πέτρα είναι λόγος χαραγμένος:
“Όποιος δέ ζητάει φίλο είναι εχτρός δικός του μόνος”.
Καί κατάντησε σαφράνι, ποϋταν μενεξές καί ρόδο,
άν θά πάς νά τόν ζητήσεις, ζήτα τον παντού μέ π όθο».

«Έχεις δίκιο νά μέ κρίνεις όσο θέλεις αύστηρά»,
είπ ό νέος, «μά γιά σκέψου σέ ποια βρίσκομαι σειρά.
Σάν τό λάφι, όπου τρέχει διψασμένο γιά νερό,
έφυγα άπ’ τούς δικούς μου καί πλανιέμαι νά τόν βρω.

Κείνη, πού ή μορφή της μοιάζει μαργαριτάρι μέ ρουμπίνι,
σέ κοράλλινη κορνίζα άφησα, ό θεός άς κρίνει.
Καί έλύπησα έκεΤνον πού μέ ήθελε κοντά του
καί έπλήγωσ’ ή φυγή μου τή φιλόστοργη καρδιά του.

Πάτρωνας καί οδηγός μου μ’ όλες τού θεοϋ τις χάρες,
πού τά ελέη του σκορπάει σάν ό ούρανός νιφάδες,
δόλια παρατημένος δέ θά βρει παρηγοριά,
τί καλό νά περιμένω, πού άμάρτησα βαριά;

Όλ ’ αύτά τά υποφέρω γιά χατίρι του ’δώ πέρα,
δέν τόν άπάτησα, ήρθα περπατώντας νύχτα – μέρα.
Μά αύτός έφυγε κάπου, καί ή φλόγα μου μέ καίει.
Καί ό Άβταντιλ πού τόν ποθεί, κάθεται έδώ καί κλαίει.