წიგნი ფატმანისა ავთანდილს თანა სამიჯნურო

CARTA DE AMOR DE PATMÁN A AVTANDIL

დაწერა წიგნი საბრალო, მის ყმისა მისართმეველი,
მისისა მიჯნურობისა, მისთა პატიჟთა მცნეველი,
მისთა მსმენელთა გულისა შემძრველი, შემარყეველი,
უსტარი შესანახავი, არ ცუდად დასახეველი:

“ჰე მზეო, ღმერთსა ვინათგან მზედ სწადდი დასაბადებლად,
მით შეგქმნა მოშორვებულთა ლხინად, არ ჭირთა მწადებლად,
ახლოს შემყრელთა დამწველად, მათად ცეცხლისა მადებლად,
მნათობთა შენი შეხედვა ტკბილად უჩს, დასაქადებლად.

შენ გტრფიალობენ მჭვრეტელნი, შენთვის საბრალოდ ბნდებიან,
ვარდი ხარ, მიკვირს, ბულბულნი რად არ შენ ზედა კრფებიან!
შენი შვენება ყვავილთა აჭნობს, ჩემიცა ჭნებიან,
სრულად დამწვარ ვარ, თუ მზისა შუქნი არ მომესწრებიან.

ღმერთი მყავს მოწმად, ვიშიშვი თქვენსა ამისსა თხრობასა,
მაგრა რა ვირგო დღე-კრულმან, სრულად გავჰყრივარ თმობასა,
გული ვერ გასძლებს ნიადაგ შავთა წამწამთა სობასა,
თუ რას მეწევი, მეწიე, თვარა მივჰხდები ცნობასა!

მე ვირე ამა წიგნისა პასუხი მომივიდოდეს,
ვსცნობდე, გინდოდე საკლავად, ან ჩემი რა გაგვიდოდეს,
მუნამდის გავსძლო სულთა დგმა, გული რაზომცა მტკიოდეს,
სიცოცხლე, ანუ სიკვდილი გარდმიწყდეს, ნეტარძი, ოდეს!”

ფატმან ხათუნ დაწერა და გაუგზავნა წიგნი მისი.
ყმამან ასრე წაიკითხა, და ვინმეა, ანუ თვისი;
თქვა: “არ იცის გული ჩემი, ვინ მაშიკობს, ვისსა ვისი,
რომე მიმიჩს სამიჯნურო, რათ ვამსგავსო მე მას ისი!”

თქვა: “ყვავი ვარდსა რას აქმნევს, ანუ რა მისი ფერია!
მაგრა მას ზედა ბულბულსა ჯერთ ტკბილად არ უმღერია.
უმსგავსო საქმე ყოველი მოკლეა, მით ოხერია.
რა უთქვამს, რა მოუჩმახავს, რა წიგნი მოუწერია!”

Escribió al caballero una carta donde le mostraba su corazón,
y desvelaba la pasión de su amor y el sufrimiento que la torturaba,
una carta para emocionar y conmover el corazón de quien la lee,
una carta para ser guardada y no desgarrada al viento.

“Oh, sol luminoso que Dios tuvo a bien enviar a este mundo,
dicha para quien está a tu lado, desgracia para quien se aleja de ti.
Abrasas al que se te aproxima y lo devoras con tus llamas;
hasta los astros se regocijan con el brillo que emana de tu ser.

Cuantos te ven se prendan de ti, pero luego languidecen en su dolor.
Eres la rosa y me maravilla que los ruiseñores no moren en ti.
Tu belleza marchita las flores; también las mías se deshojan.
Posa tus rayos sobre mí y acaba con esta pasión que me consume.

Dios es testigo de que tiemblo al escribirte esta carta,
pero, ¿qué haré, desdichada de mí, si me abandona la paciencia?
Mi corazón no puede sufrir más las heridas de tus negras pestañas.
Ven en mi ayuda, te lo suplico, porque ya no puedo más.

Mientras espero una respuesta, oh sol, a esta carta,
para saber sí me matas o me eres favorable,
resistiré la vida, pese al tronar de mi corazón,
En ese momento se decidirá si viviré o moriré”.

La señora Patmán dobló la carta y la envió al caballero;
éste la leyó como quien recibe la misiva de una hermana o un pariente.
Entonces piensa: “Ella no conoce mi corazón, y no sabe que es de otra,
que lo llena por completo y cuya belleza no admite comparación.

La rosa y el cuervo no son de la misma especie y nada tienen en común;
ni siquiera el ruiseñor de dulce canto puede ser comparado con ella.
La acción alocada y torpe es desgraciada y efímera.
¡Qué carta tan sin sentido! ¿Por qué la ha escrito esta mujer?”.