წიგნი ავთანდილისა ფრიდონს თანა

CARTA DE AVTIANDIL A NURADÍN PRIDÓN

დაწერა: “ფრიდონ მაღალო, სვე-სრულო მეფეთ-მეფეო,
ლომისა მსგავსო ძალ-გულად, მზეო შუქ-მოიეფეო,
მოვლენილო და მორჭმულო, მტერთა სისხლისა მჩქეფეო,
უმცროსმან ძმამან შორი-შორ სალამი დავიყეფეო!

ჭირნი ვნახენ და მო-ცა-მხვდა ნაცვალი ჭირ-ნახულისა,
კარგა მოხდომა საქმისა ჩემისა გაზრახულისა;
მიცნია მართლად ამბავი პირისა მზედ სახულისა,
დამარჩენელი ლომისა მის, ქვესკნელს დამარხულისა.

იგი მზე ქაჯთა მეფესა ჰყავს, ქაჯეთს პატიმარია.
მუნ მისლვა მიჩანს თამაშად, თუცა გზა საომარია.
ნარგისთათ წვიმა ბროლისა წვიმს, ვარდი ნაწვიმარია,
ჯერთ ქალსა ქაჯნი არ ახლვან, მაგრა სპა უამარია.

გულ-მხიარული ვიხარებ, ამად არ ცრემლი მმილდების,
სადაცა შენ და შენი ძმა ხართ, ძნელი გაადვილდების;
რაცა მოგინდეს, უცილოდ იქმთ, იგი არ აგცილდების,
არ თურე კაცმან დაგიდგნას, ვეჭვ, კლდეცა გაგილბილდების.

აწ შემინდევ, ვერა გნახე, შორს ამისთვის წაგიარე,
გზა-გზა ყოვნად აღარა მცალს, პატიმრად-ა იგი მთვარე;
ადრე მოვალთ მხიარულნი, ჩვენი ნახვა გაიხარე,
ამის მეტი რაღა გკადრო, ძმასა ძმურად მოეხმარე.

ამა მონათა ჩემ ზედა გარდაუხდელი გულია:
ამოდ მმსახურეს, თქვენი-მცა გული ამათთვის სრულია!
ქება რად უნდა მას, ვინცა თქვენ თანა ხან-დაზმულია?
მსგავსი ყველაი მსგავსსა შობს, ესე ბრძენთაგან თქმულია”.

ესე უსტარი დაწერა, შეკრა და წა-ცა-ხვია მან,
მისცა ფრიდონის მონათა ვარდმან და ვითა იამან;
შესთვალა ზეპირ, რაცა ხმდა სრულად, მართ ვითა ჰგია, მან,
მათ მარგალიტი უჩვენის ძოწისა კარმან ღიამან.

Avtandil escribió a Pridón: “Oh, orgulloso Pridón, bienaventurado soberano,
rey de reyes, tú que tienes la fuerza y el valor del león en tu corazón,
sol que esparces tus rayos, poderoso que derramas la sangre de tus enemigos,
desde muy lejos te saluda tu joven hermano y te manda su mejor deseo.

He sufrido mucho, pero he obtenido recompensa por mis tribulaciones.
Dios me ha sostenido hasta la hora postrera y feliz de mi búsqueda.
Por fin he conocido el destino de la dama que ensombrece al sol,
y que puede devolver a la vida al león que por su causa vaga por los bosques.

El sol está cautivo en Kajetia, en poder de la reina Gularduk.
Los fieros Kadjis están ahora ausentes en un largo viaje con su soberana.
El cristal brilla desde una torre de jacintos, la rosa se inunda de lágrimas.
Los Kadjis están lejos pero ella está guardada por un ejército innumerable.

Mis lágrimas han dejado de correr y mi corazón se siente alegre.
Cuando tú y tu hermano aparezcáis, cualquier empresa será fácil.
Todos nuestros deseos se llevarán a término; no puede ser de otra manera.
Nada puede resistir tu fuerza en la batalla, hasta una roca se quebraría.

No te ofendas conmigo, porque no he llegado a verte. Estoy muy lejos
y no puedo entretenerme en el camino mientras el sol está cautivo.
Pero pronto podremos reunirnos y disfrutar todos en compañía.
¿Qué más puedo decirte? Cumplamos nuestros juramentos de amistad.

No he podido recompensar a tus guerreros; más adelante lo haré.
Me han servido con celo y fidelidad; tu corazón puede estar satisfecho,
aunque es innecesario elogiar a quienes han crecido junto a ti y tu sabiduría.
Lo similar engendra lo similar, como declaran los sabios”.

Así acabó Avtandil la carta para su hermano Pridón, después la enrolló
y la entregó a los hombres de la escolta para que la llevaran hasta su rey;
también les ordenó que le contaran de palabra los detalles de sus aventuras.
Perlas de refulgente brillo aparecen cuando se abren las puertas de coral.