თვით მეფემან მამა-ჩემი დაიჭირა სწორად თავსა.
თქვა: “ჩემებრი ამირბარი, ნაძლევი ვარ, ვისმცა ჰყავსა!”
ლაშქრობდის და ნადირობდის, აძლევდიან მტერნი ზავსა.
მას არა ვჰგავ ასრე, ვითა მე სხვა კაცი არა მგავსა.

ძე არ ესვა მეფესა და დედოფალსა მზისა დარსა,
ჭმუნვა ჰქონდა, ჟამი იყო, მით აეხვნეს სპანი ზარსა.
ვაჲ კრულია დღემცა იგი, მე მივეცი ამირბარსა!
მეფემ ბრძანა: “შვილად გავზრდი, თვით ჩემივე გვარი არსა”.

მეფემან და დედოფალმან მიმიყვანეს შვილად მათად,
საპატრონოდ მზრდიდეს სრულთა ლაშქართა და ქვეყანათად,
ბრძენთა მიმცეს სასწავლელად ხელმწიფეთა ქცევა-ქმნათად;
მოვიწიფე, დავემსგავსე მზესა თვალად, ლომსა ნაკვთად.

ასმათ, მითხრობდი, რაცა სცნა ჩემგან ამბობა ცილისა.
ხუთისა წლისა შევიქმენ მსგავსი ვარდისა შლილისა;
ჭირად არ მიჩნდის ლომისა მოკლვა, მართ ვითა სილისა;
არ გაჰვიდოდის ფარსადანს მისი არა-სმა შვილისა.

ასმათ, შენცა ხარ მოწამე ჩემისა ფერ-მიხდილისა,
მზესა მე ვსჯობდი შვენებით, ვით ბინდსა ჟამი დილისა;
იტყოდეს ჩემნი მნახავნი: “მსგავსია ედემს ზრდილისა”.
აწ მაშინდლისა ჩემისა სახე ვარ ოდენ ჩრდილისა.

მე ხუთისა წლისა ვიყავ, დაორსულდა დედოფალი”.
ესე რა თქვა, ყმამან სულთქვნა, ცრემლით ბრძანა: “შობა ქალი”.
დაბნედასა მიეწურა, ასმათ ასხა გულსა წყალი;
თქვა: “მაშინვე მზესა ჰგვანდა, აწ მედების ვისგან ალი!

წიგნი წიგნსა ეცემოდა, დედოფალი ოდეს შობდა,
მოციქული – მოციქულსა, ინდოეთი სრულად სცნობდა;
მზე და მთვარე განსცხრებოდეს, სიხარულით ცა ნათობდა;
ყოვლი არსად შემოსრული მხიარული თამაშობდა.

Seinem eignen Stande hatte ihn der König gleichgestellt;
sprach: ‚Ich wette, keinem andern Fürsten dient ein solcher Held.‘
Und sie führten Krieg und jagten, schlugen jeden Feind im Feld.
Wenig gleich ich meinem Vater, wie mir wenige in der Welt.

Doch bekümmert war der König: unfruchtbar der Königin Schoß.
Wie verwaist des Reiches Krone. Und des Heeres Gram war groß.
Da kam ich zur Welt. O Unheil! mein vermaledeites Los!
Denn der Fürst sprach: ‚Ich erzieh ihn. Er ist meines Stammes Sproß.‘

Und das Königspaar erzog mich, stammverwandt, an Sohnes Statt,
als den wahren jungen Herren über Land und Heer und Stadt;
und mich lehrten weise Greise, was ein Fürst zu lernen hat.
Also reift ich löwenstattlich, sonnenähnlich strahlensatt.

Rüge mich, Asmath, wenn gegen Treu und Wahrheit ich verstoße:
mit fünf Jahren sah die Welt mich schön wie die erblühte Rose.
Und wie Spatzen, harten Zugriffs, schlug ich Löwen, klein und große.
Pharsadan vergaß den Kummer, war nicht mehr der Kinderlose.

Ach, Asmath, du kannst bezeugen, daß mich Farb und Glanz verließ.
Lichter als die Sonne schien ich, wie wenn Tag die Nacht verstieß.
Wer mich sah, der mußte sagen: ‚Er entstammt dem Paradies!‘
Heute bin ich nur ein Schatten meiner selbst. Bezeuge dies.

Ja, so kams: fünf Jahre war ich, als die Königin schwanger ward.“
Und er seufzte: „Bald gebar sie eine Tochter wunderzart.“
Wasser sprengt Asmath, doch schwand ihm seiner Sinne Gegenwart.
Endlich sprach er: „Die mich sengte, war von reinster Himmelsart.

Botschaft sandte man auf Botschaft: welch ein Zauber kam zur Welt!
Über Indien lief die Kunde, Jubel schlug ans Himmelszelt:
Mond und Sonne, sich umtanzend, froh den Sternen beigesellt –
alles Lebende frohlockte, hoch von Sang und Klang geschwellt.

ქება არ ითქმის ენითა, აწ ჩემგან ნაუბარითა .
ფარსადან დაჯდა ხარებად ზეიმითა და ზარითა;
ყოვლგნით მოვიდეს მეფენი ნიჭითა მრავალ-გვარითა.
საჭურჭლე გასცეს, აივსნეს ლაშქარნი საბოძვარითა.

საშობელი გაიყარა, ზრდა დაგვიწყეს მე და ქალსა.
მართ მაშინვე ჰგვანდა იგი მზისა შუქთა ნასამალსა.
ვუყვარდით და სწორად ვუჩნდით მეფესა და დედოფალსა.
აწ ვახსენებ, ვისგან ჩემი დაუდაგავს გული ალსა!”

ყმა დაბნდა, რა სახელისა ხსენებასა მიეწურა;
ავთანდილსცა აეტირა, მისმან ცეცხლმან გულსა ჰმურა;
ქალმან სულად მოაქცია, მკერდსა წყალი დააპკურა.
თქვა: “ისმენდი, მაგრა ჩემი სიკვდილისა დღე დასტურ- ა.

მას ქალსა ნესტან-დარეჯან იყო სახელად ხმობილი.
შვიდისა წლისა შეიქმნა ქალი წყნარი და ცნობილი,
მთვარისა მსგავსი, შვენებით მზისაგან ვერ-შეფრობილი ;
მისსა ვით გასძლებს გაყრასა გული ალმასი, წრთობილი!

იგი ასრე მოიწიფა, მე შემეძლო შესლვა ომსა;
მეფე ქალსა ვით ხედვიდა მეფობისა ქმნისა მწთომსა,
მამასავე ხელთა მიმცეს, რა შევიქმენ ამა ზომსა;
ვბურთობდი და ვნადირობდი, ვით კატასა ვხოცდი ლომსა.

მეფემან სახლი ააგო, შიგან საყოფი ქალისა:
ქვად ფაზარი სხდა, კუბო დგა იაგუნდისა თვალისა,
პირსა ბაღჩა და საბანლად სარაჯი ვარდის წყალისა;
იგი მუნ იყვის, მედების ვისგან სახმილი ალისა!

დღე და ღამე მუჯამრითა ეკმეოდის ალვა თლილი;
ზოგჯერ კოშკს ჯდის, ზოგჯერ ბაღჩას ჩამოვიდის, რა დგის ჩრდილი.
დავარ იყო და მეფისა, ქვრივი, ქაჯეთს გათხოვილი,
მას სიბრძნისა სასწავლელად თვით მეფემან მისცა შვილი.

Die Holdselige recht zu rühmen, ist mein Lobwort viel zu schwach.
Pharsadan saß beim Gelage Tage lang und Nächte wach.
Schätze und Geschenke brachten fremde Könige tausendfach;
reiche Spende ward dem Kriegsvolk, guter alter Sitte nach.

Jahre gingen. Man erzog uns, jene Maid und mich, zusammen.
Dreimal strahlender als Sonne wuchs sie aus dem Arm der Ammen.
Gleichgeliebt wie Kinder warn wir, die von einer Mutter stammen.
Und jetzt nenn ich sie beim Namen, die mich quält mit Glut und Flammen.“

Doch beim Klang des teuern Namens war er seiner nicht mehr mächtig.
Awthandil, gleich ihm erschüttert, fühlt ein Schaudern mitternächtig.
Und Asmath, um Tariel waltend, kühlt die Brust ihm sanft-bedächtig.
Er fuhr fort: „So hört denn. Wahrlich, dieser Tag ist todesträchtig.

Nestan-Daredshan, so hieß sie. Merk dir’s. Und mit sieben Jahren
war sie ein gescheites, scheues Kind, auf Mädchenart erfahren.
Ihrer Schönheit Sonnenzauber ließ dem klaren Mond sich paaren.
Sie zu missen – selbst ein Steinherz müßte bersten und zerfahren.

Als die Maid zur Jungfrau reifte, war ich schon ein Kriegsmann jung.
Sie erzog der Fürst zur Herrschaft, zu des Throns Erneuerung.
Mich gab er dem Vater wieder. Ja, nun war ich alt genug,
spielte Ball und fing den Löwen wie ein Kätzchen auf im Sprung.

Für die Tochter baut der König einen Turmpalast im Wald.
Dessen Zier Rubin und Jaspis, und sein Unterbau Basalt –
hängende Limonengärten, Wasserkünste wohlgestalt:
hier nun weilte, die mich quälte mit versengender Gewalt.

Tag und Nacht in Opferschalen wurde Thymian gebrannt.
Bald lustwandelt sie im Garten, bald schaut sie vom Turm ins Land.
Und des Königs Schwester Dawar, Witwe aus Kadsheti, stand
bei der Nichte, unterweisend; ging ihr kundig an die Hand.

სრა ედგა მოფარდაგული ოქსინოთა და შარდითა;
ვერვინ ვხედევდით, შეიქმნა პირითა მინა-ვარდითა;
ასმათ და ორნი მონანი ჰყვიან, იმღერდის ნარდითა;
მუნ იზრდებოდის ტანითა, გაბაონს განაზარდითა.

თხუთმეტისა წლისა ვიყავ, მეფე მზრდიდა ვითა შვილსა;
დღისით ვიყვი მას წინაშე, გამიშვებდის არცა ძილსა;
ძალად ლომსა, თვალად მზესა, ტანად ვჰგვანდი ედემს ზრდილსა,
სროლასა და ასპარეზსა აქებდიან ჩემგან ქმნილსა.

მოსრნის მხეცნი და ნადირნი ისარმან ჩემგან სრეულმან;
მერმე ვიბურთი მოედანს, მინდორით შემოქცეულმან;
შევიდი, შევქმნი ნადიმი, ნიადაგ ლხინსა ჩვეულმან;
აწ საწუთროსა გამყარა პირმან ბროლ-ბადახშეულმან!

მამა მომიკვდა, მოვიდა დღე სიკვდილისა მისისა;
ქმნა გაუცუდდა ფარსადანს ნიშატისა და ნიშისა;
მათ გაეხარნეს, ვის ზარი დაჰლევდის მისგან შიშისა;
ერთგულთა შექმნეს ვაება, მტერთა – ხსენება იშისა.

მე წელიწდამდის ბნელსა ვჯე საწუთრო-გაცუდებული,
დღისით და ღამით ვვაებდი, ვერვისგან სულ-დაღებული;
გაყვანად ხასნი მოვიდეს, მითხრეს მეფისა მცნებული,
ებრძანა: “შვილო ტარიელ, ნუ ხარ შავითა ღებული.

ჩვენ უფრო გვტკივის იგი, ვინ დაგვაკლდა სწორად თავისა”.
ასი ებოძა საჭურჭლე, ებრძანა ახდა შავისა,
ბოძება მისეულისა სრულისა საკარგავისა:
შენ გქონდეს ამირბარობა, ქმნა მისვე საურავისა.

ავენთი, დამწვეს მამისა სახმილთა დაუშრობელთა ;
უკანის გამომიყვანეს ხასთა მათ წინა- მდგომელთა;
გამოსლვისათვის ზეიმი შექმნეს ინდოეთს მფლობელთა,
შორს მომეგებნეს, მაკოცეს პატივით ვითა მშობელთა.

Der Palast, verhängt mit Seide, Goldbrokat und Samtgeweben,
barg die Maid vor fremden Blicken, wie die Rose, dornumgeben.
Mit Asmath und noch zwei Jungfern einem Brettspiel hingegeben,
wuchs sie, wie sich Bergzypressen hoch am Gabaon erheben.

Fünfzehn war ich alt; der König pflegte mich wie seinen Sohn,
hielt mich tags bei sich, und abends bin ich selten heim entflohn;
war an Kraft ein Leu, an Liebreiz sonnengleich, des Edens Kron;
rühmenswert bei Ball und Bogen, erntete ich Lob und Lohn.

Meiner Pfeile Schwarm erlegte Waldgetier und Feldgeflügel.
Am Turnierplatz warf ich Bälle, führte Schleuder, Keul und Prügel,
und im Haus wußt ich zu schmausen, klapperte mit Napf und Krügel.
Lahm vor Gram ist nun die Seele: Trennungspein brach ihr die Flügel.

Dann verstarb mein alter Vater; in die Gruft sank Saridan.
Alle Tafellichter löschte trauernd König Pharsadan.
Vaters Tod gefiel den Feinden, die in ihm ihr Schrecknis sahn.
Lang beweinten ihn die Freunde, denen Gutes er getan.

Trostlos und in tiefem Dunkel saß ich starr wie rings die Mauer,
taub für muntre Worte, stöhnend, eines trüben Jahres Dauer,
bis der König Hofleut sandte und befahl, erst sanft, dann rauher:
‚Tariel, Sohn, kehr heim ins Leben. Lang genug nun trägst du Trauer.

Leidgebeugt stehn wir ja selber überm Grabe Unsresgleichen.‘
Und der König schickte Boten mit Geschenken, überreichen,
ließ mir seines Willens Urkund, Roll und Siegel überreichen:
‚Sei mein Amirbar und trage deines Vaters Hoheitszeichen.‘

Brennend war mein Leid, vergebens hätt ich ihm gesagt: erlisch!
Doch die Abgesandten führten mich zu Hof gebieterisch.
Indiens Herrscher, da ich eintrat, rief mich festlich-froh zu Tisch,
ging mir selbst entgegen, küßte mich als Vater tröstlich-frisch.