ავთანდილისგან შენც იცი ჩემთვის თავისა დადება,
აწ მე მაქვს ნაცვლად მისისა მოხმარებისა წადება:
შენ მიდი, ჰკითხე, რა უნდა, მან ქმნას ამისი ცხადება,
ვითა დამივსო სახმილი, ეგრე მისიცა კმა დება.

უთხარ: “ძმაო, რა გარდიხდის შენგან ჩემსა ჭირ-ნახულსა!
ღმერთი მოგცემს წყალობასა, მისგან ზეცით შესახულსა!
თუ ვერა ვიქმ საწადელსა შენსა, შენთვის გაზრახულსა,
არა ვნახავ სახლსა ჩემსა, არ დარბაზსა, არცა ხულსა.

აწ მითხარ, ჩემგან რა გინდა, ანუ რათ მოგეხმარები?
ვარჩევ, წავიდეთ არაბეთს, იყავ ჩემიცა მარები;
ტკბილის სიტყვითა გავმართოთ და ხრმლითა – საომარები:
თუ შენ შენს ცოლსა არ შეგრთავ, მე ჩემსა არ ვექმარები”.

რა ფრიდონ უთხრა ავთანდილს ტარიას მოციქულობა,
მას გაეცინნეს, გაღიმდა, ჰშვენოდა მხიარულობა;
თქვა, თუ: “მეშველი რად მინდა? მჭირს არავისგან წყლულობა!
ჩემი მზე არცა ქაჯთა ჰყავს, არცა სჭირს ლხინ-ნაკლულობა.

ჩემი მზე ტახტსა ზედა ზის, მორჭმული ღმრთისა ნებითა,
საკრძალავი და უკადრი, ლაღი, არვისგან ვნებით-ა,
არცა რა უმძიმს ქაჯთაგან, არცა გრძნეულთა გრძნებითა,
მას ზედა შველა რად მინდა? რად მეჭვ რასაცა თნებითა?

რა მოვა ჩემთვის განგება, ზეცით მოსრულნი ზენანი,
ღმერთი იწადებს, მომივლენ გულსა სახმილთა ლხენანი;
მაშინღა მომხვდენ მოკვდავსა მზისა ელვათა ფენანი,
უმისჟამისოდ ცუდია ჩემგან მი და მო რბენანი.

მიდი და ჰკადრე ტარიელს პასუხი, ჩემგან თხრობილი:
“მადლი რად უნდა, მეფეო, ხარ რაზომ გინდა ლმობილი?
ვარ მუცლითგანვე დედისათ თქვენად სამონოდ შობილი,
ღმერთმან მუნამდის მიწა მყოს, ვირ მეფე იყო ცნობილი.

Ξέρεις ό Άβταντίλ γιά μένα τήν ψυχή του θυσιάζει,
τώρα ή συνείδησή μου σέ βοήθεια μέ κράζει.
Πήγαινε καίρώτησέ τον πού μπορώ νά τόν βοηθήσω,
Όπως μοϋσβησε τή φλόγα κι έγώ θέλω νά τοϋ σβήσω.

Πές του: “Πώς νά ξεπληρώσω όσα έκανες γιά μένα,
ας σου στείλει ό θεός μας τά ελέη τ ’ άγιασμένα.
Άν έγώ δέν έκπληρώσω δ,τι ποθείς τόσον καιρό,
τό σπίτι μου νά μήν ϊδω κι ούτε άμπάρια νά μή βρω.

Τώρα πές μου σύ, τί θέλεις, πώς μπορώ νά βοηθήσω;
Άν θα πας στήν Αραβία κι έγώ θά σ’ άκολουθήσω,
όπου δέ βοηθούν τά λόγια, θά βοηθήσει τό σπαθί μου,
μέ τ ’ άστρο σου άν δέ σ’ ένώσω, νά μή χαρώ τή δική μου”».

Όταν ό Πριντόν τού είπε τού Ταριέλ αύτά τά λόγια,
γέλασε ό Άβταντίλ, πού τοΰ πηγαίνανε τά γέλια.
Είπε: «Τί βοήθεια θέλω; Δέ μ’ άδικη σε κανείς,
τ άστρο μου δέν είν’ κλεισμένο σέ κελί τής φυλακής.

Δόξα τώ θεώ, ό ήλιος πιά τό θρόνο μου στολίζει,
δοξασμένη, τιμημένη, μεγαλόπρεπη ορίζει.
Δεν τήν σκιάζουν ούτε Κάτζοι, οϋτε ξόρκια ή μαγεία.
Τίτή θέλω τή βοήθεια; Δέν μ’ άρέσει ή κολακεία!

Σαν εκπληρωθε εκείνο, που η τύχη μου ΄χει γράψει
Με το θέλημα το θείο και ο πόνος μου θα πάψει.
Τότε ο θνητός μονάχα θα δω του ήλιου λάμψη,
Έως τότε θα ναι μάταιο όποιος ό, τι κι αν μου τάξει.

Πες του Τάρη από μένα: «Τι απάντηση ζητάς,
Μεγαλόκαρδος που εισαι, ταχα τι μ΄ευχαριστάς;
Αφου ήρθα εδώ στον κόσμο, σκλάβος σου ήμουν γραμμένος,
Ας με πλήξει ο θεός μου, ρήγας θασαι δοξασμένος».

გებრძანა: “შეყრა მწადიან საყვარელისა შენიხა”.
ეგე არს მსგავსი გულისა ლმობიერისა თქვენისა;
მუნა მე ხრმალი არ მიკვეთს, არცა სივრცელე ენისა,
მიჯობს მოლოდნა საქმისა მის განგებისა ზენისა.

ესეა ჩემი საწადი და ჩემი მოსანდომარე:
ინდოეთს გნახო მორჭმული, საჯდომთა ზედა მჯდომარე,
გვერდსავე გიჯდეს მნათობი, პირი ელვათა მკრთომარე,
მებრძოლნი თქვენნი მოგესრნენ, არვინ ჩნდეს მუნ მეომარე.

რა გამისრულდენ ესენი ჩემნი გულისა ნებანი,
მაშინღა მივალ არაბეთს, მომხვდენ მის მზისა ხლებანი;
ოდესცა სწადდეს, დამივსნეს ამა ცეცხლისა დებანი.
სხვა თქვენგან არა არ მინდა, მძულან ცუდნიღა თნებანი”.

რა ფრიდონ ჰკადრა ტარიელს ესე სიტყვანი ყმისანი,
მან ბრძანა: “მაგას არა ვიქმ, ამას არ უნდა მისანი!
ვითა მან პოვნა მიზეზნი ჩემისა სულთა დგმისანი,
ეგრევე მანცა სამისოდ ნახნეს ძალ-გულნი ძმისანი!

მიდი, უთხარ ჩემ მაგიერ სიტყვა ჩემგან არ-ნათნები:
“მე შენისა გამზრდელისა უნახავად არ დავდგები.
ვეჭვ, მრავალი დამეხოცოს მონა, მისგან საყვარლები,
ვითხოვ ხოლე შენდობასა, ეგეთიღა მოვბრუნდები”.

ესე უთხარ: “ამის მეტსა ჰმოციქულობ ნურას ნუო,
ხვალე წასლვა არ დავშალო, არცა საქმე გავათუო;
მე არ მიზამს არაბთ მეფე, რომე სიტყვა გავაცრუო,
ამოდ ვსთხოვო ქალი მისი, შევეხვეწო, შევაგუო”.

უამბო ფრიდონ ავთანდილს ტარიას მოციქულობა:
არ დადგებისო, ცუდია შენგან ცდისაღა თქმულობა”.
მას დაუმძიმდა, მოედვა კვლა გულსა კვამლ-ალმულობა.
ასრე ხამს რიდი მეფეთა, ყმათაგან მოკრძალულობა!

Είπες τάχα: «Να σ΄ενώνω με το άστρο σου γυρεύω»,
Αυτό δείχνει της καργιάς την καλοσύνη, το πιστεύω.
Δε χρειάζεται κοντάρι ούτε λόγους ή δουλειά μου
Κάλλιο είναι νάναμένω απ΄την τύχη τα γραφτά μου.

Εγώ μια επιθιμία ένα πόθο μόνο
Στης Ινδίας να σε ίδω ευτυχή στο χρυσό θρόνο.
Πλάγι σου να δω το αστρο των Ινδών να ανορθώσεις
Και εχτρός σου να μη μείνει, που να μην τον εξοντώσεις.

Όταν οι επιθυμίες μου αυτές έκπληρωθουνε,
Τότε πια στην Αραβία με τ΄αστρο μου θα με δούνε.
Σαν εκείνη θα θελήσει τη φωτιά μου να μου σβήνει,
Άλλο τίποτα δε θέλω, μισώ τη δουλοφροσύνη».

‘Οταν άκουσα ο Ταρίελ, σ΄Αβταντιλ τα λόγια λέγει
«Πώς δε θα νεργήσω έτσι, κόσμος καλά το ξέρει.
Όπως εσύ βρήκες τρόπο στη ζωή να με γυρίσεις,
Μα κι εγώ θα βρω τον τρόπο, ό, τι θέλεις ν΄αποκτήσεις.

Πές του τούτα μου τα λόγια, που δεν είναι κολακεία:
«Αν δε δω τον πάτμονά σου δε θα έβρω ή συχία.
Γιά τους τόσους σκοτωμένους τη συγνώμη θα ζητήσω
Κι ευχαριτημένος τότε στην πατρίδα θα γυρίσω».

Πές του έτσι·. “Πάψε πλέον μαζί μου τή συμφωνία,
αϋριο θ ’ άναχωρήσω, δέ χωρεί άμφιβολία.
Ο ρήγας τής Αραβίας δέ θ ’ άντισταθεϊ σ ’ εμένα,
με σέβας θά τοϋ ζητήσω τήν κόρη του γιά έσένα’» .

Είπε ό Πριντόν στόν Άβταν τοϋ Ταριέλ τά ειπωμένα:
«Αέν υποχωρεί ό Τάρης, πάν τά λόγια στά χαμένα».
Ελυπήθηκε ό Άβταν, έφλογίστηκε ή καρδιά του,
ομως πρέπ τό παλικάρι νά τιμά τό βασιλιά του.

ავთანდილ მივა მუხლ-მოყრით ტარიას შესახვეწელად,
ფერხთა ეხვევის, აკოცებს, აღარ შეჰხედავს ზე წელად,
ეტყვის: “კმა, რაცა შევსცოდე როსტანს წლეულად მე წელად,
კვლა ნუ მიქმ ერთგულობისა გამტეხლად, და-ცა-მლეწელად.

რასაცა ჰლამი, არ მოგცემს მას ღმრთისა სამართალია,
გამზრდელსა ჩემსა ვით ვჰკადრო მე საქმე სამუხთალია!
მე მისთვის ხელი ვით გავძრა, ვინ ჩემთვის ფერ-ნამკრთალია!
ვით მოიხმაროს მონამან პატრონსა ზედა ხრმალია!

ეგე საქმე მე და ჩემსა საყვარელსა შეგვამდურვებს,
ვა თუ გაწყრეს, გაგულისდეს, კუშტი გულსა შეაურვებს,
ამბავსაცა დამიძვირებს, ჭვრეტისათვის მომასურვებს,
შენდობასა ხორციელი კაცი ვერა დამიურვებს”.

ტარიელ უთხრა სიცილით, მან მზემან შუქ-ნაფენამან,
ხელი მოჰკიდა ავთანდილს, აჰმართა, ააყენა მან:
“მიყოო კარგი ყველაი მომართებამან შენამან,
მაგრა სჯობს, შენცა გალხინოს ჩემმან შენითა ლხენამან.

დია მძულს მეტი მოყვრისა შიში, კრძალვა და რიდობა,
მძულს გაუწყვედლად კუშტობა და სულ-მძიმობა, დიდობა;
თუ მოყვარეა, გულისა ქმნას ჩემკე მონაზიდობა,
თვარა მე ჩემდა, იგ მისდა, დია სჯობს კიდის-კიდობა.

მე ვიცი გული საშენოდ შენისა საყვარელისა,
არ ეწყინების სტუმრობა შენისა მე შემყრელისა.
რად-მცა რა ვჰკადრე მეფესა თხრობა რასაცა ჭრელისა!
ოდენ ნახვისა მათისა ნატრა მაქვს სანატრელისა.

ამას ოდენ მოვახსენებ მუდარით და შეპოვნებით,
რომე მოგცეს ქალი მისი მან მისითა მოგონებით,
რათგან ბოლო შეყრავეა, სიშორესა ვით ეთნებით?
დააშვენეთ ერთმანერთი, თავის-თავის ნუ დასჭნებით”.

Ηρθε ο Άβταν στόν Τάρη, έγονάτισε μπροστά του,
του άγκάλιασε τά πόδια καί φιλεΐ τά γόνατά του.
Λέγει: «Έγώ τελευταία λύπησα τό Ροστεβάνο,
μή θέλεις νά μ’ αναγκάσεις νέο σφάλμα γιά νά κάνω.

Ό θεος δε θά θελήσειι, ό σκοπός μου ν’ αληθέψει,
άπιστος τότε θά γίνω στοϋ δασκάλου μου τή σκέψη.
Πως το χέρι νά σηκώσω στό σεβάσμιο πάτρωνά μου;
Πώς ό δοϋλος ν’ άνασύρω ξίφος πάν’ στό βασιλιά μου;

Τέτοια πράξη θά χωρήσει έμένα άπ’ τήν καλή μου,
αν τήν ίδώ κακιωμένη, θά τελειώσω τή ζωή μου.
Θά μέ φάγει ή λαχτάρα νά ξανάδω τή μορφή της,
ποιός θνητός θά ή μπορέσει ν’ άποτρέψει τήν όργή της;»

Γέλασ ό Ταριέλ καί έλαμψε ή φύση όλη,
πήρε τ ’ Άβταντίλ τό χέρι καί όρθό τόνε σηκώνει.
«΄Ολη μου τήν ευτυχία στή βοήθεια σου χρωστώ,
ή χαρά μου κι χαρά σου νά ένωθοΰν είναι σωστό.

Δέ μ΄ άρέσει όταν φίλοι φέρνονται σάν δύο ξένοι
κι ή πολλή ή περηφάνια καί ή σκοτεινιά μ’ είναι ξένη.
Όποιος μέ θαρρεί σά φίλο, λεύτερα ας μέ σιμώσει
καί αν όχι, ας χωριστούμε κι έμέχέρι μή μού δώσει.

Τής αγάπης σου τό ξέρω, ή καρδιά σ έσέν άνήκει
κι ότι ή έπίσκεψή μου άσφαλή θά φέρει νίκη.
Θά τό πω στό βασιλέα ανοιχτά καί καθαρά,
ήθελα μόνο νά ίδώ δύο άστρα λαμπερά.

Μόνο ενα θά τοϋ λέγω, θά ζητήσω τήν ευχή του,
τήν κόρη τον νά σέ δώσει με τήν πλέρια θέλησή τον.
Νά καλοστεφανωθεϊτε, νά πάψει ό χωρισμός σας,
νά στολίστε ή μία τόν άλλον καί νά ξεχαστεϊ ό καημός σας!»