ტარიელისა და ავთანდილისგან წასლვა ფრიდონისასა

Αναχώρηση τοΰ Ταριέλ καί τοΰ Άβταντίλ στόν Πριντόν

რა გათენდა, გაემართნეს, წაიტანეს ასმათ თანა,
ნურადინის ქვეყანამდის შეისვიან მათ უკანა;
მუნ ვაჭარმან ოქროს ფასად ცხენი მისცა, არ უძღვანა;
ავთანდილ კმა ყოლაუზად, სხვა-მცა ვინღა წაიტანა!

იარეს და ზედა შეჰხდეს ნურადინის მეჯოგეთა;
ჯოგი ნახეს, მოეწონა, ფრიდონისთვის ეაგეთა.
მუნ ავთანდილს ინდო ეტყვის: “გაქმნევ კარგთა სიშმაგეთა,
მოდი, ფრიდონს ველაღობნეთ, ჯოგსა მისსა მოვადგეთა!

ჯოგი წავუღოთ, მოსრულნი ვესმით ჯოგისა წაღებად,
გამოემართვის საომრად, ველთა სისხლითა დაღებად,
ანაზდად გვიცნობს, გაკრთების, გულსა შეჰლამის დაღებად, –
ამოა კარგი ლაღობა, ლაღსა შე-ვე-იქმს ლაღებად”.

დაუწყეს პყრობა ტაიჭთა ფრიდონის უკეთესებსა.
მუნ მეჯოგეთა ფანოსი შეექმნა, ეკრა კვესებსა;
უყივლეს.: “ვინ ხართ, მოყმენო, ვინ იქმთ საქმესა ზესებსა?
ჯოგი მისია, ვინ მტერსა ჰკრავს ხრმალსა, არ აკვნესებსა”.

მათ მშვილდები დაიწვადეს, მეჯოგეთა გაეკიდნეს.
მეჯოგენი მიიზახდეს, ხმანი მათნი გაადიდნეს:
გვიშველეთო, გვიშველეთო, მეკობრეთა ამოგვწყვიდნეს!
ხმა შეიქმნა, შეიყარნეს, ფრიდონს ჰკადრეს, არ დაჰრიდნეს.

შეეკაზმა ფრიდონ, შეჯდა, შეკაზმული გამოვიდა.
ხმა შეიქმნა, შეიყარნეს, რაზმი ველთა დაჰფარვიდა.
იგი მზენი მოეგებნეს, ვის ზამთარი ვერ დაჰზრვიდა;
დაეხურა ზარადები, პირსა მათსა უფარვიდა.

რა ტარიელ ფრიდონ იცნა, თქვა: “ვნახეო, ვინცა მინა”.
მუზარადი მოიხადა, გაიღიმნა, გაიცინა;
ფრიდონს უთხრა: “რასა ჰლამი, ჩვენი მოსლვა რას გეწყინა?
პურად ავი მასპინძელი მოგვეგებვი ომად წინა!”

Μπήκαν τό πρωί στό δρόμο, πήραν τήν Άσμάτ μαζί,
ώς τοϋ Νουραντίν τή χώρα στά καπούλια καθιστή.
“Ύστερ’ άλογο τούς δώσαν, όχι δώρο, μέ χρυσάφι,
οδηγός ό Άβταντίλ, πού τό δρόμο δέ θά χάσει.

Στό δρόμο τους τοΰ Πριντόνα τά κοπάδια άνταμώσαν,
πού τά κρίνανε άντάξια γιά τό βασιλιά ότ’ ήσαν.
Κι είπε ό Ταριέλ στόν Άβταν: «Σοϋ προτείνω ενα άοτεΤο,
ελ’ άς πάρουμε κυνήγι τοϋ Πριντόν αυτό τό βίο.

Τό κοπάδ’ άς φυγαδέψω, σάν τό μάθει θέ νά βγει,
τούς ληστές νά πολεμήσει, νά χτυπιέται μέ όργή.
Σάν μάς 8εϊ καί μάς γνωρίσει, θά χαρεϊ, θά ησυχάσει,
άπ’ τό έξυπνο άστεΤο καί αύτός θέ νά γελάσει».

Τά καλύτερ’ άλογά του όρμησαν γιά νά τά πιάσουν,
οί τσομπάνοι μέ τσακμάκι φωτιά πρόφτασαν ν’ άνάψουν.
Καί φωνάζανε: « Ποιοι είστε σείς έκεϊ λεβέντες;
Τ’ άλογα εΐναι έκείνου, πού δέν άγαπά κουβέντες».

Έτοιμάσαν τίς σαΐτες καί ριχτήκαν στά κοπάδια,
πού έτρέξαν τρομαγμένα μέ κραυγές σάν τά ζαρκάδια.
«Βοηθήστε, βοηθήστε, οί ληστές μάς έσκοτώσαν!»
Μέ φωνές καί μέ άντάρα στόν Πριντόνα έσιμώσαν.

Αρματώθηκε ό Πριντόνας, κάθησε στό άλογό του,
σκόνη καί βοή σηκώθη, σήκωσε καί τό στρατό του.
Οί δύο ήλιοι, π’ όλο λάμπουν, πήγανε στήν άπαντή τους,
βάλαν χαμηλά τά κράνη, πού έκρύβαν τή μορφή τους.

Είδε τόν Πριντόν ό Τάρης, είπε: «Βρήκε ό,τι ζητούσε»,
σήκωσε τό βαρύ κράνος καί χαρούμενος γελούσε.
Ειπε στόν Πριντόν: « Τί κάνεις, δέ σ’ άρέσ’ ό έρχομός μας;
Σέ πειράζουνε οί ξένοι, μέ στρατό βγήκες έμπρός μας;»