ქორწილი ტარიელისა და ნესტან-დარეჯანისა

BODAS DE TARIEL Y NESTÁN

ტარიელს და ცოლსა მისსა მიჰხვდა მათი საწადელი –
შვიდი ტახტი სახელმწიფო, საშვებელი გაუცდელი.
მათ პატიჟთა დაავიწყებს ლხინი ესე აწინდელი,
ყოლა ლხინთა ვერ იამებს კაცი ჭირთა გარდუხდელი.

თვით ორნივე ერთგან მსხდომნი ჰნახნეთ, მზეცა ვერა სჯობდეს;
ბუკსა ჰკრეს და მეფედ დასვეს, ქოსნი ხმათა დაატკბობდეს;
მისცა კლიტე საჭურჭლეთა, თავთა მათთა მიანდობდეს.
ესეაო მეფე ჩვენი, – იზახდიან, ამას ხმობდეს.

ავთანდილ და ფრიდონისთვის ორნი ტახტნი დაამზადნეს,
ზედა დასხდეს ხელმწიფურად, დიდებანი უდიადნეს;
ღმერთმან სხვანი ხორციელნი მათებრნიღა რად დაბადნეს!
ამბობდიან ჭირთა მათთა, ყველაკასა გაუცხადნეს.

სრულნი ინდონი ავთანდილს და ფრიდონს მწედ ხადოდიან:
თქვენგან გვჭირს კარგი ყველაი, – მართ ამას მოიტყოდიან,
ვითა პატრონსა სჭვრეტდიან, რაც სწადდის, მას იქმოდიან,
სადარბაზებლად ნიადაგ მათ წინა მოვიდოდიან.

ინდოთ მეფე უბრძანებდა ასმათს, მისსა შეკვდომილსა:
“რაცა შენ ჰქმენ, არ უქმნია არ გამზრდელსა, არცა ზრდილსა;
აწ ინდოეთს სამეფოსა მეშვიდესა, – ერთსა წილსა, –
ზედა დაგსვამ; შენი იყოს, გვმსახურებდი ტკბილი ტკბილსა.

ვინცა გწადდეს, ქმრად შეირთე, სამეფოსა ეპატრონე;
მუნიდაღმა გვმსასურებდი, თავი შენი დაგვამონე!”
ასმათ ფერხნი გარდუკოცნა: “შენგან-აო ჩემი ღონე,
მონობისა უკეთესი რამც ვიშოვნე, რამც ვიქონე?”

ერთგან სამთავე ძმობილთა დაყვნეს ცოტანი დღენია;
თამაშობდიან, უსახო მიუდიოდის ძღვენია:
რა მარგალიტი ღარიბი, რა უკეთესი ცხენია!
მაგრა ავთანდილს სურვილმან დაღრეჯა დააჩენია.

Tariel y su esposa han alcanzado con creces cuanto deseaban:
los siete reinos de la India y sus siete tronos, lo inalcanzable.
Esta dicha del presente les hace olvidar los sufrimientos pasados.
El hombre que no ha padecido dolor, no puede encontrar placer en la alegría.

Mirad a ambos sentados uno junto al otro; el sol no puede alcanzarlos.
Resuenan las trompetas y lo proclaman rey; los címbalos de cobre dulcifican su sonido.
Entregan al rey las llaves del tesoro, y a ellos mismos como súbditos:
“¡He aquí nuestro rey!”, gritan todos mientras lo aclaman.

Se colocan dos tronos que han sido preparados para Avtandil y Pridón
y en ellos toman asiento como soberanos mientras elogian su magnificencia.
¿Qué otros seres humanos ha creado Dios que puedan comparárseles?
Relatando las desdichas pasadas las dan a conocer a los presentes.

Todos los hindúes consideran a Avtandil y Pridón como sus salvadores.
“De vosotros hemos recibido toda nuestra dicha”, decían sin cesar,
y los miraban como a sus señores, satisfacían todos sus deseos,
y venían a presentarse ante ellos para rendirles pleitesía.

El rey de la Indias dijo a Asmath, que tanto se había sacrificado por él:
“Lo que tú has hecho no hay maestro ni discípulo que lo hagan el uno por el otro.
Ahora yo te hago soberana de la séptima parte del Reino de la India.
Tuyo será; sírvenos como el hermano al hermano y endulza nuestra alegría.

A quien desees como esposo para ser cabeza de tu reino, te lo daremos.
En este menester te pedimos sólo que nos sirvas con fidelidad y obediencia”.
Asmath arrojándose a sus pies los cubrió de besos. Dice: “De ti viene mi poder.
¿Qué mayor dicha puedo alcanzar, a quién mejor que a ti puedo servir?”.

Los tres hermanos jurados pasan todavía unas jornadas juntos.
Se divierten y reciben cada día incomparables presentes.
¡Cuántas perlas extraordinarias, cuántos caballos excelentes!
Pero una añoranza pone sombras en el rostro de Avtandil.