თვით მეფემან მამა-ჩემი დაიჭირა სწორად თავსა.
თქვა: “ჩემებრი ამირბარი, ნაძლევი ვარ, ვისმცა ჰყავსა!”
ლაშქრობდის და ნადირობდის, აძლევდიან მტერნი ზავსა.
მას არა ვჰგავ ასრე, ვითა მე სხვა კაცი არა მგავსა.

ძე არ ესვა მეფესა და დედოფალსა მზისა დარსა,
ჭმუნვა ჰქონდა, ჟამი იყო, მით აეხვნეს სპანი ზარსა.
ვაჲ კრულია დღემცა იგი, მე მივეცი ამირბარსა!
მეფემ ბრძანა: “შვილად გავზრდი, თვით ჩემივე გვარი არსა”.

მეფემან და დედოფალმან მიმიყვანეს შვილად მათად,
საპატრონოდ მზრდიდეს სრულთა ლაშქართა და ქვეყანათად,
ბრძენთა მიმცეს სასწავლელად ხელმწიფეთა ქცევა-ქმნათად;
მოვიწიფე, დავემსგავსე მზესა თვალად, ლომსა ნაკვთად.

ასმათ, შენცა ხარ მოწამე ჩემისა ფერ-მიხდილისა,
მზესა მე ვსჯობდი შვენებით, ვით ბინდსა ჟამი დილისა;
იტყოდეს ჩემნი მნახავნი: “მსგავსია ედემს ზრდილისა”.
აწ მაშინდლისა ჩემისა სახე ვარ ოდენ ჩრდილისა.

მე ხუთისა წლისა ვიყავ, დაორსულდა დედოფალი”.
ესე რა თქვა, ყმამან სულთქვნა, ცრემლით ბრძანა: “შობა ქალი”.
დაბნედასა მიეწურა, ასმათ ასხა გულსა წყალი;
თქვა: “მაშინვე მზესა ჰგვანდა, აწ მედების ვისგან ალი!

ქება არ ითქმის ენითა, აწ ჩემგან ნაუბარითა.
ფარსადან დაჯდა ხარებად ზეიმითა და ზარითა;
ყოვლგნით მოვიდეს მეფენი ნიჭითა მრავალ-გვარითა.
საჭურჭლე გასცეს, აივსნეს ლაშქარნი საბოძვარითა.

საშობელი გაიყარა, ზრდა დაგვიწყეს მე და ქალსა.
მართ მაშინვე ჰგვანდა იგი მზისა შუქთა ნასამალსა.
ვუყვარდით და სწორად ვუჩნდით მეფესა და დედოფალსა.
აწ ვახსენებ, ვისგან ჩემი დაუდაგავს გული ალსა!”

Τόν πατέρα μου ό ρήγας τόν εκτίμησε σάν ϊσο.
Τέτοιον άμιρμπάρη”, είπε, “δέν θά βρώ δσο κι άν ζήσω.
Πολεμάει τούς εχτρούς μου, τρόμο σπέρνει, ύποτάζει.
Έγώ δέν τόν μοιάζω τόσο, οσο άλλος δέ μέ μοιάζει”.

Άτεκνοι οί βασιλείς μας, άδεια είχαν τήν αγκάλη,
ο λαός και ό στρατός μας λύπη τοχανε μεγάλη.
Μά γεννήθηκα έγώ καί έστρεψαν σ’ έμέ τό βλέμμα
κι είπ ό ρήγας: “Νά ό γιός μου καί άπ’ τό ϊδιο μου τό αίμα”.

Ή βασίλισσα κι ό ρήγας μέ χαϊδεύουν σάν παιδί τους,
σά μελλούμενο άφθέντη μέ κρατούσανε μαζί τους.
Μ έδωσαν σοφούς δασκαλους νά μέ μάθουν καλούς τρόπους,
νεαρός, ήλιος στήν όψη, γύρισα πιά πολλούς τόπους.

Ή Άσμάτ άς μαρτυρήσει πώς μέ μάρανε ό πόνος,
που τον ηλιο ξεπερνοϋσα, όπως ή αύγή τό σκότος.
Δέντρο τής Έδέμ μέ λέγαν, βλέποντας τήν ομορφιά μου,
τώρα ϊσκιο βλέπεις μόνο άπ’ τήν πρώτη λεβεντιά μου.

Όταν γέμισα τά πέντε, γέννησ’ ή άφέντρα κόρη»,
είπε κι έκλαψε μέ πόνο, «ήμουν πιά σωστό άγόρι».
Τοϋ σκοτείνιασαν τά μάτια. Ή Άσμάτ νερό τοϋ ραίνει
κι είπε : «Έλαμψε ό ήλιος πού τή νιότη μου μαραίνει.

Λόγια σήμερα δέ βρίσκω νά σοϋ πώ ποιά είχε χάρη,
πώς ό Παρσαντάν γλεντούσε εύθυμος σάν παλικάρι.
Πλούσια φέρανε δώρα οί γειτόνοι βασιλιάδες,
θησαυρούς μοιράζαν τόσους, πού πλουταιναν οίχηράδες.

Πέρασ’ ό καιρός κι οί δυό μας μεγαλώναμε άντάμα,
λαμπερή σάν ήλιου άχτίδα ή κορούλα ήταν θαύμα!
Ή βασίλισσα κι ό ρήγας μάς είχαν σά δυό παιδιά,
θά σοϋ πώ τό όνομά της, μά μοϋ καίγει ή καρδιά».

ყმა დაბნდა, რა სახელისა ხსენებასა მიეწურა;
ავთანდილსცა აეტირა, მისმან ცეცხლმან გულსა ჰმურა;
ქალმან სულად მოაქცია, მკერდსა წყალი დააპკურა.
თქვა: “ისმენდი, მაგრა ჩემი სიკვდილისა დღე დასტურ- ა.

მას ქალსა ნესტან-დარეჯან იყო სახელად ხმობილი.
შვიდისა წლისა შეიქმნა ქალი წყნარი და ცნობილი,
მთვარისა მსგავსი, შვენებით მზისაგან ვერ-შეფრობილი;
მისსა ვით გასძლებს გაყრასა გული ალმასი, წრთობილი!

იგი ასრე მოიწიფა, მე შემეძლო შესლვა ომსა;
მეფე ქალსა ვით ხედვიდა მეფობისა ქმნისა მწთომსა,
მამასავე ხელთა მიმცეს, რა შევიქმენ ამა ზომსა;
ვბურთობდი და ვნადირობდი, ვით კატასა ვხოცდი ლომსა.

მეფემან სახლი ააგო, შიგან საყოფი ქალისა:
ქვად ფაზარი სხდა, კუბო დგა იაგუნდისა თვალისა,
პირსა ბაღჩა და საბანლად სარაჯი ვარდის წყალისა;
იგი მუნ იყვის, მედების ვისგან სახმილი ალისა!

დღე და ღამე მუჯამრითა ეკმეოდის ალვა თლილი;
ზოგჯერ კოშკს ჯდის, ზოგჯერ ბაღჩას ჩამოვიდის, რა დგის ჩრდილი.
დავარ იყო და მეფისა, ქვრივი, ქაჯეთს გათხოვილი,
მას სიბრძნისა სასწავლელად თვით მეფემან მისცა შვილი.

სრა ედგა მოფარდაგული ოქსინოთა და შარდითა;
ვერვინ ვხედევდით, შეიქმნა პირითა მინა-ვარდითა;
ასმათ და ორნი მონანი ჰყვიან, იმღერდის ნარდითა;
მუნ იზრდებოდის ტანითა, გაბაონს განაზარდითა.

თხუთმეტისა წლისა ვიყავ, მეფე მზრდიდა ვითა შვილსა;
დღისით ვიყვი მას წინაშე, გამიშვებდის არცა ძილსა;
ძალად ლომსა, თვალად მზესა, ტანად ვჰგვანდი ედემს ზრდილსა,
სროლასა და ასპარეზსა აქებდიან ჩემგან ქმნილსა.

Πριν τό όνομα προφέρει τοΰ έκόπηκ’ ή φωνή
καί ό Άβταντίλ δακρύζει, μέ τόν πόνο του πονεΐ.
Νά τόν συνεφέρ’ ή Άσμάτ τόν ραντίζει μέ νερό,
λ έγ ’ ό Ταριέλ: « Ήρθ’ ή ώρα, πού τό χάρο καρτερώ.

Νεστάν Ταρετζάν τή λέγαν τή μικρή βασιλοπούλα,
πού ή ουράνια ομορφιά της έμοιαζε Μαγιού δροσούλα.
Καί άπό μικρή τόν ήλιο σκίαζε καί τό φεγγάρι,
μόνο πέτρα θ’ άψηφοϋσε τέτοια κάλλη, τόση χάρη.

Τράνιν’ ή βασιλοπούλα κι εγώ ήμουν παλικάρι.
Πρότεινε ό βασιλιάς τό θρόνο αύτή νά πάρει.
Κι έγώ γύρισα στό σπίτι μέ σχισμένη τήν καρδιά,
τά λιοντάρια άπ’ τό κακό μου τά ‘πνιγα σάν τά γατιά.

Πύργο άπό βεζοάρι διάταζε ό Παρσαντάν
κι έχτισαν γιά τή μικρή του τήν πεντάμορφη Νεστάν.
Μέ ρουμπίνια καί διαμάντια τής έχάρισε φορείο,
γιά νά παίξει τής φυτέψαν κήπο μέ νεράκι κρύο.

Έπαιζε γλυκά ή λύρα καί μυρωδικά καιγόταν,
ή μικρούλα μιά στόν πύργο μιά στόν κήπο έφαινόταν.
Ή Νταβάρ, μιά θειά της χήρα άπ’ τών Κάτζων τό βασίλειο
τήν έπότιζε σοφία, τήν ανάτρεφε μέ ζήλο.

Κατηφές, χαλιά, μετάξια στόλιζαν τήν κάμαρή της.
Ζεΐ κρυμμένη άπ’ τόν κόσμο μέσα στό χρυσό κλουβί της.
Φοίνικα τοϋ Γαβαιόνα λές τό λυγερό κορμί της,
ή Νταβάρ μέ δύο σκλάβες ζάρια παίζανε μαζί της.

Γέμισα τά δεκαπέντε, μά ό ρήγας μ’ άγαποϋσε,
στό παλάτι μέρα – νύχτα στό πλευρό του μέ κρατούσε.
Ήλιος στήν ομορφιά μου καί στή δύναμη λιοντάρι,
πρώτος στή βολή, στό άλμα, πρώτος ήμουν στό κοντάρι.