არცაღა დაჯდა ნადიმად, არცაღა ქმნად ხალვათისა;
შერმადინ მახარობელი წავა მისლვისა მათისა,
ფიცხლა წავიდა, სავალი სამ დღე ვლო დღისა ათისა.
მას ლომსა ნახვა უხარის მის მზისა მოკამათისა.

შესთვალა: “მეფე უკადრი ხარმცა მორჭმით და დიდებით!
ამა საქმესა ვიკადრებ შიშით, კრძალვით და რიდებით:
მის ყმისა ვერას ვერ მცნობი ვუხმობდი თავსა ფლიდებით,
აწ ვცან და გაცნევ ყოველსა, მოვალ შვებით და მშვიდებით”.

როსტევან – მეფე უკადრი, მორჭმული, შეუპოველი!
შერმადინ მოციქულობა თვით მოახსენა ყოველი:
ავთანდილ მოვა წინაშე, მის ყმისა ვისმე მპოველი.
ბრძანა: “ვცან ჩემი ღმრთისაგან სააჯო და სათხოველი”.

თინათინს ჰკადრა შერმადინ, ნათელსა მას უღამოსა:
ავთანდილ მოვა წინაშე, გკადრებს ამბავსა ამოსა”.
იგი მით აკრთობს ელვასა, მზისაცა უთამამოსა,
მას საბოძვარი უბოძა, მისი ყველაი დამოსა.

მეფე შეჯდა, გაეგება ყმასა, მუნით მომავალსა;
ამას პირ-მზე მეფისაგან ივალებდა ვითა ვალსა.
მიეგება, მოეგება მხიარული გულ-მხურვალსა,
დიდებულთა ჯარისაგან ზოგი ჰგვანდა ვითა მთრვალსა.

რა მიეახლა, გარდახდა, ყმამ თაყვანის-სცა მეფესა;
აკოცა როსტან, მიმხვდარმან ნიშატთა სიიეფესა;
გულ-მხიარულნი, შვებულნი მივლენ დარბაზსა სეფესა;
მის ყმისა მოსლვა უხარის ყოველსა მუნ მეკრეფესა.

მას ავთანდილ თაყვანის-სცა – ლომთა ლომმან მზეთა მზესა.
მუნ ბროლი და ვარდ-გიშერი გაეტურფა სინაზესა.
პირი მისი უნათლეა სინათლესა ზესთა-ზესა,
სახლ-საყოფი არა ჰმართებს, ცამცა გაიდარბაზესა!

Unterwegs verschmäht er Mahlzeit, gönnt sich keine Ruh noch Rast.
Schermadin, als guter Bote, eilt voraus in großer Hast,
statt zehn Tage braucht er drei nur bis zur Hauptstadt, zum Palast.
Doch der Leu sieht schon die Schönste, ganz in Strahlung eingefaßt.

Er ließ künden: „Freut Euch, König, stolz erneuten Ruhms genießt!
Laßt Euch gute Mär vermelden, die aus meiner Ehrfurcht fließt:
hab das Rätsel jenes Recken, das Ihr mich enthüllen hießt,
wohl gelöst und will’s Euch künden, froh, daß Euch Erfüllung sprießt.“

Zu dem stattlichen und stolzen, kühnen König Rostewan
brachte Schermadin die Botschaft auf der rasch durchmeßnen Bahn:
„Awthandil will Euch mit Kunde von dem fremden Recken nahn.“
Drauf der Fürst: „Erflehte Antwort wird von Gott mir kundgetan.“

Und der Freudenbote eilt nun zu der lichten Thinathin:
„Awthandil bringt frohe Kunde“, flüstert er, „erwartet ihn!“
Lichter strahlt die Maid vor Wonne, als im Lenz die Sonne schien;
reichbeschenkt, mit seinen Dienern, scheidet von ihr Schermadin.

Doch der Fürst, samt dem Gefolge, reitet Awthandil entgegen.
Der empfängt die Huld des Königs wie als Zoll von Dankes wegen;
sie begegnen sich, wie Freunde warm sich zu begegnen pflegen.
Mancher Ritter fühlt, schon schwankend, des gewürzten Weines Segen.

Awthandil sitzt ab vorm König und bezeigt ihm alle Ehr;
dieser neigt sich, küßt den Wackern, fühlt nicht mehr die Sorgen schwer.
Vor die fürstlichen Gemächer ziehn sie hoch ergötzt einher,
wo der Hof sich lärmend sammelt um des Feldherrn Wiederkehr.

Endlich kann der Sonnen-Sonne huldigen der Leuen-Leu,
und Achat, Kristall und Rose schimmern, blühen sanft aufs neu,
daß das Himmelslicht vor ihnen fast erblaßt in Scham und Scheu.
Schon zu eng sind hier Paläste. Her des Himmels Prachtgebäu!

მას დღე დასხდეს ნადიმობად, გაამრავლეს სმა და ჭამა;
ყმასა მეფე ასრე უჭვრეტს, ვითა შვილსა ტკბილი მამა.
მათ ორთავე აშვენებდა: ფიფქსა – თოვნა, ვარდსა – ნამა.
უხვად გასცეს საბოძვარი, მარგალიტი ვითა დრამა.

სმა გარდახდა, თავის-თავის გაიყარნეს მსმელნი შინა;
დიდებულნი არ გაუშვნეს, ყმა დაისვეს ახლოს წინა;
მეფე ჰკითხავს, იგი ჰკადრებს, რაცა ჭირი დაეთმინა,
მერმე მისი, უცნობოსა, რა ენახა, რა ესმინა:

“მას ვახსენებდე, ნუ გიკვირს, თქმა მჭირდეს მიწყივ ახისა!
მზე თუ ვთქვა მსგავსი მისი და ანუ მისისა სახისა,
ვინ უნახავ ქმნის გონება ყოველთა კაცთა მნახისა;
ვარდი დამჭნარი ეკალთა შუა, შორს მყოფი, ახ, ის ა!”

რა ჭირი კაცსა სოფელმან მოუთმოს მოუთმინამან,
ქაცვი ლერწამმან, ზაფრანა იმსგავსოს ფერად მინამან,
ავთანდილ, მისმან მხსენებმან, ღაწვი ცრემლითა მინამან,
წვრილად უამბო ამბავი მან, მისმან მონასმინამან:

“ქვაბნი ომითა წაუხმან, სახლად აქვს დევთა სახლები,
საყვარელისა მისისა ქალი ჰყავს თვით ნაახლები,
ვეფხისა ტყავი აცვია, ცუდად უჩს სტავრა-ნახლები,
არღარა ნახავს სოფელსა, ცეცხლი სწვავს ახალ-ახლები”.

რა დაასრულა ამბავი, საქმე მისისა ჭირისა,
ნახვა მის მზისა ნათლისა, მის თვალად არ დუხჭირისა,
ეამა, უქეს ვარდისა ხელი, მძლედ დანამჭირისა:
ეგე კმა სიმხნე სიმხნისად, რადღა ხარ მომხვეჭი რისა!

გამხიარულდა თინათინ ამა ამბისა სმენითა;
მას დღე იხარებს სმისა და ჭამისა არ-მოწყენითა,
კვლა საწოლს დაჰხვდა მის მზისა მონა სიტყვითა ბრძენითა:
მისლვა ებრძანა, – ეამა, თქმა არ ეგების ენითა.

Nacht und Tag sitzt man an Tafeln, übertürmt vom Prunk der Speisen.
Zärtlich strebt der Fürst, dem Feldherrn Vaterhulden zu erweisen;
beide schön wie Tau in Perlen, die zu Schneekristall vereisen,
und verschwendrisch Gaben streuend: eitel Gold, als wär’s bloß Eisen.

Längst geleert sind Krug und Becher, heimgewandert alle Gäste,
nur den Feldherrn und die Großen hält der König noch beim Feste,
läßt ihn seine Reise schildern: welche Prüfungen der Beste
durchgemacht und wie der Recke hause in der Grottenfeste.

„Wundert euch nicht, wenn ich seufze, ihn erwähnend, edle Herrn!
Nur des Tages Glanz vergleichbar ist des Helden Stirn und Stern,
den Betrachter wirr betörend, daß sein Aug das Schaun verlern.
Aber ach! die holde Rose welkt im würgenden Gedörn.“

Wenn ein unerträglich Schicksal uns die Lebenslust vergällt,
weicht dem Stachelkraut die Rebe, Safranfarb aufs Antlitz fällt.
Awthandil, an Tariel denkend, schaut durch Tränen in die Welt
und berichtet die Erzählung, wie sie ihm erzählt sein Held.

„Seit er die unholden Riesen aus dem Höhlenreich vertrieben,
haust er dort; nur eine Sklavin seiner Maid ist ihm verblieben;
trägt ein Tigerfell, verabscheut Seide, kann auch Samt nicht lieben;
hat sich, aller Welt entsagend, seinem Höllenschmerz verschrieben.“

Awthandil beendet also seinen schmerzlichen Bericht,
eilt, zu schauen seine Sonne, sucht ihr ungetrübtes Licht;
gern hört seine Hand er loben, die den Rosenstengel bricht:
„Freu dich deiner Heldentugend, eine beßre findst du nicht!“

Thinathin, in froher Wallung, hat des Ritters Mär vernommen
und am Mahl und Festgelage heitern Sinnes teilgenommen.
Awthandil fand ihren Boten, als er abends heimgekommen.
Sie berief den Ritter zu sich – Kunde, namenlos willkommen!

ყმა წავიდა მხიარული, ლმობიერი, არ გამწყრალი,
ლომი მინდორთ ლომთა თანა მინდორს რული, ფერ-ნამკრთალი,
ყმა სოფლისა ხასიათი, ჯავარი და სრული ლალი,
მაგრა ჰქონდა გულისათვის გული გულსა განაცვალი.

მზე უკადრი ტახტსა ზედა ზის მორჭმული, არ ნადევრი,
წყლად ევფრატსა უხვად ერწყო ედემს რგული ალვა მჭევრი;
ბროლ-ბადახშსა აშვენებდა თმა გიშერი, წარბი ტევრი,
მე ვინ ვაქებ? ათენს ბრძენთა, ხამს, აქებდეს ენა ბევრი!

ყმა მხიარული წინაშე დასვა სკამითა მისითა;
სხენან სავსენი ლხინითა, ორთავე შესატყვისითა;
უბნობენ ლაღნი, წყლიანნი არა სიტყვითა მქისითა;
უთხრა: “ჰპოვეა, პატიჟნი ჰნახენ ძებნითა ვისითა?”

ჰკადრა: “რა კაცსა სოფელმან მისცეს წადილი გულისა,
ხსოვნა არა ხამს ჭირისა, ვით დღისა გარდასრულისა.
ვპოვე ხე, ტანი ალვისა, სოფლისა წყალთა რწყულისა,
მუნ პირი, მსგავსი ვარდისა, მაგრა აწ ფერ-ნაკლულისა.

მუნ სარო, მსგავსი ვარდისა, ვნახე, მისჭირდა, მი, ნები;
იტყვის: “დავკარგე ბროლი და სადა ჰრთავს ბროლსა მინები”.
მით ვიწვი, რათგან ჩემებრვე ცეცხლი სწვავს მოუთმინები”
მერმე კვლა ჰკადრა ამბავი მან, მისგან მონასმინები.

სიარულსა მისგან ძებნად, სრულ პატიჟთა მოსთვლის, ჭირსა,
მერმე ჰკადრა, საწადლისა ღმერთმან პოვნა ვით აღირსა:
“საწუთრო და სოფელს ყოფა, კაცი უჩსო, ვით ნადირსა,
ოდენ ხელი მხეცთა თანა იარების მინდორს, ტირსა.

ნუ მკითხავ, ქება რა გკადრო, ჩემგან რა გაგეგონების?
მისსა მნახავსა ნახული აღარა მოეწონების;
თვალნი მჭვრეტელთა, ვით მზისა ციაგსა, დაეღონების;
ვარდი შექმნილა ზაფრანად, აწ ია შეიკონების!”

Freudig eilt er zu der Liebsten, fort sind Bitterkeit und Scheu.
Sieh, der Leu, aus Wald und Wildnis heimgekehrt, bleibt doch der Leu:
wie im Schillerglanz von Perlen sieht die Welt ihn ewig neu.
Er betreut ein Herz im Herzen, bleibt der Treue herzlich treu.

Wie das Licht des Himmels thront sie, stolz und herrlich anzusehn;
wie ein Edenbaum am Euphrat, reich getränkt von Strom und Seen;
Haarachat und Hain der Brauen, die den Augkristall umstehn …
Doch was sing ich! besser sängen’s die Allweisen von Athen.

Und sie bat ihn, Platz zu nehmen; munter folgt er ihren Bitten.
Beide sitzen, hochbeseligt, im Gehege heitrer Sitten;
Würde trägt ihr Wort, da wurde nicht gescholten noch gestritten,
und sie sprach: „Du bist am schönen Ziel, um das du Leid gelitten.“

Er drauf: „Wem die Welt den heißen Wunsch und Durst des Herzens stillt,
der sei nicht dem Schmerz von gestern trauernd nachzuschaun gewillt.
Ja, ich fand die Wunderpappel, die ein Leidensstrom umquillt:
glich mein Held vorhin der Rose, war’s ein bleich umflortes Bild.

Ja, ich sah den Baum, die Blume; Tariel sah ich schier verderben:
‚Den Kristall verlor ich‘, sprach er, ‚und nicht Glasbruch oder Scherben!‘
Gleiches Feuer ließ uns beide Qualen dulden und fast sterben …“
Nun sprach er von Tariels Irrfahrt, der so prüfungsreichen, herben.

Dann erzählte er die eignen Fahrten, Nöte und Gefahren,
wie er doch mit Gottes Hilfe die gewünschte Mär erfahren,
dann des Recken Weltverachtung, sein unmenschliches Gebaren,
wie sein Wahnwitz unter Tieren einsam jammerte seit Jahren.

„Frag mich nicht, denn ihn zu loben, ist mein bestes Wort zu schwach.
Wer ihn kennt, dem scheint das Schöne dürftig und das Tiefe flach.
Jeder Blick weicht ihm geblendet, wie wenn Sonn ins Auge stach.
Safrangelb erscheint die Rose, dunkelt veilchenfarben nach.“

წვრილად ჰკადრა, რა იცოდა, რა ნახულად, რა ნასმენად:
“ვითა ვეფხსა წავარნა და ქვაბი აქვსო სახლად, მენად;
ქალი ახლავს სასურველად, სულთა დგმად და ჭირთა თმენად”.
ვაჲ, სოფელმან სოფელს მყოფი ყოვლი დასვა ცრემლთა დენად!

ქალსა რა ესმა ამბავი, მიჰხვდა წადილი ნებისა,
განათლდა პირი მთვარისა, ვით ნათლად ნავანებისა;
იტყვის: “რა ვუთხრა პასუხი მას სათნებლისა თნებისა,
რაა წამალი მისისა წყლულისა განკურნებისა?”

ყმა ეტყვის: “ვის აქვს მინდობა კაცისა მომცქაფავისა?
მან ჩემთვის დაწვა თავისა დადვა, არ-დასაწვავისა;
დრო დამიც ჩემგან მისლვისა, მითქვამს დადება თავისა,
მზე შემიფიცავს თავისა, ჩემგან მზედ სახედავისა.

ხამს მოყვარე მოყვრისათვის თავი ჭირსა არ დამრიდად,
გული მისცეს გულისათვის, სიყვარული გზად და ხიდად;
კვლა მიჯნურსა მიჯნურისა ჭირი უჩნდეს ჭირად დიდად,
აჰა, მაქვსმცა უმისოსა ლხინი არმად, თავი ფლიდად!”

მზე ეტყვის: “მომხვდა ყოველი ჩემი წადილი გულისა:
პირველ, შენ მოხვე მშვიდობით, მპოვნელი დაკარგულისა,
მერმე, ზრდა სიყვარულისა გაქვს, ჩემგან დანერგულისა,
ვპოვე წამალი გულისა, აქამდის დადაგულისა!

საწუთრო კაცსა ყოველსა ვითა ტაროსი უხვდების:
ზოგჯერ მზეა და ოდესმე ცა რისხვით მოუქუხდების.
აქამდის ჭირი ჩემზედა აწ ესე ლხინი უხვდების,
რათგან შვება აქვს სოფელსა, თვით რად ვინ შეუწუხდების?

შენ არ-გატეხა კარგი გჭირს ზენაარისა, ფიცისა.
ხამს გასრულება მოყვრისა სიყვარულისა მტკიცისა,
ძებნა წამლისა მისისა და ცოდნა ხამს უვიცისა,
ჩემი თქვი, რა ვქმნა ბნელ-ქმნილმან, მზე მიმეფაროს, მი-, ცისა?”

Und er schildert das Geschaute und Vernommene genau:
wie der Recke, gleich dem Tiger, Wohnung nahm im Höhlenbau
mit der Maid, der tröstlich-nahen, hilfreich-schwesterlichen Frau.
Ach, du forderst von uns Tränen, Schicksal, quälerisch und rauh.

So zufrieden war das Mädchen, als es diese Mär vernahm,
daß der stille Glanz des Mondes Stirn und Augen überkam,
und sie frug sich: „Wie erfreu ich ihn mit Worten wundersam?
Womit heil ich seine Wunden, wie bezwing ich seinen Gram?“

Awthandil sprach: „Wer vertraut wohl einem, der sein Wort nicht hält?
Gern verglüh er meinethalben, schwor mein opferfroher Held.
Ich gelobt ihm meine Rückkehr, ich, der niemals lügt noch hehlt,
ich versprach’s bei meiner Sonne, die den Erdkreis wärmt und hellt.

Nimmer weich vor einer harten Freundespflicht der Freund zurücke;
mög er Herz für Herz hingeben: Minne sei ihm Weg und Brücke.
Wer unglücklich liebt, behindert andre auch in ihrem Glücke;
ohne ihn, den Freund, ist Freude freudlos, Fülle wird zur Lücke.“

Und die Schöne sprach: „Erfüllt ist alles, was mein Sinn begehrt:
Nach des Rätsels Lösung bist du unversehrt mir heimgekehrt;
die von mir gepflanzte Liebe ist gewachsen und bewährt,
und mein flammend Herz fand Labung und Arznei, die heilt und nährt.

Launisch spielt mit uns das Schicksal, schickt veränderliche Wetter:
sonnig lacht der Himmel heute, morgen droht sein Blitzgeschmetter.
Kahl war mir der Baum des Lebens, fröhlich grünen jetzt die Blätter.
Fort die düstern Nachtgedanken, meinem Glück erstand ein Retter.

Daß du dein Gelöbnis wahrnimmst, kann ich nur hochlöblich finden.
Tätig gilt es zu bewähren, was wir für den Freund empfinden:
Geh und such den noch verborgnen Heiltrank für sein Wohlbefinden!
Doch wie soll ich, neu umnachtet, ohne dich ein Licht erfinden?“

ყმამან ჰკადრა: “სიახლითა შევჰრთე ჭირი შვიდსა მე რვა,
ცუდი არის დამზრალისა გასათბობლად წყლისა ბერვა,
ცუდი არის სიყვარული, ქვეით კოცნა, მზისა წვერვა,
თუ გეახლო, ერთხელ ვა და, რა მოგშორდე, ათასჯერ ვა!

ვაჲ თუ გავიჭრა, გაჭრილსა სადა, გლახ, დამწვავს სამ ალი!
გული ძეს საგნად ისრისა, მესრის საკრავად სამალი;
დრო სიცოცხლისა ჩემისა დღესითგან ჩანს ნასამალი;
მალვა მწადს, მაგრა გარდახდა ჟამი პატიჟთა სამალი!

მესმა თქვენი ნაუბარი, გავიგონე, რაცა ჰბრძანე!
ვარდსა ქაცვი მოაპოვნებს, ეკალთამცა რად ვეფხანე!
მაგრა, მზეო, თავი მზესა ჩემთვის სრულად დააგვანე,
სიცოცხლისა საიმედო ნიშანი რა წამატანე!”

ყმა ტკბილი და ტკბილ-ქართული, სიკეთისა ხელის მხდელი,
ამას ზედა ეუბნების, ვით გაზრდილსა ამო მზრდელი;
ქალმან მისცნა მარგალიტნი, სრულ-ქმნა მისი საწადელი,
ღმერთმან ქმნას და გაუსრულდეს ლხინი ესე აწინდელი!

რა სჯობს, რა კაცმან გიშერი ბროლ-ლალსა თანა ახიოს,
ანუ ბაღს ალვა საროსა ახლოს რგოს, მორწყოს, ახიოს,
მისსა მჭვრეტელსა ალხინოს, ვერ- მჭვრეტსა ავაგლახიოს!
ვაჲ მოყვარისა გაყრილსა, ახი ოს ეყოს, ახი ოს!

მათ მიჰხვდა ლხინი ყოველი ერთმანერთისა ჭვრეტითა.
ყმა წამოვიდა გაყრილი, მივა გულითა რეტითა.
მზე ტირს სისხლისა ცრემლითა, ზღვისაცა მეტის-მეტითა.
იტყვის: “ვერ გაძღა სოფელი, ვაჲ, სისხლთა ჩემთა ხვრეტითა!”

ყმა წავიდა სევდიანი, მკერდსა იცემს, ამად ილებს,
რომე კაცსა მიჯნურობა ატირებს და გააფრდილებს;
რა ღრუბელი მიეფარვის, მზე ხმელეთსა დააჩრდილებს, .
მის მოყვრისა მოშორვება კვლა აბინდებს, არ ადილებს.

Er drauf: „Sieben Leiden trag ich; mit der Minne sind es acht.
Wer aufs Eis blies, hat dem Wasser wenig Wärme beigebracht.
Sinnlos ist ein Kuß von ferne, ob ihm auch die Sonne lacht.
Bei dir ist mein Kummer einfach; fern von dir – verhundertfacht.

Ins Gefild entfliehn? Die Flamme folgt mir nach und holt mich ein.
Warum muß mein Herz dem flinken Pfeil das Ziel und Opfer sein?
Nur ein Dritteil meines Lebens will das Schicksal mir noch leihn.
Zuflucht vor dem Leid zu finden, dazu ist die Welt zu klein.

Ich vernahm dein Wort und weiß nun, Beste, was dein Herz befiehlt.
Sticht der Rosenstrauch – wer fordert, daß man jeden Dorn befühlt?
Bist du Sonne, so erfüll mir ganz mit Sonne mein Gefild!
Schenk ein Zeichen mir der Hoffnung, daß mein Leben sich erfüllt!“

Wohlgesetzte Liebesworte sprach der Ritter zu der Maid,
sprach zur Sonne als ihr Meister, gab der Lauschenden Bescheid.
Seinem Wunsch sich neigend, schenkte sie ihm hold ein Perlgeschmeid.
Gott begnade beider Liebe und bewahre sie vor Leid!

Was wirkt schöner als Achatstein, angelehnt am Blutrubin,
Aloe im Zypressenschatten unterm Himmelsbaldachin!
Trauter Anblick! Welch Beraubung, ihn dem Auge zu entziehn!
Wer da liebt, der haßt den Abschied. Jammervoll verwünscht er ihn.

Noch verweilen sie und hangen aneinander mit den Augen,
bis er geht; sein wirres Herze will zur Wanderschaft nicht taugen.
Zähren fließen und verbittern selbst des Meeres bittre Laugen.
„Ach, die schnöde Welt“, so klagte er, „wird nicht satt, mein Blut zu saugen!“

Er entfernt sich gramverdüstert, bringt sich Schmerz und Wunden bei;
Trennung macht die Minne traurig, wandelt Lust in Quälerei.
Taucht die Sonn in Wolken, stürzen Schatten nieder, schwer wie Blei.
Trennung drückt, als ob kein holdes Morgenrot mehr möglich sei.

სისხლმან და ცრემლმან გარევით ღაწვი ქმნის ღარად და ღარად;
იტყვის: “მზე ჩემგან თავისად კმა დასადებლად აღარად;
მიკვირს, თუ გული ალმასი შავმან წამწამმან დაღა რად!
ვირე ვნახვიდე, სოფელო, მინდი სალხინოდ აღარად!

ვინ გუშინ ედემს ნაზარდი ალვა მრგო, მომრწყო, მახია,
დღეს საწუთრომან ლახვარსა მიმცა, დანასა მახია,
დღეს გული ცეცხლსა უშრეტსა დაბმით დამიბა მახია.
აწყა ვცან, საქმე სოფლისა ზღაპარია და ჩმახია!”

ამას მოსთქვამს, ცრემლსა აფრქვევს, ათრთოლებს და აწანწარებს,
გულ-ამოსკვნით, ოხრვა-სულთქვმით მიხრის ტანსა, მიაწარებს.
საყვარლისა სიახლესა მოშორვება გაამწარებს,
ვაჲ, საწუთრო ბოლოდ თავსა ასუდარებს-აზეწარებს!

ყმა მივიდა, საწოლს დაჯდა, ზოგჯერ ტირს და ზოგჯერ ბნდების,
მაგრა ახლავს გონებითა საყვარელსა, არ მოსწყდების;
ვით მწვანვილსა თრთვილისაგან, პირსა ფერი მოაკლდების.
ჰხედავთ, ვარდსა უმზეობა რაგვარ ადრე დააჩნდების!

გული კრულია კაცისა, ხარბი და გაუძღომელი,
გული ჟამ-ჟამად ყოველთა ჭირთა მთმო, ლხინთა მნდომელი,
გული – ბრმა, ურჩი ხედვისა, თვით ვერას ვერ გამზომელი,
ვერცა ჰპატრონობს სიკვდილი, ვერცა პატრონი რომელი!”

რა გულსა უთხრნა გულისა სიტყვანი საგულისონი,
თვით მარგალიტნი მოიხვნა მის მზისა სამეყვისონი,
მის მზისა მკლავსა ნაბამი, მათ კბილთა შესატყვისონი,
პირი დასდვა და აკოცა, ცრემლი სდის, ვითა ბისონი.

რა გათენდა, კაცი მოვა მომკითხავი, დარბაზს მხმობი.
ყმა წავიდა ლაღი, ნაზი, ნაღვიძები, ძილ-ნაკრთობი.
ერთმანერთსა ეჯარვიან, დგას მჭვრეტელთა ჯარი მსწრობი;
მეფე მინდორს ეკაზმოდა, მოემზადა დაბდაბ-ნობი.

Blut und Tränen in vermischtem Strom auf seinen Wangen brannten,
und er seufzte: „Fern der Süßen, mir Entrückten, Abgewandten,
fühl ich ihre schwarzen Wimpern heiß an meinem Herzbrillianten.
Fern von ihr sind Frohsinn, Kurzweil die aus meiner Welt Verbannten!

Der mich gestern als Platane hegte stolz im Paradies,
stieß mir heut des Schicksals Schneide durch die Brust als Speer und Spieß;
heut umhüllt ein Flammenmantel dies mein Herz, das er verstieß;
ach, ich weiß, die Welt ist Blendwerk, das ein Lügenmund aufblies!“

Sprach’s, und Schluchzen schlang die Worte, ließ Gestalt und Stimme zittern,
aus der Tiefe drängen Klagen, die ihn beugen und erschüttern.
Wie doch Schmerzen früher Trennung jedes Liebesglück verbittern!
Ach, am Ende winkt das Bahrtuch auch den Rühmlichen und Rittern.

Heimwärts wendet sich der Edle, Jammer füllt sein Schlafgemach;
unablässig hangt er seiner Kümmernis und Sehnsucht nach;
er wird blaß wie grünes Blattwerk, wenn zur Nacht der Frost anbrach.
Seht, der Sonne frühes Sinken macht die Rose krank und schwach!

„Menschenherz voll Gier und Wünsche, armes Herz, verwünscht, verflucht,
Herz, das, so viel Plagen duldend, immer neue Wonnen sucht!
Blindes Herz, vermeßnen Blickes, ohne Maß in seiner Sucht,
keines Fürsten Drohung fürchtend noch des Todes kalte Wucht.“

Solch ein Anruf, rauh und herzhaft, gab dem Herzen Halt und Kraft.
Jenes Perlenband der Liebsten küßte er mit Leidenschaft:
es gemahnte an den Schimmer ihrer Zähne, zauberhaft;
auf dem Angebinde brannte seiner Zähren Feuersaft.

Als es tagte, kam ein Knappe, der ihn früh zu Hofe lud.
Er ermannte sich und folgte stolz, wenngleich nicht ausgeruht.
Schaulust sammelte die Menge, scharte sie zur Menschenflut:
von des Königs Ausritt zeugten Trommellärm und Horngetut.