ცნობა როსტევან მეფისაგან ავთანდილის გაპარვისა

Πληροφόρηση τοΰ Ροστεβάν γιά τή φυγή τοΰ Άβταντίλ

აწ ამბავი სხვა დავიწყო, ყმას არ წავჰყვე წამავალსა.
არ შეექმნა დარბაზობა მას დღე როსტანს გულ-გამწყრალსა;
რა გათენდა, ქუში ადგა, ჰგავს, თუ ადენს პირით ალსა,
ხმობა ბრძანა ვაზირისა, მიიყვანდეს შიშით მკრთალსა.

რა ვაზირი მოწიწებით დარბაზს ნახა შემოსრული,
როსტან უთხრა: “არა მახსოვს გუშინდელი შენგან თქმული.
მაწყინე და გამარისხე, ვერ დავიღე დიდხან სული,
აზომ რომე გაგათრიე შენ, ვაზირი გულის-გული.

თუღა გახსოვს, რა უნდოდა, ისრე ავად რად გაგხადე?
მართლად უთქვამს მეცნიერთა: “წყენააო ჭირთა ბადე”;
ესეგვარსა ნუოდეს იქმ, საქმე ხოლე გაიცადე,
აწ მითხარ, თუ რას იტყოდი, თქვი და სიტყვა გააკლადე”.

კვლა მოახსენა ვაზირმან სიტყვა ნაგუშინდელევი,
რა გაიგონა, შესთვალა პასუხი არ-ნაგრძელევი:
“შენ თუ უშმაგო მგონიხარ, ვარმცა ურია მე ლევი!
კვლა მაგის მეტად ნუ მასმენ, თვარა მე სრულად გელევი!”

რა გამოვიდა, ვაზირმან ძებნა, ვერ პოვნა მინანი,
მართ გაპარვასა უთხრობდეს მონანი, ცრემლთა მდინანი.
მან თქვა: “მე დარბაზს ვერ შევალ, მახსოვან დღენი წინანი,
ვინცაღა ჰკადრებს, მან ჰკადროს; რაცა ვთქვი, მასცა ვინანი”.

რა ვაზირი არ შევიდა, კვლა მეფემან კაცი გზავნის;
კაცმან ცნის და გარეთ დადგის, წასლვა ვერვინ გაამჟღავნის;
როსტანს ეჭვი შეუვიდა, ჭმუნვა ამით გაათავნის;
თქვა: “უცილოდ გაიპარა, ვინ მარტომან ასთა ავნის”.

თავ-დადრეკით იგონებდა, გულსა ჰქონდა ჭმუნვა დიდი,
უში ქმნა და აიხედნა, უბრძანებდა მონას: “მიდი,
მოვიდეს და აწ მიამბოს, შემოვიდეს იგი ფლიდი!”
რა ვაზირი შემობრუნდა, ფერი ჰკრთა და ჰქონდა რიდი.

Άλλη αφήγηση αρχίζει τοΰ παλικαριού πού φεύγει,
ό Ροστεβάν κανένα τό πρωΐ νά δει δέ στέργει.
Μόλις μέρωσε καί σηκώθη σκοτεινός καί φλογισμένος,
μήνυσε νάρθ’ ό βεξύρης κι ήρθ’ εκείνος τρομαγμένος.

Κι όταν ό βεζύρης μπήκε φοβισμένος στό παλάτι,
τοΰ είπε ό Ροστεβάνος: «Δ έ θυμάμαι, είπες κάτι,
πού οργίστηκα καί ώρες δέ μπορούσα νά συχάσω,
έμπιστέκαλέ βεζύρη, σ’ έβρισα γιά νά ξενοιάσω.

Σέ έπρόσβαλα θυμάμαι κι ό θυμός μου μέ πειράζει,
σωστά οί σοφοί τό λένε: “Εΐν’ ή προσβολή μαράζι”.
Μή φερθείς άλλη μιά έτσι, καλά σκέψου πριν νά κάμεις.
Τώρα ξαναπές μου όλα, μίλησε μήν άποκάμεις».

Ξανά είπε ό βεζύρης τή χτεσινή ιστορία.
Τ ’ άκούει ό ρήγας καί είπε: «Πές του μέ κοντολογία:
“Άν δέ σέ θαρρώ τρελλό, θάμαι άπιστος λεβίτης”.
Άλλο μή μοϋ πεις γιά τούτο, νά μή πώ πώς είσ’ αλήτης».

Όταν βγήκε ό βεζύρης, δέν τόν είδε πιά τόν Άβταν,
σκλάβοι μέ μαύρα δάκρυα τούπαν: «Πάει, κι άλλος νάταν».
Δέν τολμά νά έμπει μέσα, λέγει: «ΆΜος τώρ’ άς πάει,
πήρα γώ τά μερτικά μου, ο θεός άς μέ φυλάγει».

Σά δέ φάνηκ’ ό βεζύρης, έστειλε καί άλλον ένα,
πού σάν έμαθε τά νέα, στάθη μ’ ήπατα κομμένα.
Ό ρήγας ύποψιάστη, τόν έβρήκετό κακό
κι είπε: «Μοϋφυγε έκεϊνος, πού χτυπιέται μ’ εκατό».

Έσκυψε συλλογισμένος μέτόν πόνο στήν καρδιά,
στέναξ’, σήκωσε κεφάλι κι είπε στό δοΰλο βαριά:
«Πές του κι ας έρθει έκεϊνος ό δειλός, κουτός καί ψεύτης».
Βγήκ’ ό δοΰλος κι ό βεζύρης μπήκε τρέμοντας σάν κλέφτης.