ფატმან ხათუნს, მისსა მჭვრეტსა, ედებოდა ცეცხლი ნელი,
მოეხვია, გარდუკოცნა ხელი, ფერხი, პირი, ყელი;
იტყვის: “ღმერთო, რა გმსახურო, გამინათლდა რათგან ბნელი!
ვცან სიმოკლე ბოროტისა, კეთილია მისი გრძელი”.

ქალი ფატმანს ეხვეოდა, ტკბილად იტყვის, არ გამწყრალი:
“ღმერთმან გული გამინათლა გახეთქილი, გა-ცა-მწკრალი,
აწ აგრე ვარ გავსებული, წინას ვიყავ ვითა მცხრალი,
მზემან შუქნი შემომადგნა, ვარდი მით ვჩან არ-დამზრალი”.

ზღვათა მეფე გარდაიხდის მუნ ქორწილსა მეტად დიდსა.
ქაჯეთიცა დაუმადლა, არ გაუშვა დღესა შვიდსა;
უხვად გასცემს საბოძვარსა, საჭურჭლესა ანაკიდსა,
პერპერასა დაფანტულსა ზედა სცვეთენ ვითა ხიდსა.

მუნ იდვის გორი ლარისა, სტავრისა და ატლასისა;
ტარიელს უძღვნა გვირგვინი, ვერ-დანადები ფასისა,
იაგუნდისა მრთელისა, ყვითლისა, მეტად ხასისა,
კვლა ერთი ტახტი ოქროსა, წითლისა მართ ხალასისა.

ნესტან-დარეჯანს ყაბაჩა უძღვნა, შემკული თვალითა,
იაგუნდითა წითლითა, ბადახშითა და ლალითა.
დასხდეს ორნივე ქალ-ყმანი პირითა ელვა-მკრთალითა,
მათნი მჭვრეტელნი დაიწვნეს ცეცხლითა მართ ახალითა.

ავთანდილს და ფრიდონს უძღვნა უსაზომო დიდი ძღვენი:
ძვირფასისა უნაგირი, უკეთესი თვითო ცხენი,
თვითო კაბა თვალიანი, უცხო ფერთა შუქთა მფენი,
მოახსენეს: “მადლი რა ვთქვათ, სვიანმცა-ა დავლა თქვენი!”

ტარიელ მადლსა გარდიხდის ტურფა სიტყვითა ენითა:
“დიდად ვიამე, მეფეო, პირველ, ნახვითა თქვენითა,
მერმე, აგვავსენ მრავლითა ტურფა ფერითა ძღვენითა,
ვიცი, შორი-შორ არ-ჩავლა ჩვენ თქვენი კარგა ვქმენითა”.

Βλέποντάς την ή Φατμά έκαιγόταν μέσ’ στήν φλόγα
τήν αγκάλιασε, φιλούσε χέρια, πόδια, λαιμό, στόμα
κι έλεγε: «Σ ‘ ευχαριστώ, ώ πλάστη, πού τό σκότος χάνεις
το κακο γοργά περνάει, πάντα τό καλό ον κάνεις».

Τή Φατμά στήν άγκαλιά της σψίγγ’ ή κόρη καί δακρύζει
«Την καρδιά μου τήν θλιμμένη ήλιου άχτίδα τή φωτίζε,
Σκλαρα ήμουν, όμως τώρα άνθισα ώσάν τό κρίνο,
πού ό ήλιος τό θερμαίνει, λευτεριάς δροσούλα πίνω».

Τους έπάντρεψε ό ρήγας, φχαριστά γιά τό Κατζέτι
κι οχτώ μέρες στό παλάτι ξακολούθησε τό γλέντι
Πολλά καί αρκετά τά δώρα, πού έδώρισε στούς ξένους
πανω στα φλουριά πατούσαν, σά σέ δρόμους χρυσαφένιους.

Ητανε έκεϊ βουνά κατηφές, μετάξι, άτλάζι,
προσφερε στόν Ταριέλ στέφανο μ’ ένα τοπάζι.
Καί μέ σάπφειρο μεγάλο, σπάνιο καί όλοκαθάριο
του έστησε καί τό θρόνο άπό μάλαμα πανώριο.

Στή Νεστάν είχε προσφέρε, φούστα με μαργαριτάρια
κοκκίο τρανό σαπφείρι, μπαχτασάνικα πετράδια.
Καθησαν κόρη καί νέος μέ τίς λαμπερές μορφές,
που τούς βλέπουν, τούς φλογίζουν φλόγες νέες δυνατές

Δώρισε στόν Άβταντίλο καί Πριντόν άπειρα δώρα,
άλογο είς τόν καθένα, πού δέ βρίσκεις σ’ άλλη χωρα,
καί καφτάνια κεντημένα μέ πανάκριβα πετράδια,
Λέν: «Θερμά σ’ ευχαριστούμε μέσ άπό τά φυλλοκάρδι»,

Ό Ταριέλ ευχαριστούσε μέ πολυ λεπτή ομιλία.
«Ρήγα, χάρηκα περίσσια, πρώτο γιά τή γνωριμία,
έπειτα γιά τά γενναία καί πολύτιμά σου δωρα,
βλέπω κάναμε ώραϊα, ποϋρθαμε σ’ αυτή τή χώρα».

ზღვათა მეფე მოახსენებს: “ხელმწიფეო, ლომო, ქველო,
მოახლეთა სიცოცხლეო, ვერა-მჭვრეტთა შორით მკლველო,
მსგავსი თქვენი რა-მცა მეძღვნა, შვენიერო სანახველო!
რა მოგშორდე, რა მერგების, საჭვრეტელად სასურველო?!”

ტარიელ ფატმანს უბრძანა: “მე თავი შენი მიდია;
დავ, ვალი შენი ჩემზედა გარდაუხდელი, დიდია;
აწ რაცა ქაჯთა საჭურჭლე ქაჯეთით ამიკიდია,
მომიცემია, წაიღე, არ კიდე მომიყიდია”.

ფატმან ხათუნ თაყვანის-სცა, ჰკადრებს მადლსა მეტის-მეტსა:
“მე მეფეო ნახვა შენი მიდებს ცეცხლსა დაუშრეტსა;
რა მოგშორდე, რა ვიქმნები? მე დამაგდებ ვითა რეტსა.
ახ, ნეტარძი მოახლეთა! ვაგლახ თქვენსა ვერა-მჭვრეტსა!”

ზღვათა მეფესა ეტყვიან სამნივე შუქთა მაფენი,
კბილნი ბროლნი და ბაგენი სადაფთა მოსადაფენი:
“უთქვენოდ მყოფთა არ გვინდან ნიშატნი, საჩანგდაფენი,
მაგრა გაგვიშვენ, ჟამია, წავიდეთ, ვართ მოსწრაფენი.

შენ იყავ ჩვენი მშობელი, ჩვენგან ღმრთად საესავიო,
მაგრა ამასცა ვიაჯით, გვიბოძო ერთი ნავიო”.
მეფემან ბრძანა: “არა მშურს სამიწოდ თქვენად თავიო,
რათგან ისწრაფი, რა გკადრო? წა, გიწინამძღვრდეს მკლავიო!”

მეფემან ნავი-ხომალდი მოჰკაზმა ზღვისა კიდესა.
გამოემართა ტარიელ, გამყრელნი ცრემლსა ღვრიდესა,
თავსა იცემდეს, იგლეჯდეს, თმა-წვერსა გაიყრიდესა,
ფატმანის ცრემლთა შედენით თვით ზღვაცა გაადიდესა.

გამოვლნეს ზღვანი სამთავე, ერთგან ძმად შენაფიცართა,
კვლა ამტკიცებდეს სიტყვათა, მათ პირველ დანამტკიცართა;
ჰშვენის მღერა და სიცილი მათ, მისთა არ-უვიცართა,
ბაგეთათ შუქი შეადგის ზედა ბროლისა ფიცართა.

Άπαντά ό βασιλέας: «Κύριε άγαποδότη,
ζωή δίνεις στούς πλησίον, στούς εχτρούς θανατοδοτη.
Τί μπορώ νά σοϋ δωρίσω, ώ ολόλαμπρε μου ήρω,
πού τοΰ χωρισμού τόν πόνο δεν ξέρω πώς θά τόν σύρω;»

Λέγει στή Φατμά ό Τάρης: «Αδελφή μου θάσαι γνήσια,
εϊν’ τό χρέος μου μεγάλο κι ή αξία του περίσσια.
“Ο,τι πήρα άπ’ τούς Κάτζους ας είναι όλα δικά σου,
ατά χαρίζω, μά δέ φτάνουν ν’ άποβγάλω τά καλά σου».

Ή Φατμά μέ υποκλίσεις τόν ευχαριστεί εγκάρδια.
«Ρήγα, ή συνάντησή σας μ’ ίκαψε τά φυλλοκάρδια.
Τί θά κάμω αν σάς χάσω; Τά μυαλά μου θά μου φύγουν,
ευτυχής πού πάει μαζί σας, δυστυχής πού σάς άφήνουν».

Λάμποντας κι οί δυό μιλούσαν στών γιαλών τό βασιλέα,
κρυσταλλένια δείχναν δόντια μέσ’ σέ χείλη κοραλλένια.
«Μακριά σας δέν υπάρχει μουσική καί εύθυμια,
μά άφήστε μας νά πάμε, δέ χωρει άργοπορια.

Έσύ στάθηκες γονιός μου, σύ τό φώς μέσ’ στό σκοτάδι,
όμως σέ παρακαλούμε δώσε μας ένα καραβι» .
Άπαντά: «Γιά σάς στόν τάφο είμαι έτοιμος νά μπω,
μ’ αν βιάζεστε, πηγαίντε, ν’ άρνηθώ δέν ήμπορω».

Τούς έχάρισε ό ρήγας όμορφο, γοργό καράβι,
κάθησαν κι οί τρεις νά φύγουν, στίς καρδιές τους φλόγ’ ανάβει.
Εκείνοι τούς παραβγάλαν μέ τά δάκρυα στά μάτια
καί τής Φατμάς τά δάκρυα τρέχουν στοϋ γιαλού τά βάθια.

Τρεΐς άδελφοποιημένοι τά πελάγη άντάμα σχίσαν,
ξαναείπανε τούς όρκους π άπό πριν δοσμένοι ήσαν.
Γλέντια, γέλια καί τραγούδια σ’ όλα ήσαν μαθημένοι
καί μέ τή χαρά στά μάτια πλέανε εύτυχισμένοι.

მუნით კაცი ასმათს თანა მათ გაგზავნეს მახარობლად,
კვლა ფრიდონის თავადთასა – ნაომართა მათთა მთხრობლად:
“მანდა მოვა, მოიმაღლებს მზე მნათობთა მამაგრობლად,
“
ჩვენ, დამზრალნი, აქანამდის, აწ გავხედით დაუზრობლად”.

იგი მზე შესვეს კუბოსა, იარეს გზა ზღვის პირისა,
მიყმაწვილობდეს, უხარის მათ გარდახდომა ჭირისა;
მივიდეს, სადა ქვეყანა იყო ნურადინ გმირისა,
მოეგებნიან, ისმოდის ხმა სიმღერისა ხშირისა.

მუნ მიეგება ყოველი ფრიდონის დიდებულები.
ასმათი, სავსე ლხინითა, ვის აღარ აჩნდა წყლულები,
ნესტან-დარეჯანს მოეჭდო, რომ ვეღარ გაჰხსნის ცულები,
აწ გაუსრულა ყოველი მან მისი ნაერთგულები.

ნესტან-დარეჯან ეხვევის, პირსა აკოცებს პირითა;
უბრძანა: “ჩემო, ვაგლახ მე, შენცა აგავსე ჭირითა,
აწ ღმერთმან მოგვცა წყალობა, ვცან, მისი არ-სიძვირით-ა;
მე გულსა შენსა ეზომსა, არ ვიცი, გარდვიხდი რითა!”

ასმათ ჰკადრა: “მადლი ღმერთსა, ვარდნი ვნახენ არ-დაზრულნი,
ბოლოდ ასრე გააცხადნა გონებამან დაფარულნი,
სიკვდილიცა სიცოცხლედ მიჩს, ოდენ გნახენ მხიარულნი”.
სჯობან ყოვლთა მოყვარულთა პატრონ-ყმანი მოყვარულნი.

დიდებულთა თაყვანის-სცეს, მოახსენეს დიდი ქება:
“რომე ღმერთმან გაგვახარნა, კურთხეულ-ა მისი ღმრთება!
ჩვენ გვიჩვენა პირი თქვენი, აღარა გვწვავს ცეცხლთა დება,
წყლულსა, მისგან დაკოდილსა, მასვე ძალ-უც განკურნება”.

მოვიდეს და პირი ხელსა დასდვეს, აგრე გარდაჰკოცნეს.
მეფე ეტყვის: “ძმათა თქვენთა თავნი ჩვენთვის დაიხოცნეს,
იგი შვება საუკუნოს ცხადად პოვეს, არ იოცნეს,
ერთსა მიჰხვდეს საზიაროდ – დიდებანი იასოცნეს.

Στεϊλαν στήν Άσμάτ άνθρώπους νά ποΰν τις καλές ειδήσεις,
νά τό πει καί στούς άρχόντους γιά νά τούς καλοκαρδίσει.
Ήρθε ό ήλιος πού τ ’ άστρα τ ’ ούρανοΰ φωτίζει,
πού ξεπάγιαζε ώς τώρα καί νέα ζωή θ ’ άρχίζει.

Τ ό γιαλό – γιαλό πήγαιναν, λάμπ’ ή κόρη σάν τόν ήλιο,
έσιμώσαν κάποια μέρα στοϋ Πριντόνατό βασίλειο.
Χαίρονται καί ευθυμούνε, ξεχαστήκανε τά ντέρτια,
στη συνάντησή τους βγήκαν μέ νταούλια καί μέ ντέφια.

Πρώτοι τούς προϋπαντήσαν τού βασιλείου οί άρχόντοι
κι ή Άσμάτ χαρά γεμάτη έτρεξε σιμά τους πρώτη.
Τή Νεστάν σφιχταγκαλιάζει, ενωθήκαν τά κορμιά τους,
τήν άγνή τους τή φιλία δέν τήν ξέχασε καμιά τους.

Ή Νεστάν τήν άγκαλιάζει, τή φιλά γλυκά στό στόμα,
λέγ’: « Αλλοίμονο, γιά μένα πάσχεις καίπονεϊς άκόμα.
Τώρα βλέπω ό θεός μας τό ελεός του μάς χαρίζει,
δέν ξέρω πώς ν’ άνταμείψω ό,τι ή καρδιά σου αξίζει».

ΕΙπ’ ή Άσμάτ: «Δόξα νάχει ό θεός π’ άνθεΐ ό άνθός,
τά μυστήρια πού λύνει μέ τοϋ λογικού τό φώς.
Σά σέ βλέπω χαρεμένη καί τό θάνατο άψηφώ,
πιό άγνή ειν’ ή άγάπη τοϋ δούλου στ άφεντικό».

Οί άρχόντοι προσκύνησαν, τούς δοξάζουν κι επαινούν:
«Ό θεός χαρά μάς στέλνει», τ ’ όνομά του εύλογουν.
«Μάς χαρίζει τίς μορφές σας, δέ μάς καίει πια φωτιά
αυτός τίς πληγές γιατρεύει, πού μάς δίνει στην καρδιά».

Χειροφίλημα τούς δίνουν κατά τά παλιά συνήθεια.
Κι ειπ’ ό Τάρης: « Γιά τή νίκη μας χαθήκανε αλήθεια
φίλοι σας πολλοί, μά δόξα άποχτήσανε αιώνια,
οπά ουράνια παλάτια θά τούς ψάλουν τά εγκώμια.