წიგნი ავთანდილისა ფრიდონს თანა

Γράμμα τοΰ Άβταντίλ στόν Πριντόν

დაწერა: “ფრიდონ მაღალო, სვე-სრულო მეფეთ-მეფეო,
ლომისა მსგავსო ძალ-გულად, მზეო შუქ-მოიეფეო,
მოვლენილო და მორჭმულო, მტერთა სისხლისა მჩქეფეო,
უმცროსმან ძმამან შორი-შორ სალამი დავიყეფეო!

ჭირნი ვნახენ და მო-ცა-მხვდა ნაცვალი ჭირ-ნახულისა,
კარგა მოხდომა საქმისა ჩემისა გაზრახულისა;
მიცნია მართლად ამბავი პირისა მზედ სახულისა,
დამარჩენელი ლომისა მის, ქვესკნელს დამარხულისა.

იგი მზე ქაჯთა მეფესა ჰყავს, ქაჯეთს პატიმარია.
მუნ მისლვა მიჩანს თამაშად, თუცა გზა საომარია.
ნარგისთათ წვიმა ბროლისა წვიმს, ვარდი ნაწვიმარია,
ჯერთ ქალსა ქაჯნი არ ახლვან, მაგრა სპა უამარია.

გულ-მხიარული ვიხარებ, ამად არ ცრემლი მმილდების,
სადაცა შენ და შენი ძმა ხართ, ძნელი გაადვილდების;
რაცა მოგინდეს, უცილოდ იქმთ, იგი არ აგცილდების,
არ თურე კაცმან დაგიდგნას, ვეჭვ, კლდეცა გაგილბილდების.

აწ შემინდევ, ვერა გნახე, შორს ამისთვის წაგიარე,
გზა-გზა ყოვნად აღარა მცალს, პატიმრად-ა იგი მთვარე;
ადრე მოვალთ მხიარულნი, ჩვენი ნახვა გაიხარე,
ამის მეტი რაღა გკადრო, ძმასა ძმურად მოეხმარე.

ამა მონათა ჩემ ზედა გარდაუხდელი გულია:
ამოდ მმსახურეს, თქვენი-მცა გული ამათთვის სრულია!
ქება რად უნდა მას, ვინცა თქვენ თანა ხან-დაზმულია?
მსგავსი ყველაი მსგავსსა შობს, ესე ბრძენთაგან თქმულია”.

ესე უსტარი დაწერა, შეკრა და წა-ცა-ხვია მან,
მისცა ფრიდონის მონათა ვარდმან და ვითა იამან;
შესთვალა ზეპირ, რაცა ხმდა სრულად, მართ ვითა ჰგია, მან,
მათ მარგალიტი უჩვენის ძოწისა კარმან ღიამან.

«Χοίρε, ώ Πριντόν μεγάλε, βασιλιά των βασιλέων,
ήλιε που σκορπάς άχτίδες, κι είσαι στήν καρδιά σου λέων.
Ούρανόπεμπτε, πού ποτάμι χύνεις των έχτρών τό αίμα,
σαν ό πιό μικρός άδελφός σου σ’ έσένα στρέφω τό βλέμμα.

Πολλές βρήκα δυσκολίες, μά δέν είμαι νικημένος,
τελείωσα πετυχημένα κι είμαι εύχαριστημένος.
Έμαθα γιά τήν κοπέλα, πού τήν πόναγ’ ή ψυχή μου,
πού ζωή θά ξαναδώσει στό λιοντάρι τής έρήμου.

Κάτζοι τόν κρατούν τόν ήλιο στό Κατζέτι σκλαβωμένο,
παίζοντας θά μπούμε μέσα, άν καί πάλη περιμένω.
Δροσος πέφτ’ άπ’ τούς ναρκίσσους, στράφτ’ τό ρόδο στή δροσιά,
είναι μακριά οί Κάτζοι, μά μεγάλη ή στρατιά.

Χαίρομαι μέ τήν καρδιά μου καί τά δάκρυα στεγνώνουν,
οπου σν καί ό άδελφός σου οί καημοί όλοι τελειώνουν.
Ο,τι θέλετε τό ξέρω, θ’ άπολάψετε τήν ώρα,
όχι άνθρωπος, μά βράχος θά μαλάκωνε πιά τώρα.

Τώρα πιά συγχώρεσέ με πού δέν ήρθα νά σέ βρώ,
τ άστρο είναι σκλαβωμένο, είν’ άδύνατο ν’ άργώ.
Γρήγορα θ ’ άνταμωθούμε εύθυμοι καί θά χαρεϊς,
αλλο τί νά πώ; Βοήθα, άδερφέ, δσο μπορεΐς.

Δεν ήμπόρεσα όπως πρέπει νά άμείψω τούς οπλίτες,
μέ υπηρέτησαν μέ πίστη, είναι άξιοι πολίτες.
Μ’ άφοϋ έζησαν κοντά σου, πρός τί ή πολυλογία;
“Καθείς γεννά δμοιό του”, όπως λέγ’ ή παροιμία».

Έγραψε αύτό τό γράμμα, τό διπλώνει, τό σφραγίζει,
ό ροδόμορφος στούς δούλους τοΰ Πριντόν τό έγχειρίζει.
Τούς παράγγειλε κι οί ϊδιοι ό,τι είδανε νά πούνε,
μες στά πορφυρένια χείλη, άστραλές στραφτοκοπούνε.