უბოძა ტურფა მრავალი მათ მათი შესადარები,
კვლა ფრიდონისნი აავსნა, სპა ჰყვა თუ სპასალარები.
აივსო კაცი ყველაი, მაშინ მათ თანა ნარები,
მაგრა ძეს რომე საჭურჭლე, ჰგვანდა კაც-დაუკარები.

ფრიდონს უთხრა: “ვალი შენი ჩემგან ძნელად გარდიხდების,
მაგრა თქმულა: “კარგის მქმნელი კაცი ბოლოდ არ წახდების”;
აწ საჭურჭლე რაზომიცა აქა ძეს და ან იდების,
შენი იყოს ყველაკაი, შენ წაიღე, ვითა გხვდების”.

ფრიდონ მდაბლად თაყვანის-სცა, ჰკადრა მადლი მეტის-მეტი:
“მე, მეფეო, რად გგონივარ უჭკუო და აგრე რეტი?
მტერი ყოვლი ჩალად გიჩანს, ვინ-მცა იყო ვითა კეტი,
ჩემი ლხინი მუნამდის-ა, ვირე ვიყო შენი მჭვრეტი!”

ფრიდონ კაცნი დააბრუნნა მოსასხმელად აქლემისად,
სახლსა მისსა მისაღებლად მის ყველასა საჭურჭლისად;
აწ მუნითცა გაემართნეს არაბეთით მივლად გზისად,
ავთანდილ-ა გალეული შესაყრელად მთვარე მზისად.

მიჰხვდეს არაბთა საზღვარსა, რა ვლეს მრავალი ხანები.
დაჰხვდა სოფლები, ციხები, ხშირ-ხშირად, თანის-თანები,
მუნ შიგან მყოფსა ემოსა ტანსა ლურჯი და მწვანები,
ავთანდილისთვის ყველაი ცრემლითა არს ნაბანები.

ტარიელ კაცი გაგზავნა წინაშე როსტან მეფესა,
შესთვალა: “გკადრებ, მეფეო, სურვილთა სიიეფესა;
მე მოვალ, მეფე ინდოთა, დარბაზსა თქვენსა სეფესა,
გიჩვენებ ვარდსა კოკობსა, უფრჭვნელსა, მოუკრეფესა.

მაშინ თქვენ ჩემი გეწყინა ნახვა მიწისა შენისა,
ცდა შეპყრობისა ავი ჰქმენ, შემოტევება ცხენისა;
მე შენთა სპათა ვაჩვენე ნიშანი რამე წყენისა,
დავხოცე მონა მრავალი, მსახური სრისა თქვენისა.

Δώρισε πλούσια δώρα στόν καθένα ό νοικοκύρης
καί στούς άντρες τοΰ Πριντόνα, άρχηγός είτε οπλίτης.
Πλούτισε τόν κάθε έναν ποΰτανε στή συνοδεία,
μά οί θησαυροί δέν δεΐχναν νά έπάθανε ζημία.

Είπε στόν Πριντόν, δέν ξέρει πώς τό χρέος νά πληρώσει.
Λέγει: «Τό καλό ποιός κάνει, θάρθει μέρα νά τόν σώσει.
Όλα ό,τ’ εΐν’ έδώ μέσα όλ’ αύτά είναι δικά σου:
χρυσός, πέτρες, μαργαριτάρια, πάρε τα καί μέ χαρά σου».

Ό Πριντόν τόν χαιρετάει καί ευχαριστεί μέ χάρη:
«Γιατί νά νομίζεις, ρήγα, πώς χαίρομαι γιά τή χάρη;
Τόν έχτρό γι άχυρο παίρνεις καί πλατάνι ’άν φαντάζει,
χαίρομαι όταν σέ βλέπω κι ή ματιά σου μέ κοιτάζει».

Έστείλ’ ό Πριντόν άνθρώπους γιά νά φέρουνε καμήλια,
γιά νά πάρουνε τά πλούτη άπ’ τά ύπόγεια τ άνήλια.
Άπό κεΐ πήραν τό δρόμο ΐσια γιά τήν Αραβία,
γιά νά βροΰν έκει τόν ήλιο, τού Άβταντίλ τήν προσδοκία.

Πολλές μέρες περπατούσαν γιά νάρθούν στήν Αραβία,
χωριά πέρασαν καί κάστρα, φτάσανε στήν πολιτεία.
Πένθους ρούχα φορεμένος ό λαός βαριά θλιμμένος,
γιά τόν Άβταντίλ θρηνούσε, πούν’ τόσο καιρό χαμένος.

Μήνυμα ό Ταριέλ στέλνει γιά τό ρήγα τών Αράβων:
«Βασιλιάί, νά σ άνταμώσω πόθο έχω ’γώ μεγάλο.
Τών Ίνδών ό ρήγας ήρθα στό μεγάλο σου βασίλειο,
μέ τ άνθος νά σέ γνωρίσω, πού έσκίασε τόν ήλιο.

Ή πρώτη συνάντησή μας άσχημ’ ήταν γνωριμία
καί κακή ή δοκιμή σας νά μέ πάρτε στή Βουλεία.
Τούς κυνηγητές μου τότε τούς έβύθισα στή λύπη,
πολλούς σκότωσα οπλίτες καί τούς έστειλα στή λήθη.

აწ ამად მოვალ წინაშე, დავყარენ ჩემნი გზანია,
შემინდოთ, რაცა შეგცოდე, ჰქმნნეთ გაწყრომისა კმანია.
ძღვენი არა მაქვს, მმოწმობენ ფრიდონ და მისნი სპანია,
ოდენ ძღვნად თქვენი ავთანდილ მე თქვენთვის მომიტანია”.

რა მიუვიდა მეფესა მახარობელი ჟამისა,
ვით გაეხარნეს, ვერ იტყვის ენა ერთისა წამისა;
თინათინს ღაწვთა ემატა ელვა შუქისა სამისა,
ბროლსა და ლალსა აშვენებს მუნ ჩრდილი წარბ-წამწამისა.

ტაბლაკსა ჰკრეს და გაისმა სიცილი თქართქარებისა.
ლაშქარნი რბოდეს მი და მო, ქმნა სწადდა მათკე რებისა.
დაიწყეს მოსხმა ცხენისა, მოღება უნაგრებისა,
შესხდა სიმრავლე მოყმისა მკლავ-ფიცხელ გულ-მაგრებისა.

მეფე შეჯდა, გაეგებნეს თავადნი და სრულად სპანი.
ვისცა ესმის, მოვიდიან მას წინაშე სხვაგნით სხვანი.
ყველაკაი ღმერთსა ჰმადლობს, გაამაღლეს მათნი ხმანი,
თქვეს: “ბოროტსა უმყოფოო, კეთილნია შენთვის მზანი!”

რა ერთმანერთი აუჩნდა მიგებულ-მოსაგებავთა,
ავთანდილ ეტყვის ტარიელს სიტყვათა დანაზებავთა:
“აგერა ჰხედავთ მინდორთა, მტვერითა შენაღებავთა?
ამად მედების სახმილი, გულსა ეცხელა, ებავთა.

ისია ჩემი გამზრდელი და თქვენდა მოგებებულა.
იქი ვერ მივალ, მრცხვენიან, გულსა სახმილი დებულა,
ჩემად არაკად სულ-დგმული კაცი არ გაწბილებულა,
რასაცა მიზამთ, თქვენ იცით, ფრიდონ თქვენ თანა ხლებულა”.

ტარიელ უთხრა: “კარგსა იქმ შენ პატრონისა კრძალვასა.
აწ დადეგ, იქი ნუ მოხვალ, იქმ-მცა უჩემოდ ხალვასა.
მე მივალ, ვუთხრობ მეფესა შენგან თავისა მალვასა,
ვეჭვ, ღმრთითა ადრე შეგყარო მზესა მას, ტანად ალვასა”.

Τώρα έρχομαι κοντά σας, βγαίνοντας από τό δρόμο,
σνγχώρεση γιά νά πάρω γιά τό σφάλμα μέ τό νόμο.
Προσφορές τώρα δέν έχω, μάρτυράς μου ό Πριντόν,
μέ τό μόνο μου τό δώρο τ’ Άβταντίλ τόν έρχομό».

Μπρός στό ρήγα ό σταλμένος μέ αγάπη γονατίζει,
μέ τά λόγια τ ’ εύθυμία καί χαρά τόνε χαρίζει.
Καί τής Τινατίν ρουμπίνια λάμψανε στά μάγουλά της
καί σκιές στό πρόσωπό της άπλωσαν τά βλέφαρά της.

Έβροντήσαν τά τυμπάνια, εύθυμοι αλαλαγμοί,
τρέξανε οί στρατιώτες νάπροφτάσουν στή στιγμή.
Τ άλογα τους όδηγήσαν, ετοιμάσανε τίς σέλες
πολλοί νεαροί γενναίοι καί πεντάμορφες κοπέλες.

Βασιλιάς, στρατός, άρχόντοι, βγήκανε στήν άπαντή τους,
όσοι τα ακούσανε τρέξαν, γέροι καί παιδιά μαζί τους.
Κι όλοι τό θεό δοξάζουν, χαρούμενοι, δακρυσμένοι,
λένε. «Τό κακό περνάει, τό καλό αιώνια μένει».

Όταν οί δύο συνοδείες είδανε ή μιά τήν άλλη,
είπ’ ό Άβταντίλ μέ τρόπο στόν Ταριέλ τό μαυρομάλλη:
«Κοίτα κει στις πεδιάδες, πού τίς σκέπασε ή σκόνη,
γι αυτές ή φωτιά μέ καίει κι ή καρδιά πονεΐ καί λιώνει.

’Εκεί νά, ό πάτρωνας μου έρχεται νά σ’ άπαντήσει,
δέν μπορώ νά πλησιάσω, τήν καρδιά μου θά φλογίσει.
Ποιός καί ποϋ ποτέ θνητός ήταν τόσο ντροπιασμένος,
σείς οί δύο τόν τρόπο βρείτε νά βρεθώ συγχωρεμένος».

ΕΙπ’ ό Τάρης: «Καλά κάνεις, δείχνεις μετριοφροσύνη,
τώρα στάσου, μή προχώρα, κάμε μου τήν καλοσύνη.
Θά πάγω νά πώ τοϋ ρήγα ότι πρέπει νά εβγεις
καί μέ τοϋ θεοϋ τή χάρη ό,τι ζήταγες θά έβρεις».

მუნ დადგა ლომი ავთანდილ, დაიდგა მცირე კარავი.
ნესტან-დარეჯან მუნვე დგას, იგია მჭვრეტთა მზარავი,
მისთა წამწამთა ნიავი ქრის, ვითა ქარი არავი,
წავიდა მეფე ინდოთა მისრული, მიუპარავი.

ფრიდონ წაჰყვა. განაღამცა გავლეს ველი დიდსა ხანსა,
ცნა მეფემან, ტარიელ-ა, მარტო მოვა, მოჰხრის ტანსა;
გარდახდა და თაყვანის-სცა მას უკადრსა, ლომებრ ჯანსა,
სდებს პატივსა ინდოთ მეფე მართ მამისა შესაგვანსა.

ტარიელცა თაყვანის-სცა, მივა კოცნად, სასალამოდ;
მეფე ყელსა აკოცებდა მართ ბაგისა დასაამოდ,
გაკვირვებით ეუბნების, არის მისგან სათამამოდ:
შენ მზე ხარო, შენი გაყრა არის დღისა შესაღამოდ.

გაეკვირვა მეფე მისსა თვალადობა-სიტურფესა,
პირსა უჭვრეტს გაკვირვებით, უქებს მკლავთა სიალფესა;
კვლა ფრიდონცა უსალამა, თაყვანის-სცა მან მეფესა,
მას მეფესა, ავთანდილის ნახვისათვის მოსწრაფესა.

მეფე ტარიას ქებასა დაჰკრთების, დაეღონების.
ტარიელ ეტყვის: “მეფეო, აწ გული შენ გემონების;
მიკვირს, თუ ეგრე სიკეთე თქვენ ჩემი რად გეგონების!
რათგან ავთანდილ შენია, სხვა რად ვინ მოგეწონების?

ნუ გიკვირს მისი ვერ-ნახვა და დაყოვნება ხანისა!
მოდი და დავსხდეთ, მეფეო, ამოა კორდი მწვანისა,
გკადრო მიზეზი მისისა თქვენს წინა ვერ-მოტანისა,
ვიაჯ რასმე და აწ მმართებს მოთხოვა მე ფარმანისა”.

დასხდეხ მეფენი, მოადგა გარე სიმრავლე რაზმისა.
ტარიელს პირსა ციმციმი ათქს, უნათლესი ბაზმისა;
ჭვრეტა ახელებს მჭვრეტელთა ყოფა-ქცევისა და ზმისა;
დაუწყო თხრობა მეფესა სიტყვისა, ბრძნად ნაკაზმისა:

Έμεινε ό Άβταντίλ καί έστησε μικρή σκηνή,
άφησαν καί τή Νεστάν, χαρμονή παντοτεινή,
πού ή χάρη τών βλεφάρων ήταν σάλαφρό άεράκι,
πήγε ό βασιλιάς τών Ινδών άνοιχτά, χωρίς μεράκι.

Πήγε κι ό Πριντόν μαζί του, πέρασαν τή λιβαδιά,
γνώρισ’ ό ρήγας τόν Τάρη άπό τήν κορμοστασιά.
Πέζεψε καί προσκυνάει τό περήφανο λιοντάρι,
σάν πατέρας προσφωνάει τών Ινδών τό παλικάρι.

Πέζεψε καί ό Ταριέλης, χαιρετά καί τόν φιλεΐ,
τόν γλυκοφίλά κι ό ρήγας, βάλσαμο έχει τό φιλί.
Αναψύχω μένος λέγει μέ χαρά καί μέ άγάλη:
«Είσαι ήλιος, ό χωρισμός σου τήν ήμέρα νύχτα κάνει».

Θαύμαζε ό βασιλέας καλλονή καίτό κορμί του,
γοητευμένος τόν κοιτούσε, έπαινούσε τήν ισχύ του.
Ό Πριντόν τόν χαιρέτησ’ μέ ύπόκλιση μεγάλη,
μά ό βασιλιάς τόν Άβταν περιμένει νά προβάλλει.

Τόν Ταριέλ επαινώντας, κατσουφιάζ’ ό Ροστεβάνος,
είπ’ ό Τάρης: «Άπό τώρα, ρήγα, ’μαι δικός σου σκλάβος.
Απορώ τό πώς μπορεϊς τόσο νά παινάς εμένα,
ποιός μπορεϊ νά σοϋ άρέσει, πού είν’ ό Άβταντίλ μ’ εσένα;

Νά μήν παραξενευτείτε πού δέν εϊν’ εκείνος πρώτος,
Ας καθήσουμε, ώ ρήγα, είναι όμορφος ό τόπος.
Θα τολμήσω νά σοϋ λέγω τό γιατί απουσιάζει,
μιά παράκληση θά κάνω, πού, θαρρώ, δέ σέ πειράζει».

Οί ρηγάδες έκαθήσαν, τούς έκύκλωσε στρατός,
του Ταριέλ τήν όψη λάμπει τον καντηλιού λαμπρό φώς
Τρελλαινονται οσοι βλέπονν τη στάση, τό βάδισμά του
άρχισε την ομιλία μέ τό ρήγα, ποϋν’ σιμά του:

“მეფეო, თავი მემცრობის მე მისად მოსახსენებლად,
მაგრა მოსრული თქვენს წინა ვარ შემომხვეწლად, მქენებლად;
თვით იგი იაჯს, რომელი ჩანს მზეებრ შუქთა მფენებლად,
ვინ არის ჩემად სინათლედ და ბნელთა გამათენებლად.

აწ ამას გკადრებთ ორნივე ხვეწნით და შემუდარებით:
ავთანდილ დამდვა წამალი მისგან თავისა დარებით,
დაჰვიწყდეს, რომე პატიჟნი სჭირდეს ჩვენთავე დარებით;
არ გაწყენ, გრძელი ამბავი არს ჩვენგან მიუმხვდარებით.

თქვენთა უყვარს ერთმანერთი, ქალი მას და იგი ქალსა,
მით ვიგონებ საბრალოსა, მტირალსა და ფერ-ნამკრთალსა;
მუხლ-მოყრილი გეაჯები, ნუღარ აწვევ იმათ ალსა,
რომე მისცეთ ქალი თქვენი მკლავ-მაგარსა, გულ-ფიქალსა.

ამის მეტსა არას გკადრებ, არ მოკლესა, არცა გრძელსა”.
ამოიღო ხელ-მანდილი, მოინასკვა იგი ყელსა,
ადგა, მუხლნი დაუყარნა, ეაჯების ვითა მზრდელსა.
გაუკვირდა ყოვლსა კაცსა, მის ამბვისა მომსმენელსა.

რა ტარიელ მუხლ-მოყრილი ნახა, მეფე შეუზარდა,
შორს უკუდგა, თაყვანის-სცა, ქვე მიწამდის დაუვარდა,
მოახსენა: “ხელმწიფეო, ლხინი ყოვლი გამიქარდა,
თქვენმან აგრე სიმდაბლემან ნახვა თქვენი ჩამადარდა.

ვით ეგების, რაცა გწადდეს, რომე კაცი არ მოგთმინდეს,
ანუ მშურდეს ქალი ჩემი, საკლავად და ტყვედცა გინდეს;
გებრძანამცა სახლით თქვენით, ცრემლი არცა მაშინ მდინდეს;
სხვა მისებრი ვერა პოვოს, ცათამდისცა გა-ცა-ფრინდეს!

მე სიძესა ავთანდილის უკეთესსა ვჰპოვებ ვერა;
თვით მეფობა ქალსა ჩემსა მივეც, აქვს და მას ეფერა;
ვარდი ახლად იფურჭვნების, მე ყვავილი დამებერა,
რად-მცა ვჰკადრე შეცილება, რასცა ოდენ იგი სჯერა!

«Βασιλέα είμ’ άνάξιος γιά τήν είδηση πού φέρω,
ομως νά παρακαλέσω ήρθα καί σέ ικετεύω.
Σέ παρακαλείκι εκείνη που σκορπά ήλιου άχτίδες
πούναι ή χαρά τον κόσμον καί χαρίζει τίς ελπίδες.

Τώρα καί η δύο τολμούμε’ σέ θερμοπαρακαλούμε,
ο ΄Αβταντιλ μ΄ αυτοθυσία φρόντισε νά λυτρωθούμε.
ξεχασε τόν πόνο ποΰχε καί πονοϋσε μέ έμένα,
εν τολμώ νά σέ κουράσω, ιστορώντας περασμένα.

Αγαπά αύτός τήν κόρη καί ή κόρη τόν ποθεί,
Τη θλίψη του τη θυμάμαι και τη λεμονιά μορφή.
Στα γόνατα σ’ ικετεύω, γιάτρεψε τόν πόνο πόχει,
Δώσε την κόρη στο νέο, όπου άλλο δέν άντέχει.

Άλλο τι να πω δεν έχω, μα πονώ για τον καημό του»
Το μαντήλι του έπιρε και το δένει στο λαιμό
Εσηκώθη, γονατίζει, τό ρήγα παρακαλεί,
και ‘ το θαμάσανε όλοι,, όσοι ήσαν στήν αύλή.

Έταράχτηκε ό ρήγας, σάν εΙδε γονατισμένο
των Ινδών τό βασιλέα, τόν πανάκριβο τόν ξένο,
και είπε: «Βασιλέα, σε λύπη μετατρέπεις τη χαρά μου,
την ταπείνωση σου είδα και πικραθηκ΄η καρδιά μου.

Ποιός μπορούσε νά μή στέρζει στή δική σου πιθυμία,
κι άν μοϋ σκότωνες τήν κόρη γιά μέ θάταν εύτυχία.
Κι άπ’ τή χώρα σου άκόμα νά μοϋ έχεις διατάζει,
άλλον Άβταντίλ δέ βρίσκει καί στά ούράνια άν πετάξει!

Πού γαμπρό μπορούσα νά βρω άπ’ τόν Άβταντίλ κι άπάνω;
Συμβασίλισσά μου είναι κι ό,τι θέλει θά τό κάνω.
Τό τριαντάφυλλο ανθίζει, τάνθος μου πιά μαραμένο,
πώς μπορώ νά άντιλέγω, άν αυτή έχει διαλεγμένο;

თუ შეგერთო ერთი მონა, თქვენთვის არცა მაშინ მშურდა.
ვინ-მცა გკადრა შეცილება, უშმაგო-მცა ვით მოგმდურდა!
თუ ავთანდილ არ მიყვარდა, ასრე მისთვის რად მომსურდა?
დია, ღმერთო, წინაშე ვარ, ესე ჩემგან დადასტურდა”.

რა ტარიელ მეფისაგან ესე სიტყვა მოისმინა,
დადრკა, მდაბლად ეთაყვანა, პირსა ზედა დაეფინა.
კვლა მეფემან თაყვანის-სცა, წამო-რე-ვლო, წადგა წინა,
ერთმანერთი მოიმადლეს, მათ ერთსაცა არ ეწყინა.

ფრიდონ შეჯდა, ავთანდილის მახარობლად გაექანა,
ესდენ დიდი სიხარული გაეხარნეს მასცა განა!
წავიდა და წამოუძღვა, მოიყვანა, მოჰყვა თანა,
მაგრა ირცხვის მეფისაგან, შუქი ბნელად მოევანა.

მეფე ადგა, მოეგება; ყმა გარდახდა, რა მივიდა;
ხელთა ჰქონდა ხელ-მანდილი, პირსა მითა იფარვიდა.
მზე ღრუბელსა მოჰფარვოდა, ქუშდებოდა, ვარდსა ზრვიდა,
მაგრა მისსა შვენებასა რა-მცა ვითა დაჰფარვიდა?!

მეფე კოცნასა ჰლამოდა, აღარა ცრემლნი სდენიან;
ავთანდილ ფერხთა ეხვევის, შუქნი ქვე დაუფენიან;
უბრძანა: “ადეგ, ნუ ირცხვი, შენ ზნენი გამოგჩენიან;
რათგან მერჩიო, ნუ მერცხვი, ჩემგან ნუღარა გრცხვენიან!”

მოეხვია, გარდუკოცნა მან პირისა არე-მარე:
“დამივსეო ცეცხლი ცხელი, მაგრა წყალი არე, მარე;
ვინ გიშერი დააჯოგა და წამწამი არემა-რე,
გვალე, შეგყრი, ლომო, მზესა, თავი მისკე არე, მარე”.

მეფე ყელსა ეხვეოდა მას ლომსა და ვითა გმირსა,
ახლოს უზის, ეუბნების, აკოცებს და უჭვრეტს პირსა;
იგი მზე და ხელმწიფობა ასრე მიჰხვდა, ვითა ღირს-ა.
მაშინღაა ლხინი ამო, რა გარდიხდის კაცი ჭირსა.

Κι άν τήν έδινες σέ δούλο, δέ θ’ άντέλεγα σ’ εσένα,
ποιός μπορεϊ νά σέ άντείπει, άν δέν τά έχει χαμένα;
Άν τόν Άβταντίλ άρνιόμουν, γιατί τόσο τόν ζητούσα;
Στό θεό μου παίρνω όρκο πώς αύτόν έπιθυμοϋσα».

Άμα άκουσε ό Τάρης τοϋ ρήγα αύτά τά λόγια,
έσκυψε γονατισμένος, τόν προσκύνησε στά πόδια.
Κι αύτός τόν ξαναχαιρετάει καί άπάνω τόν σηκώνει
καί σφιχτά άγκαλιαστήκαν, οΰτε ό ένας δέν κακώνει.

Κάθησ’ ό Πριντόν στή σέλα καί στόν Άβταντίλ πετά,
άς χαρεΐ κι αύτός μαζί τους, μιά κι ή τύχη βοηθά.
Έφθασε, τόν πήρε καί στό παλάτι τόν συνοδεύει,
όμως πλάγι στέκει έκεΐνος, ή ντροπή τόν άναδεύει.

Ό ρήγας τόν συναντά καί πέζεψε τό παλικάρι,
τό μαντήλι άπ’ τά μάτια δέν τολμάει νά τό πάρει.
Κρύφτηκε στά νέφη ό ήλιος, έκρυψε τήν ομορφιά του,
τίποτε δμως δέν μπορούσε νά κρύψει τή λεβεντιά του.

Πάει νά τόν φιλήσ’ ό ρήγας, άλλα δάκρυα δέ χύνει,
ό Άβταντίλ τό γόνατο κλείνει καί δέ νιώθει οδύνη.
Ειπ’ ό ρήγας: «Φτάνει, σήκω, μπράβο στήν παλικαριά σου,
διακρίθηκες, μέ γειά σου, μήν ντραπείς τόν πάτρωνά σου».

Τόν αγκάλιασε ό ρήγας, τοΰ φιλά μάγουλα, χείλια.
«Μοϋσβησες τώρα τή φλόγα καί τά βάσανα τά χίλια.
Μ αύτή πόσμιξε τά φρύδια κι έχει βλέφαρα δοξάρι,
πάμε γ ρήγορα νά ένώσω τόν ήλιο μέ τό λιοντάρι».

Τό λεβέντη, τό λιοντάρι, ό ρήγας τόν αγκαλιάζει,
τόν έκάθησε κοντά του, τόν φιλά, τόν κουβεντιάζει.
Τόν ήλιο καί τό βασίλειο μέ τό δίκιο του τό παίρνει.
Η χαρα έχει ουσία, σαν ή πάλη μάς τή φέρνει.

ყმა მეფესა მოახსენებს: “მიკვირს, სხვასა რად რას ჰბრძანებ!
რად არ გინდა ნახვა მზისა, ანუ რადღა აგვიანებ?
მიეგებვი მხიარული, სახლსა თქვენსა მოიყვანებ,
შემოიმოს შუქთა მისთა, ნათლად გარე მოივანებ”.

ტარიელსცა მოახსენა. შესხდეს, ქალსა მიეგებნეს,
მათ სამთავე გოლიათთა მზისა ფერად ღაწვნი ღებნეს,
მიჰხვდეს მათსა საწადელსა, იგი პოვეს, რაცა ძებნეს,
ხელი ჰხადეს ხრმალთა მათთა, არა ცუდად წელთა ებნეს.

მეფემან ქალს უსალამა, მან შორით გარდახდომილმან.
დაუყვნა თვალნი ელვამან, მისთა ღაწვთაგან კრთომილმან;
გამოეგება, აკოცა კუბოსა შიგან ჯდომილმან,
დაუწყო ქება მეფემან, თვით ვერას ვერ-მიხდომილმან.

ეტყვის: “მზეო, ვითა გაქო, ნათელო და დარიანო!
შენთვის ხელნი გონებანი არა ცუდად არიანო,
მზიანო და მთვარიანო, ეტლად რაო და რიანო,
თქვენ საჭვრეტლად აღარ მინდით, არ ვარდნო და არ იანო”.

გაკვირდეს ყოვლნი მხედველნი მისთა ელვათა ფენასა;
ვით მზემან, დაყვნა მჭვრეტელთა თვალნი ნათლისა ჩენასა;
მისგან დამწვარნი მისცნიან გულნი ჭვრეტითა ლხენასა,
სითცა გამოჩნდის, იქმოდეს ჯარნი მუნითკე რბენასა.

შინა წავიდეს ყოველნი, შესხდეს თავისა დარებად,
ჰქონდეს შვიდნივე მნათობნი მის მზისა დასადარებად,
არ მიიხდომის სიტურფე, არს მათგან მიუმხვდარებად,
ადრე მივიდეს მეფისა სახლად საყოფად, არებად.

შევიდეს, ნახეს თინათინ, მჭვრეტთა მიმცემი ჭირისა;
სკიპტროსან-გვირგვინოსანსა ჰშვენოდა ცმა პორფირისა,
მისრულთა პირსა შეადგა ელვა მისისა პირისა;
შევიდა მეფე ინდოთა, იგი მზე, მსგავსი გმირისა.

Λέει στό ρήγα ό λεβέντης: «Απορώ πώς καιρό χάνεις
και δέν πάς νά δεϊς τόν ήλιο, τί άργεΐς, τί θές νά κάνεις;
Πρόσχαρα άπάντησέ την, όδήγα την στό παλάτι,
ας σκορπίσει τίς άχτίνες στής ζωής τό μονοπάτι».

Είπε καί στόν Ταριέλη: «Πήγαινε στήν άπαντή της».
Των τριών Γολιάθ τά μάτια φώτισ’ ή αναλαμπή της.
Τούς πληρώθηκαν οί πόθοι, βρήκανε ό,τι ζητούσαν,
άδικα δέν είχαν ξίφη, άδικα δέν τά φορούσαν.

Πέζεψε άμα τήν εΐδε καί χαιρέτησε τήν κόρη,
τών μάγουλων της ή λάμψη των ματιών θαμπών τήν κόρη.
Ή Νεστάν βγήκ’ άπ’ τό φορείο, τόν έφίλησε μέ νάζι,
έκπληκτος ό βασιλέας χαιρετά, τήν άγκαλιάζει.

«Ήλιε πώς νά σέ υμνήσω τήν άνέφελη καθάρια,
άδικα δέν ξεφρονοϋνε γιά σένα τά παλικάρια.
Σύ και ό ήλιος καί φεγγάρι, ποιό πότ’ άστρο σέ ομοιάζει;
Τριαντάφυλλα, βιολέττες, ποιός πιά τώρα σάς κοιτάζει;»

Τοΰ προσώπου της τή λάμψη όλοι γύρω τή θαυμάζουν.
«Σάν ήλιος τυφλώνει», λένε, «όλους, όσοι τήν κοιτάζουν».
Οί καρδιές πούχε καμένες βρήκαν γιατρικό στό φώς της,
οπου κι αν φαινόταν, όλοι τρέχαν νά βρεθούν μπροστά της.

Κάθησαν στά άλογά τους καί τραβήξαν στό παλάτι,
τά έφτά άστρα συγκρίνουν μέτόν ήλιο στό χαγιάτι.
Τί λάμψη, τί ομορφιά! Δέν μπορούσαν νά γροικήσουν,
γρήγορα φτάσανε όλοι καί καθήσαν νά γλεντήσουν.

Μπήκανε στής Τινατίνας, π’ όλες τις καρδιές ραγίζει,
πού τό στέμμα καί τό σκήπτρο ή ομορφιά της τά στολίζει.
Μέ χαμόγελο αγγέλου χαιρετάει τόν καθένα
καί ό ρήγας τής Ινδίας τήν κοιτούσε σαστισμένα.

ტარიელ და ცოლმან მისმან ქალსა მდაბლად უსალამეს,
მოეგება, აკოცეს და საუბარი დააამეს,
იგი სახლი გაანათლეს, არ ნათელი შეაღამეს,
ბროლ-ბადახში გააღაწვეს და გიშერი აწამწამეს.

თინათინ ზედა აწვივნა ტახტსა მეფეთა ზეთასა,
ტარიელ უთხრა: “შენ დაჯე, სწადიან ბრჭესა ბრჭეთასა,
დღეს ტახტი შენი შენ გმართებს მეტად ყოველთა დღეთასა,
მე ლომი ლომთა დაგისვა გვერდსა შენ, მზესა მზეთასა”.

ორთავე ხელი მოჰკიდეს და დასვეს ტახტსა თავისსა,
გვერდსა დაუსვეს ავთანდილ, სურვილსა მოეკლა ვისსა;
უნახავსა და ნახულსა სჯობს ყოვლსა სანახავისსა,
ნუ ეჭვ მიჯნურთა მათებრთა ნუცა თუ რამინს და ვისსა.

ქალსა შესწბა, გაუკვირდა ავთანდილის გვერდსა ჯდომა,
ფერი ჰკრთა და გაუფიცხა შე და გამო გულმან კრთომა.
მეფე ეტყვის: “შვილო, ჩემგან გაქვს სირცხვილი თუ რა ზომა,
ბრძენთა უთქვამს სიყვარული, ბოლოდ მისი არ-წახდომა”.

აწ, შვილო, ღმერთმან თქვენ მოგცეს ათას წელ დღეთა გრძელობა,
სვე-სვიანობა, დიდობა, კვლა ჭირთა გარდუხდელობა!
ცა-მცა ნუ შეგცვლის, მოგხვდების თვით მისებრ შეუცვლელობა!
თქვენით ხელითა მეღირსოს მიწათა შემომყრელობა!”

მართ მეფემან სპათა ბრძანა ავთანდილის თაყვანება:
“ესეაო მეფე თქვენი, ასრე იქმნა ღმრთისა ნება,
დღეს ამას აქვს ტახტი ჩემი, მე – სიბერე ვითა სნება,
ჩემად სწორად ჰმსახურებდით, დაიჭირეთ ჩემი მცნება!”

ლაშქარნი და დიდებულნი დადრკეს, მდაბლად ეთაყვანნეს,
მოახსენეს: “მიწად ვექმნნეთ, ვინცა მიწად მიგვიყვანნეს,
მორჩილ-ქმნილნი დაგვადიდნეს, ურჩნი მკვდართა დაგვაგვანნეს,
მტერთა მკლავნი შეაძუნტნეს, გულნი ჩვენნი აგულვანნეს”.

Ή Νεστάν καί ό Ταριέλης χαιρετήσανε τή νέα.
Τινατίν φιλιά άλλάζει καί κουβέντ’ άρχίζει νέα.
Έφωτίστη τό παλάτι μέ τή λάμψη τή δίκιά της,
μαγουλώθη τό ρουμπίνι, βλεφαρύθηκε ό άγάτης.

Προσκαλεΐτόν Ταριέλη ή βασίλισσα στό θρόνο
καί εύθύς αύτός λέγει: «Εϊν’ ό θρόνος σήμερα γιά σένα μόνο.
Γιατί ό θεός τό θέλει σύ βασίλισσα νά στέκεις
καί κοντά σου τό λιοντάρι, ταίρι τ ’ ήλιου νά έχεις».

Στών προγόνων της τό θρόνο κάθησε τήν Τινατίν
καί τόν Άβταντίλ καθίζει μέ τιμές πλάγι σ’ αύτήν.
Ποιός στόν κόσμο πότε είδε τέτοιο ταιριαστό ζευγάρι;
Ούτ’ ή Βίς μέ τό Ραμίν δέ θά τούς φτάνανε στή χάρη.

Ντροπαλή ή Τινατίνα τόν Άβταντίλ δέν άγγίζει,
πύρωσαν τά μάγουλά της κι ή καρδιά της φτερουγίζει.
Κι ειπ’ ό Ροστεβάν: «Μήν τρομάζεις σά νά έφταιξες σέ κάτι.
Τό κακό νικώντας, λένε οί σοφοί, κερδίζει ή άγάπη!

Χίλια χρόνια φτυχισμένα ό θεός νά σάς χαρίσει,
καλή τύχη, μεγαλείο δίχως λύπη, γλυκιά ζήση!
Άμετάβλητ’ ή ζωή σας σάν τόν ήλιο τόν αιώνιο,
τά χέρια σας νά μέ θάψουν στό χώμα τό προαιώνιο!»

Καί τό στράτευμα προστάζει τόν Άβτάν νά προσκυνήσει.
«Νά ό νέος βασιλιάς σας, τιμάτε νά σάς τιμήσει.
Ειν’ ό θρόνος πιά δικός του, έγώ γέρασα πιά τώρα,
τή βουλή του σεβαστείτε, νά δοξάσετε τή χώρα».

Ο στρατός καί οί άρχόντοι κλίναν κάτω τό κεφάλι
κι είπαν: « Γιά τό βασιλιά μας στάχτη θάμαστε κι αιθάλη,
πού τούς ταπεινούς ύψώνει, περηφάνους ταπεινώνει,
τούς έχτρούς πού καταβάλλει, τίς καρδιές μας στερεώνει».