მიმნდონი საწუთროსანი მისთა ნივთთაგან რჩებიან,
იშვებენ, მაგრა უმუხთლოდ ბოლოდ ვერ მოურჩებიან;
ვაქებ ჭკუასა ბრძენთასა, რომელნი ეურჩებიან.
ისმენდი ჩემთა ამბავთა, თუ სულნი შე-ღა-მრჩებიან.

დურაჯნი მივსცენ, გავიღე სხვა ვერა გზაღა თავისა,
დავეცი, დავბნდი, წამიხდა ძალი მხართა და მკლავისა,
რა სულად მოვე, შემესმა ხმა ტირილისა და ვისა:
გარე მომრტყმოდა ჯალაბი, ვითა ჩამსხდომი ნავისა.

შიგან ვწევ დიდთა დარბაზთა ტურფითა საგებელითა,
ზედ დამტიროდეს მეფენი ცრემლითა უშრობელითა,
პირსა იხოკდეს ხელითა, ღაწვისა გამპობელითა,
მუყრნი მოასხნეს, სენითა მთქვეს გამაბელზებელითა.

მე რა მნახა თვალ-ახმული, მეფე ყელსა მომეხვია,
ცრემლით მითხრა: “შვილო, შვილო, ცოცხალ ხარ-ღა? სიტყვა თქვია!”
მე პასუხი ვერა გავეც, ვითა შმაგი შევკრთი დია,
კვლა დავეცი დაბნედილი, გულსა სისხლი გარდმეთხია.

სრულნი მუყრნი და მულიმნი მე გარე შემომცვიდიან;
მათ ხელთა ჰქონდა მუსაფი, ყოველნი იკითხვიდიან;
მტერ-დაცემული ვეგონე, არ ვიცი, რას სჩმახვიდიან.
სამ დღემდის ვიყავ უსულო, ცეცხლნი უშრეტნი მწვიდიან.

აქიმნიცა იკვირვებდეს: “ესე სენი რაგვარია?
სამკურნალო არა სჭირს რა, სევდა რამე შემოჰყრია”.
ზოგჯერ შმაგად წამოვიჭრი, სიტყვა მცთარი წამერია.
დედოფალი ზღვასა შეიქმს, მას რომ ცრემლი დაუღვრია.

“სამსა დღესა დარბაზს ვიყავ არ ცოცხალი, არცა მკვდარი;
მერმე ცნობა მომივიდა, მივჰხვდი რასმე მიუმხვდარი;
ვთქვი, თუ: “ჰაჲ-ჰაჲ, რას შიგან ვარ მე სიცოცხლე-გარდამხდარი!”
თმობა ვსთხოვე შემოქმედსა, ვჰკადრე სიტყვა სამუდარი.

Wohl ergeht’s den Daseinsfrohen, die am Weltspiel sich ergötzen.
Doch bald merken sie die Täuschung: ihre Götter waren Götzen.
Preisen will ich jene Weisen, die dem Trug sich widersetzen.
Da der Tod mich meidet, soll denn meine Lebensmär dich letzen.

So empfing Asmath das Wildbret. Meine Kraft war da zu Ende.
Wie entseelt fiel ich zu Boden, Schultern lahm und starr die Hände.
Als ich wieder wach bin, hör ich: vom Gejammer hallen Wände,
und das Hausgesind umringt mich wie ein Fährboot auf der Lände.

Herrlich lag ich weich gebettet in der schönsten Fürstenstub,
drin vom Zetern, Schluchzen, Klagen sich ein groß Gelärm erhub,
und das Hausvolk sich die Nägel blutig in die Wangen grub;
Mullahs, Köpfe schüttelnd, nannten mich behext von Beelzebub.

Heiß umarmte mich der König, als das Aug ich aufgetan.
‚Sohn, mein Sohn!‘ so rief er, ‚lebst du? Sprich ein Wort und sieh mich an!‘
Ich erbebte wie im Wahnwitz, lag wie unter bösem Bann,
wieder schwanden mir die Sinne, nun mein Blut zum Herzen rann.

Um mich wimmelt es von Mullahs, Mukras, Derwischen, Mullimen;
aus Koran und heiligen Büchern singen sie mit heisern Stimmen;
für besessen halten sie mich, die da selbst in Narrheit schwimmen.
Starr und fühllos lag drei Tag ich, fühlte nur des Feuers Grimmen.

Auch die Ärzte nahm es wunder, welcher Art die Krankheit wäre:
‚Schwerlich heilt man diese Schwermut, die ihn drückt mit aller Schwere …‘
Manchmal hetzte mich ein Irrsinn; Worte lallt ich, sinnlos leere.
Und der Fürstin Tränen rollten ungehemmt, ein Strom, zum Meere.

Noch drei Tag, halb tot, halb lebend, lag ich in dem Fürstensaal.
Unbegreifliches begriff ich, mich erinnernd auf einmal;
das Geheimste schien enthüllt mir jenseits von dem Erdental.
Doch vom Schöpfer mir erbat ich Seelenkraft und Labesal.

ვთქვი, თუ: “ღმერთო, ნუ გამწირავ, აჯა ჩემი შეისმინე,
მომეც ძალი დათმობისა, ცოტად ვითა აღმადგინე,
აქა ყოფა გამამჟღავნებს, სახლსა ჩემსა მიმაწვინე!”
მანვე ქმნა და მო-რე-ვჯობდი, გული წყლული გავარკინე.

ზე წამოვჯე. მეფისაგან კაცი დია მოვიდოდა.
ახარებდეს: “წამოჯდაო”, დედოფალი გამორბოდა;
მეფე მორბის თავ-შიშველი, არ იცოდა, რას იქმოდა,
იგი ღმერთსა ადიდებდა, სხვა ყველაი უჩუმოდა.

იქით და აქათ მომისხდეს, მახვრიტეს სახვრეტელია;
მე მოვახსენე: “პატრონო, გული აწ უფრო მრთელია;
ცხენსა შეჯდომა მწადიან, ვნახნე წყალნი და ველია”.
ცხენი მომგვარეს, შე-ცა-ვჯე, მეფე ჩემ თანა მვლელია.

გამოვედით, მოვიარეთ მოედანს და წყლისა პირსა;
ჩემსა მივე, დავაბრუნვე, მეფე მომყვა სახლთა ძირსა.
შინა მივე, უარ გავხე, სხვა დამერთო ჭირი ჭირსა;
ვთქვი, თუ: “მოვკვდე, ბედი ჩემი ამის მეტსა არას ღირსა”.

ზაფრანის ფერად შეცვალა ბროლი ცრემლისა ბანამან,
გული უფრორე დამიჭრა ათიათასმან დანამან.
საწოლის მეკრე შემოდგა, მოლარე გაიყვანა მან;
ვთქვი, თუ: “რა იცის ამბავი, ნეტარ, ან იმან, ან ამან?”

“მონააო ასმათისი”. -” რა იცისო?”, ვარქვი, ვჰკითხე.
შემოვიდა, სააშიკო წიგნი მომცა, წავიკითხე;
გამიკვირდა, სხვად ვითამცა ვქმენ გულისა მწველთა სითხე?
მისგან ეჭვი არა მქონდა, სევდად მაწვა გულსა მით ხე.

მე გამიკვირდა: “სით ვუყვარ, ანუ ვით მკადრებს თხრობასა?
მიუყოლობა არ ვარგ-ა, დამწამებს უზრახობასა,
ჩემგან იმედსა გარდასწყვედს, მერმე დამიწყებს გმობასა”.
დავწერე, რაცა პასუხად ჰმართებდა აშიკობასა.

Und ich flehte heiß, daß Gott mich nicht verwerf und nicht verstoß.
‚Schenk mir innre Ruh und Duldung‘, bat ich, ‚wende, Herr, mein Los!
Hier durchschaut mich Neugier; schick mich heim in meines Hauses Schoß!‘
Sieh, Gott lieh mir neue Stärke, denn sein Gnadenborn ist groß.

Ich erhob mich halb. Schon läuft man, dies dem König mitzuteilen.
Kaum erfährt’s die Fürstin, sieht man hocherfreut sie zu mir eilen.
Barhaupt kommt der Fürst gelaufen, will an meinem Lager weilen;
alles schweigt; er preist den Ewigen, fleht ihn an, mich ganz zu heilen.

Rechts und links an meine Bettstatt drängt man mit Arznein und Brühen.
Ich entgegne: ‚Fürst, genesen ist mein Herz; spart Euch die Mühen.
Laßt mich bald im Sattel sitzen, Ströme sehn, durch Felder ziehen!‘
Rosse flugs geschirrt. Wir reiten, daß vom Huf die Funken sprühen.

Rasch durchmessen wir den Vorplatz, reiten hin am Uferplan.
Erst geleitet mich der König, kehrt dann um auf eigner Bahn.
Kaum bin ich daheim, befällt mich schlimmre Pein mit schärferm Zahn,
und ich sage mir: ‚Nur sterben! All mein Leben ist vertan.‘

Tränen baden mir das Antlitz, der Kristall wird safranbleich,
denn zehntausend Messer bohren mir im Busen schmerzenreich.
In die Kammer tritt mein Truchseß, ruft den Oberkämmrer gleich.
Ich erschrak: ist mein Geheimnis schon bekannt im Burgbereich?

‚Von Asmath ein Bote‘, sagt man; seltsam, was ist sein Bericht?
Einen Liebesbrief mir bringt er. Meine Hand das Siegel bricht.
Wie konnt ich ihr Herz entzünden? Staunen fühl ich, Freude nicht.
Unterm Baum des Zweifels steh ich. Schatten trüben mir das Licht.

Staunen macht mich das Geständnis liebentfesselter Gewalten.
Schweigen darf ich nicht; sie könnte mich für stumpf und herzlos halten,
ließe, wenn ich sie verstieße, bittern Harm und Vorwurf walten.
Darum schrieb ich ihr die Zeilen, die für Minne schicklich galten.

დღენი გამოხდეს, მე გული უფრორე დამწვეს კვლავ ალთა,
ვეღარ ვუჭვრეტდი ლაშქართა, მინდორს თამაშად მავალთა;
დარბაზს ვერ მივე; მკურნალთა დაიწყეს მოსლვა მრავალთა,
მაშინ დავიწყე გარდახდა სოფლისა ლხინთა და ვალთა.

“მათ ვერა მარგეს, მე გულსა ბინდი დამეცა ბნელისა,
სხვამან ვერავინ შემატყვა დება ცეცხლისა ცხელისა;
სისხლი დამწამეს; მეფემან ბრძანა გახსნევა ხელისა.
გავიხსენ ფარვად პატიჟთა, არვისგან საეჭველისა.

ხელ-გახსნილი, სევდიანი, საწოლს ვიყავ თავის წინა;
ჩემი მონა შემოვიდა, შევხედე, თუ თქვას: რა მინა.
მონააო ასმათისი. შემოყვანა ვუთხარ შინა.
გულსა შინა დავუზრახე: “რა მპოვაო, ანუ ვინ-ა?!”

მონამან წიგნი მომართვა, მე წავიკითხე ნებასა;
წიგნსა შევატყევ, ლამოდა შეყრისა მოსწრაფებასა;
პასუხად გავეც: “ჟამია, მართალ ხარ გაკვირვებასა;
მოვალ, თუ მიხმობ, მე ნუ მეჭვ მოსლვისა დაზარებასა”.

გულსა ვარქვი, თუ: “ლახვარნი ეგრე ვით დაგაღონებენ?
ამირბარი ვარ, ხელმწიფე, სრულნი ინდონი მმონებენ;
აზრად შეიქმან, საქმესა ათასჯერ შეაწონებენ,
თუ შეიგებენ, მე მათთა არეთა არ მარონებენ”.

კაცი მოვიდა მეფისა: “სწადსო ამბისა სმინება”.
მოყვანა ვუთხარ; ებრძანა: “ქმნაცა სისხლისა დინება?”
მე ვჰკადრე: “ხელი გავიხსენ, დამიწყო მოჯობინება,
წინაშე მოვალ, ამისთვის კვლა უფრო მმართებს ლხინება”.

დარბაზს მივე. მეფე ბრძანებს: “ამის მეტსა ნუ იქმ აბა!”
ცხენსა შემსვა უკაპარჭო, წელთა არა არ შემაბა,
შეჯდა, ქორნი მოუტივნა, დურაჯები დაინაბა,
მშვილდოსანნი გასაგანნა, იტყოდიან: “შაბაშ, შაბა!”

Tage gingen hin. Es pochte wild mein Herz, aufs neu entflammt,
lenkt mich ab von Jagd und Spielen und vom kriegerischen Amt.
Geh nicht mehr zu Hof; die Ärzte haben mich ins Bett verdammt.
Ich beginn die Schuld zu tilgen, die vom Weltgenusse stammt.

Alles ist umsonst. Verzweiflung dämmert um mein armes Haupt.
Und es merkt kein Mensch, daß Feuer rauh mir die Besinnung raubt.
Man läßt mich zur Ader, da man denn mein Blut verdorben glaubt.
Um mein heimlich Leid zu tarnen, hab die Schröpfung ich erlaubt.

Nach dem Aderlaß, verdrossen und betrübt, lag ich zu Bett.
Da mein Diener eintritt, frag ich, was er mir zu melden hätt.
‚Botschaft von Asmath‘, so sagt er. Und mich dünkt: was gilt’s, ich wett:
Noch ein Liebesbrief. Was will sie? Ist’s ein Spiel und ein Gespött?

Lässig les ich die Epistel, und ich kann nicht fühllos bleiben;
allzu innig spricht des bangen Herzens Sehnsucht aus dem Schreiben.
Und ich sende Antwort: ‚Zeit ist’s, mit dem Blütenwind zu treiben.
Du befiehl, ich will mich nimmer gegen deine Reize sträuben.‘

Und ich sprach zu meinem Herzen: ‚Wie du blutest, Schmerzverkünder!
Bin ich, Amirbar und Herzog, nicht Beherrscher aller Inder?
Doch wenn sie erst Argwohn schöpfen, richten sie mich drum nicht minder.
Man verdammt mich und verbannt mich als den überführten Sünder.‘

Noch ein Bote kam: vom König. Antwort wollt er und Bescheid,
ob ich (wie er mir geraten) mich dem Aderlaß geweiht.
Ich erwidre: ‚Ja, zu Diensten. Die Genesung ist nicht weit.
Heut noch meld ich mich bei Hofe, was mich freut, mir Flügel leiht.‘

Dann bin ich bei Hof. Der König spricht: ‚Genug der Mißlichkeiten!‘
Heißt mich ohne Helm und Harnisch durch die Jagdgefilde reiten.
Er voran. Vor seinen Falken fleucht das Vogelvolk in Weiten.
Bravo!‘ brüllen die gereihten Bogenschützen ihm zuseiten.

შინა დავსხედით ნადიმად მას დღესა მინდორს რებულნი;
მომღერალნი და მუტრიბნი არ იყვნეს სულ-დაღებულნი;
მეფემან გასცნა მრავალნი თვალნი, ღარიბად ქებულნი.
აუვსებელნი არ დარჩეს მას დღესა მათნი ხლებულნი.

ვეცდებოდი, არა მცალდა სევდისაგან თავის კრძალვად;
ვიგონებდი, ცეცხლი უფრო მედებოდა გულსა ალვად;
ჩემნი სწორნი წავიტანენ, ჩემსა დავჯე, მთქვიან ალვად,
შევქმენ სმა და ნადიმობა პატიჟთა და ჭირთა მალვად.

მოლარემან შინაურმან ყურსა მითხრა ნაუბარი:
ქალი ვინმე იკითხავსო: ინახვისა ამირბარი?”
ზეწარითა მოუხურავს პირი, ბრძენთა საქებარი”;
ვარქვი: “საწოლს წაიყვანე, ჩემგან არის ნახმობარი”.

ავდეგ, მსხდომნი ნადიმობად აემზადნეს ასაყრელად;
შადი ვუთხარ: ” ნუ ასდგებით, მოვალ ხანთა დაუზმელად”;
გამოვე და საწოლს შევე, მონა მოდგა კარსა მცველად.
გული მივეც თმობა-ქმნათა აუგისა საკრძალველად.

კარსა შევდეგ, ქალი წინა მომეგება, თაყვანის-მცა;
მითხრა: “მოსლვა თქვენს წინაშე კურთხეულ არს, ვინცა ღირსმც-ა!”
გამიკვირდა, მიჯნურისა თაყვანება ექმნა ვისმცა?
ვთქვი: “არ იცის აშიკობა; თუ-მც იცოდა, წყნარად ზისმცა”.

შევე, დავჯე ტახტსა ზედა; ქალი მოდგა ნოხთა პირსა,
ჩემსა ახლოს დასაჯდომლად თავი მისი არ აღირსა;
ვარქვი: “მანდა რად ჰზი შენ, თუ სიყვარული ჩემი გჭირსა?”
მან პასუხი არა მითხრა, ჩემთვის ჰგვანდა სიტყვა-ძვირსა.

მითხრა: “დღე ეგე სირცხვილად მედების გულსა ალობა:
გგონია ჩემგან წინაშე მაგისთვის მომავალობა,
მაგრა აწ მიდებს იმედსა შენგან ცდის არღა მალობა.
ამას თუ ღირს ვარ, ვერ ვიტყვი, მაკლია ღმრთისა წყალობა”.

Heimgekehrt an jenem Tage, lädt der Fürst uns zum Gelage.
Sänger, Gaukler, Harfnerinnen warten auf mit Sang und Sage.
Gold und Perlen warf der König unters Volk an jenem Tage;
sein Gefolg und manch ein Krieger wurden reich mit einem Schlage.

Doch soviel ich mich auch wehrte, meine Schwermut rang mich nieder;
dachte ich an die Geliebte, brannten alle Wunden wieder.
Zu mir lud ich später abends meine Zech- und Tafelbrüder;
meinen Schmerz zu hehlen, ließ ich Becher kreisen, Scherz und Lieder.

Leise kommt mein Oberkämmrer, flüsternd nimmt er mich beiseit:
‚Jemand fragt dort nach dem Hausherrn, bitten läßt Euch eine Maid.
Ihr Gesicht, wenngleich verschleiert, scheint mir voller Lieblichkeit …‘
‚Führ sie gleich in meinen Schlafraum‘, sag ich, ‚laß uns dort zu zweit.‘

Meine Freunde, da ich aufsteh, rüsten sich, schon fortzugehen.
‚Bleibt!‘ sag ich zur Tafelrunde, ‚gleich laß ich mich wieder sehen.‘
Ging ins Schlafgemach. Den Diener hieß ich vor dem Eingang stehen.
Und verhielt mein Herz. Die trübe Wallung sollte ihm vergehen.

Ich trat ein. Die Maid erhob sich, ging mir züchtiglich entgegen,
sprach: ‚An Euerm Herd zu weilen ist für jedermann ein Segen.‘
Da doch Mädchen vor dem Liebsten sich nicht zu verbeugen pflegen,
schien’s: sie war in Liebesdingen unerfahren und verlegen.

Auf dem Sofa saß ich. Jene stand am Rand des Teppichs, fern,
deuchte sich nicht gleich an Würde neben dieses Hauses Herrn.
Lächelnd sprach ich: ‚Kind, du zögerst? Und mir schien, du hättst mich gern.‘
Doch die Schöne schwieg, als prüfte sie gereifter Worte Kern.

Und dann sprach sie: ‚Welch Mißdeutung! Sieh, mein Herz vergeht vor Scham.
Denn du wähnst, ganz unverhohlen, daß ich dessenthalben kam.
Zuversicht gibt mir dein Wesen, das gezügelt bleibt und zahm;
kann nicht klagen, daß der Ewige seine Gnade von mir nahm.‘