მე ვჰკადრე: “ღმერთი ვინათგან შეუნდობს შეცოდებულსა,
უყავით თქვენცა წყალობა მას ღონე-გაცუდებულსა”.
რამაზს უბრძანებს: “იცოდი, გაგგზავნით შეწყალებულსა,
მაგრა ნუ გნახავთ კვლამცაღა ჩვენს წინა გაწბილებულსა!”

ხარაჯა დასდვეს, შეჰკვეთეს დრაჰკანი ასჯერ ასია,
კვლა ხატაური მრავალი, სხვა სტავრა, სხვა ატლასია.
მერმე ყველაი დამოსა, იგი და მისი ხასია,
შეწყალებული გაგზავნა, უყო რისხვისა ფასია.

ხატაელმან დაუმადლა, დადრკა, მდაბლად ეთაყვანა,
მოახსენა: “ორგულობა თქვენი ღმერთმან შემანანა.
თუღა ოდეს შე-ღა-გცოდო, მაშინ მომკალ მემცა განა!”
წავიდა და ყველაკაი მისი თანა წაიტანა.

მოვიდა კაცი მეფისა, ცისკრობს, არ დანაღამია;
ებრძანა: “რა შენ გაგყრივარ, მას აქათ თვეო სამია,
მინდორს მოკლული ისრითა ნადირი არ მიჭამია,
არ დამაშვრალ ხარ, წავიდეთ, თუცა დაშვრომის ჟამია”.

შევეკაზმე, დარბაზს მივე, დამხვდა ჯარი ავაზისა,
შავარდნითა სავსე იყო სრულად არე დარბაზისა,
მეფე ქვე ჯდა შეკაზმული, შვენებითა მსგავსი მზისა;
გაეხარნეს მისლვა ჩემი, ტურფისა და ლამაზისა!

იდუმალ ცოლსა ეუბნა, მართ ჩემგან უცოდნელია:
“ომით მოსრული ტარიელ საჭვრეტლად სასურველია,
მან გაანათლოს მჭვრეტელთა გული, რაზომცა ბნელია;
რაცა დაგვედრო საქმნელად, ქმენ, არა საზოზნელია.

აწ მითქვამს საქმე უშენოდ, შენცა ცან ესე მცნებული:
რათგან ქალია სამეფოდ ჩვენგანვე სახელ-დებული,
ვინცაღა ნახავს, აწ ნახოს, აჰა დღე, ედემს ხლებული,
გვერდსა დაისვი, ორნივე სრას დამხვდით, მოვალ შვებული”.

Τοϋ άπάντησα: “Σχωράει ο θεός όλους τούς φταίχτες,
συγχωρεϊστε τόν πεσμένο, όπως πρέπει στούς άφέντες”.
Στό Ραμαζχάν είπ’ ό ρήγας: “Θά σοϋ συγχωρώ τήν πλάνη,
μά νά μή σέ ξαναϊδώ πάλι στών εχτρών τή στάνη”.

Εκατό έκατοντάδες όρισα δραχμές χαράτσι,
τοϋ Χατάϊ πολλές πραμάτειες καί δαμάσκηνα κι άτλάζι.
Πλούσια τούς έφορέσαν τοϋ Ραμάζ, τούς αύλικούς τον,
τό κακούργημα σχωράει καί τούς στέλνει σά δικούς τον.

Τόν φχαρίστησ’ ό Ραμαζχάν, κλίνοντάς του τό κεφάλι:
“Γιά τήν προδοσιά, θεέ μου, ή τιμωρία είναι μεγάλη.
Άν ξανά ποτέ σάς φταίξω, ή φωτιά σας άς μέ κάψει”,
κι έφυγε μέ τούς δικούς τον, μ’ εύχαρίστηση καί τάξη.

Μόλις χάραξε ή μέρα, δούλος ήρθε άπό τό ρήγα:
“Μήνες τρεις τώρα περάσαν, πού κοντά μου πιά δέ σ ’ είχα.
Θήραμα δέν έχω φάει μέ σαΐτα σκοτωμένο,
πάμε, άν θέλεις στό κυνήγι, μά σέ βλέπω κουρασμένο”.

Στό παλάτι εύθύς ήρθα, πλήθος τά λαγωνικά,
ή αύλή πλέρια γεράκια κυνηγιοϋ άρπαχτικά.
Ήταν έτοιμος ό ρήγας, σάν τόν ήλιο λαμπερός,
χάρηκε όταν μέ είδε. “Είναι άκριβώς καιρός”.

Τή βασίλισσα προστάζει, άπό μένα μυστικά:
“Τοϋ Ταριέλ ή όψη τώρα, έχει γίνει πιό γλυκιά.
Τίς καρδιές γλεντά τών φίλων, κι άς είναι λυπημένοι.
Κάμε ό,τι θά ζητήσω, άρνηση καμιά δέν μπαίνει.

Κάτι σκέφτηκα νά κάνω, πού κι σύ νά ξέρς άξίζει,
τό κορίτσι μας ή τύχη, γιά βασίλισσα τ ’ ορίζει.
Σήμερα άς δοϋνε όλοι τό δεντρί τοϋ παραδείσου,
πλάγι σου στό θρόνο άς στέκει, νά χαρώ κι έγώ μαζί σου”.

მოვინადირეთ მინდორი, ძირი მთისა და გორისა;
იყო სიმრავლე ძაღლისა, შავარდნისა და ქორისა.
ადრე დავბრუნდით, ვიარეთ არ ეჯი გზისა შორისა.
აღარ იბურთეს, დაშლა ქმნეს თამაშობისა ორისა.

ჩემთა მჭვრეტელთა მოეცვა ქალაქი, შუკა და ბანი.
ომ-გარდახდილსა მშვენოდეს მაენიანნი კაბანი;
ფერმიხდილ-გვარი ვშვენოდი ვარდი, ცრემლითა ნაბანი,
ვინცა მიჭვრეტდის, ბნდებოდის, – მართლად არს, არ კატაბანი.

რიდენი რომე მეშოვნეს ქალაქსა ხატაელთასა,
იგი მეხვივნეს, მშვენოდეს, ვახელებ გულსა ხელთასა.
მეფე გარდახდა, დარბაზსა შევედით ჩემთა მზრდელთასა,
შევხედენ, დავჰკრთი ელვასა ღაწვთა მზეებრ ნათელთასა.

მას მზესა ტანსა ემოსნეს ნარინჯის-ფერნი ჯუბანი,
ზურგით უთქს ჯარი ხადუმთა, დას-დასად, უბან-უბანი;
სრულად ნათლითა აევსო სახლი, შუკა და უბანი,
მუნ ვარდსა შუა შვენოდეს ძოწ-მარგალიტნი ტყუბანი.

ნაომარსა, დაკოდილსა ხელი ყელსა ჩამომება.
დედოფალი საჯდომთაგან ადგა, წინა მომეგება,
ვითა შვილი გარდამკოცნა, ღაწვი ვარდი დამილება,
მითხრა: “ნუ ეჭვ ამას იქით, თუღა მტერი შე-ღა-გება”.

ახლოს დამისვეს ადგილსა, მუნ, სადა მეამებოდა.
პირის-პირ მიჯდა იგი მზე, გული ვისთვისცა კვდებოდა.
მალვით ვუჭვრეტდი, მიჭვრეტდის, სხვად არად მეუბნებოდა;
თვალნი მოვსწყვიდნი, სიცოცხლე ამითა მეარმებოდა.

შეიქმნა სმა და პურობა, მსგავსი მათისა ძალისა;
სხვა გახარება ასეთი არს უნახავი თვალისა!
ჯამი და ჭიქა – ყველაი ფეროზისა და ლალისა.
არვისი ბრძანა მეფემან არცა გაშვება მთრვალისა.

Κυνηγάμε σέ κοιλάδες, σιμά στή βουνοπλαγιά,
μάς γλεντούσαν στό κυνήγι, τά γεράκια, τά σκυλιά.
Καί χωρίς μακριά νά πάμε, στρέψαμε γιά τό παλάτι,
δέν έπαίξαμε καί τόπι, όπως είχαμε άντάτι.

Πλήθη γέμισαν τούς δρόμους, τίς στέγες καί τά μπαλκόνια,
πού ποθούσαν νά μέ δοϋνε, φορεμένο τά φιστόνια,
πού σά νικητής φοροϋσα. Τριαντάφυλλα είχα όψη
κι όλοι γύρω μου θαμάζαν τή λεβέντική μου κόψη.

Πελερίνα είχα πάρει στών Χατάϊτων τήν πόλη,
τή φοροϋσα μέ καμάρι καί μέ μακαρίζαν δλοι.
Πέζεψε ό βασιλιάς, μπήκαμε σέ σάλα μεγάλη,
τών μαγούλων της τή λάμψη είδα καί μοϋ ήρθε ζάλη.

Ή ήλιοπρόσωπη φορούσε τό πορτοκαλί φουστάνι,
γύρω της πολλοί ευνούχοι έστεκόταν σάν τό γαϊτάνι.
Καί ή λάμψη της φωτίζει σπίτια, δρόμους, μαχαλάδες,
μέσ’ στά ρόδινά της χείλη στράφτουν κοραλλιών άράδες.

Τό χέρι μ’ ήταν δεμένο άπ’ τής μάχης τήν πληγή μου,
ή βασίλισσα σηκώθη καί ήρθε στήν άπαντή μου.
Στά ρόδινα μάγουλά μου έσκυψε νά μέ φιλήσει.
“Άλλο”, λέει, “ό έχθρός μας δέν τολμά νά άπειλήσει”.

Μέ καθήσανε κοντά τους, όπως κι εγώ λαχταρούσα,
άντικρύ μ’ ήταν ήλιος, πού τόσο τόν αγαπούσα.
Κρυφοκοίταζα τήν κόρη καί μιλούσανε τά μάτια,
έστρεφα άλλού τό βλέμμα, όλα μού φαινόταν μάταια.

Άρχισε τό φαγοπότι, πράγματι βασιλικό,
μάτι πού νά ίδεΐ παρόμοιο φίλεμα άρχοντικό.
Μέσ’ στις κοραλλένιες κούπες τό κρασί σκορπάει σπίθες,
είπαν: Κανείς δέ θά φύγει, μεθυσμένοι καί μπεκρήδες”.